นางรอง..ตอนที่ 4 หาทางใกล้ชิด

หวังลี่หลันยืนอยู่บนริมระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมเลื่องชื่อ สายตาคู่งามจับจ้องชายอาภรณ์เนื้อดีที่กำลังปลิวสะบัดตามแรงลม แสงแดดสีทองอาบย้อมร่างสูงจนปรากฏเป็นภาพแสนวิจิตร หลี่ซีเจี๋ยคือนิยามของคำว่าสมบูรณ์แบบ เพียบพร้อมเสียจนหาจุดบกพร่องไม่เจอ หญิงสาวลอบพิจารณาคนตัวโตด้วยความชื่นชม

“ข้ามิใช่ของหวาน มิต้องจ้องถึงเพียงนั้นก็ได้” อัครเสนาบดีหนุ่มเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มยั่วเย้า ก่อนจะค่อยๆหันมาประจันหน้ากับนาง ในที่สุดเขาก็แยกหญิงสาวออกจากบุตรชายคหบดีสือสำเร็จ

“เอ่อ! คือข้าเปล่า..” เจ้าของร่างงามอึกอัก มีอาการตกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด อีตาบ้านี่ เขากำลัง หักหน้ากันชัดๆ ไยต้องทำให้นางต้องอับอายด้วย

“ช่างเถอะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า ข้ามีงานให้เจ้าทำ” หลี่ซีเจี๋ยเลิกสนใจชวนเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน คลี่พัดไม้ไผ่ในมือแล้วออกแรงพัดเบาๆ

“งานอะไรหรือเจ้าคะ” หวังลี่หลันหูผึ่งปรับอารมณ์แทบไม่ทัน เมื่อครู่เขายังสวมบทคุณชายเจ้าสำราญพูดจาหยอกล้อนางอยู่เลย มาตอนนี้กลับทำสีหน้าจริงจังราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย หลี่ซีเจี๋ย..ตกลงท่านเป็นคนอย่างไรกันแน่

“ได้ยินว่าคุณหนูหวังมีฝีมือด้านการเย็บปักอยู่ไม่น้อย ข้าจึงอยากให้เจ้าช่วยปักผ้าเช็ดหน้าให้สักผืน” ร่างหนาเอ่ยพร้อมกับเบนสายตาไปยังท้องถนนเบื้องล่าง เขากำลังพยายามอย่างยิ่งเพื่อมิให้ตนเองเสียกิริยา ดวงตาคู่คมวูบไหวไปมาไม่มั่นคง

“ผ้าเช็ดหน้าบุรุษ หรือ สตรีเจ้าคะ” นางจะได้จัดเตรียมอุปกรณ์ถูก หากปักให้บุรุษจะเน้นสีเข้มสื่อถึงความแข็งแกร่งและหนักแน่น แต่ถ้าเป็นสตรีส่วนใหญ่หวังลี่หลันจะใช้ผ้าสีอ่อน ปักพวกบุปผาต่างๆลงไปเพื่อให้ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น

“ผ้าเช็ดหน้าบุรุษน่ะ คือ..ข้าต้องการนำไปมอบให้สหายผู้หนึ่ง” เจ้าของโรงเตี๊ยมหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นถูปลายจมูกเบาๆโดยไม่รู้ตัว เขาคันจมูกหรือ..ก็เปล่า แล้วทำแบบนั้นทำไม ร่างหนารีบปล่อยมือลงข้างตัวทันทีที่นึกขึ้นได้ ชายหนุ่มกำลังทำตัวเหมือนคนเสียสติเข้าไปทุกที

“เจ้าค่ะ” นางรับคำเสียงเบา ไม่เห็นจะอยากรู้เลย อยากมอบให้ใครก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับนางเสียหน่อย

“ปักผ้าเช็ดหน้าชนชั้นสูงคิดราคาสามสิบอีแปะ ใช้ระยะเวลาในการปักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ยามซื่อ (09.00-10.59น.)ข้าจะนำมามอบให้ท่านที่นี่เจ้าค่ะ” หวังลี่หลันสรุปเองเสร็จสรรพ

ในชีวิตก่อนนางเป็นคนที่ไม่ถนัดงานฝีมือเอาเสียเลย จะว่าไม่ถนัดก็คงไม่ถูก เรียกว่าไม่เคยหยิบจับสักครั้งเลยจะดีกว่า นับว่าบุคลิกตรงตามแบบฉบับหญิงสาวสมัยใหม่โดยแท้ ปราดเปรียวว่องไว ฉลาดพอเอาตัวรอด และต้มมาม่าเป็น

