นางรอง..ตอนที่ 3 ชวดเงินก้อนโต

“เจ้ามาทำอันใดในสถานที่แห่งนี้เพียงคนเดียว” เสียงทุ้มเอ่ยถามสตรีในอาภรณ์สีเปลือกไข่ เขาได้รับรายงานจากลูกน้องว่านางเริ่มทำตัวแปลกขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนหวังลี่หลันคนเดิมที่ค่อนข้างเงียบขรึม

และเก็บตัว

“ใต้เท้าหลี่!” หวังลี่หลันตกใจไม่น้อยที่เจอเขาที่นี่ หลี่ซีเจี๋ยคือเจ้านายของพี่ชาย มีตำแหน่งเป็นถึงอัครเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้นต้าฉี และแน่นอนว่าเขาเป็นพระเอกของนิยายเรื่องนี้ หญิงสาวลอบสังเกตใบหน้าคมคายอย่างละเอียด เครื่องหน้าของบุรุษผู้นี้โดดเด่นมาก โดยเฉพาะสันจมูกที่ตั้งโด่งราวกับสันเขื่อนนั่น นางคิดไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งสบเข้ากับสายตาคู่คมที่มองมาอย่างจับผิด จึงนึกขึ้นได้ว่ายังมิได้ตอบคำถามเขา

“ข้านัดสหายเอาไว้เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงหวาน พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ชายผู้นี้เต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศ หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัว มือไม้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดหวังลี่หลันคนเดิมจึงได้ตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“คุณหนูเมิ่งน่ะหรือ” หลี่ซีเจี๋ยเลิกคิ้วถาม พลางสำรวจอากัปกิริยาของคนตรงหน้าไปด้วย นางดูประหม่าเก้อเขิน ทว่ากลับสามารถสนทนากับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ ช่างน่าสนใจดีแท้

“มิใช่เจ้าค่ะ” หวังลี่หลันส่ายหน้าปฏิเสธโดยอัตโนมัติ แต่แล้วกลับนึกขึ้นได้ว่าตนควรตอบว่าใช่จึงจะถูก หากเขาเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพี่ชาย นางมิโดนด่าหูชาหรอกหรือ หญิงสาวได้แต่แอบหยิกตัวเองเพื่อเป็นการลงโทษที่เผลอปากไวพูดไม่ทันคิด

“แล้วเป็นผู้ใดเล่า บุรุษหรือสตรี” ร่างสูงกอดอกถามเสียงเรียบ มองมาอย่างจับผิด

“บุรุษ เอ๊ย สตรีเจ้าค่ะ” เอาอีกแล้ว ปากหนอปากตบด้วยหลังมือสักทีดีไหมนี่ หวังลี่หลันทำหน้าราวกับคนจะร้องไห้ วันนี้นางก้าวขาข้างใดออกจากบ้านกันหนอ เหตุใดทุกอย่างถึงได้ดูติดขัดไปหมดเช่นนี้เล่า

“เจ้าไม่มีสหายอื่นนอกจากเมิ่งจื่อหยวน บอกข้ามาตามตรงเถอะ เจ้าแอบนัดบุรุษมาพลอดรักใช่ไหม”

อัครเสนาบดีหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย็น มองคนงามด้วยสายตาคมกริบ หากแววตาคู่นั้นเป็นดาบอันแหลมคม ร่างกายของนางคงพรุนไปทั้งตัวแล้ว หวังลี่หลันช่างเป็นสตรีที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย ทำเช่นนี้ชื่อเสียงก็ป่นปี้หมด วันข้างหน้าจะมีบุรุษสกุลใดยอมแต่งนางเข้าไปเป็นศรีภรรยาอีกเล่า

“มิใช่ค่ะ” เจ้าของร่างระหงตอบพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ปากคอเราะรายเกินไปแล้ว ตกลงว่าเขาเป็นพระเอกจริงๆหรือ หลี่ซีเจี๋ยในนิยายที่นางอ่านไม่ได้มีนิสัยเช่นนี้นี่นา ไยบุรุษผู้นี้ถึงแตกต่างไปจากที่นักเขียนบรรยายไว้ราวกับคนละคนเล่า หญิงสาวขมวดคิ้วเป็นปม เริ่มแสดงสีหน้าไม่ชอบใจออกมา ต่อให้เป็นเจ้านายของพี่ชายแล้วอย่างไร นางไม่มีวันยอมให้เขามากล่าวหาสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะ

“อย่าคิดโกหกข้า หวังลี่หลันข้าจะฟ้องพี่ชายเจ้า ให้เขากักบริเวณเจ้าสักหนึ่งเดือนดีหรือไม่” ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้าไปใกล้ร่างแน่งน้อย ดีดนิ้วลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนางหนึ่งที ส่งผลให้หญิงสาวอุทานเสียงหลง รีบยกมือลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ

“โอ๊ย! ท่านจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะเจ้าคะ ข้ามิได้นัดผู้ใดมาพลอดรักจริงๆเสียหน่อย” ชายหนุ่มกำลังล่วงล้ำเข้ามาในชีวิตนาง แถมยังจะตัดเส้นทางทำมาหากินของนางอีกด้วย ปกติเขาและนางต่างคนต่างอยู่ แทบไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ เหตุใดจู่ๆถึงได้เข้ามายุ่งวุ่นวาย หลี่ซีเจี๋ยเจ้าคนบ้า ท่านกำลังทำให้ข้าชวดเงินก้อนโต

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องกลับโรงเตี๊ยมหงเติงหลงกับข้าเดี๋ยวนี้ หวังจี้หมิงพี่ชายเจ้ารออยู่” มือหนาจับปอยผมนุ่มขึ้นมาม้วนเล่น หวังลี่หลันช่างน่าสนใจยิ่งนัก นางเหมือนลูกแมวแสนพยศที่ไม่ยอมสยบให้ใคร ท่าทางดื้อรั้นไม่สมเป็นกุลสตรีนั่น กลับดึงดูดให้เขาเข้าหาอย่างประหลาด

หลี่ซีเจี๋ยให้คนสะกดรอยตามหญิงสาวมาหลายวันแล้ว กำชับว่าต้องติดตามนางไปทุกที่ จนกระทั่งได้ความว่านางนัดกับบุตรชายคหบดีสือเอาไว้ สตรีที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาไม่นานเช่นหวังลี่หลัน ริอ่านจะเป็นแม่สื่อให้ผู้อื่น ไม่เพียงแค่นั้นนางยังจะรีดไถค่าตอบแทนอีกด้วย นับว่าร้ายกาจไม่เบาเลยทีเดียว ชายหนุ่มจึงใช้เส้นสายนิดหน่อยเพื่อให้สือเฉิงมาถึงช้ากว่าเวลานัดหมาย เขาจะได้ตะล่อมพานางไปที่อื่นเสีย

“แต่ว่าข้านัดสหายเอาไว้” หญิงสาวลังเล หากชายหนุ่มไม่ยกเอาพี่ชายนางขึ้นมาอ้าง ให้ตายหวังลี่หลันก็ไม่ยอมไปกับเขา ดวงตาหงส์