แต่หลังจากมาโผล่ที่นี่นางก็ค้นพบว่างานบ้านงานเรือนของสตรีนั้นมิได้น่าเบื่อเสมอไป ความสามารถของหวังลี่หลันยังคงติดอยู่ในร่างนี้ ครั้งแรกหญิงสาวแทบร้องกรี๊ดเลยด้วยซ้ำ ที่รู้ว่าตัวเองทำอาหารเป็นและสามารถปักผ้าได้งดงาม

“ตกลง ลืมบอกไปสหายของข้าชื่นชอบสีเงินเป็นพิเศษ” หลี่ซีเจี๋ยกล่าวเสริมก่อนจะเผลอยกนิ้วขึ้นถูจมูกอีกครั้ง สีเงิน..สีแห่งความสง่างามและเยือกเย็น ทุกครั้งที่ชายหนุ่มได้เห็นมัน เขาจะรู้สึกสงบทั้งร่างกายและจิตใจ สีของมันสามารถปกปิดความรู้สึกข้างในได้เป็นอย่างดี

“รับทราบเจ้าค่ะ” หวังลี่หลันมองบุรุษตรงหน้าที่สวมใส่อาภรณ์สีขาวปักดิ้นเงินด้วยความฉงน ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริง หลี่ซีเจี๋ยกับสหายมีความชอบที่คล้ายคลึงกัน นี่กระมังที่เขาเรียกว่ากฎของแรงดึงดูด เราเป็นแบบไหน คนรอบกายมักเป็นเช่นนั้นด้วยเสมอ

“แล้วพี่ใหญ่เล่าเจ้าคะ” ใบหน้างามกวาดสายตามองหาพี่ชาย ก่อนมาเขาบอกว่าหวังจี้หมิงอยู่ที่โรงเตี๊ยมหงเติงหลงนี่นา นางแอบมองหาตั้งแต่เข้ามาแล้ว ทว่าไม่เจอแม้แต่เงา หรือว่าบุรุษผู้นี้จะโกหกนาง คิดได้ดังนั้นใบหน้างามก็มองคนตัวโตด้วยสายตาคาดคั้นทันที

“เขาไม่อยู่ที่นี่” ร่างสูงตอบพลางยักไหล่เล็กน้อย เขามิได้เจตนาจะโกหกหวังลี่หลัน เพียงแต่บอกนางไม่หมดเท่านั้น หวังจี้หมิงอยู่ที่นี่จริงแต่เป็นเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน

“เจ้าคะ!?” หมายความว่าอย่างไร ประเดี๋ยวอยู่ประเดี๋ยวไม่อยู่ เขาโกหกนางจริงๆด้วย ลมหายใจของคนตัวเล็กเริ่มรุนแรงขึ้น ช่วงอกของนางสะท้อนขึ้นลงจนสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

“หวังจี้หมิงเพิ่งออกไปทำภารกิจเร่งด่วนก่อนที่เจ้ากับข้าจะมาถึง” อัครเสนาบดีหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ ลูกแมวน้อยกำลังบันดาลโทสะ สายตาคู่คมเผลอมองกิริยาอันเป็นธรรมชาตินั้นด้วยความหลงใหล นางช่างมีอิทธิพลต่อเขา สามารถทำให้หัวใจที่สงบเยือกเย็นลุกขึ้นเต้นครั้งแล้วครั้งเล่า

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ทว่าสายตาของนางกลับเต็มไปด้วยข้อกังขา หลี่ซีเจี๋ย..เชื่อท่านข้าก็กลายเป็นลูกหมาแล้ว หวังลี่หลันได้แต่แอบค่อนขอดชายหนุ่มในใจ บอกกับตัวเองว่าต้องนิ่งเอาไว้ เพราะคนตรงหน้าคือเจ้านายของพี่ชาย แม้นางจะรู้ว่าถูกเขาโกหกให้กลับโรงเตี๊ยมพร้อมกัน ทว่าหญิงสาวไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่า แท้จริงแล้วจุดประสงค์ของหลี่ซีเจี๋ยคือสิ่งใด

เจ้าของโรงเตี๊ยมลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนงามด้วยความเอ็นดู นางไม่ไว้ใจเขา และไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด แต่กลับไม่เถียงแม้เพียงครึ่งคำ แสดงให้เห็นว่าสตรีผู้นี้เฉลียวฉลาดไม่น้อย รู้จักเอาตัวรอดได้เป็นอย่างดี บางทีชายหนุ่มอาจมองหวังลี่หลันผิดไป นางอาจไม่ใช่ลูกแมวน้อยอย่างที่เขาเข้าใจก็เป็นได้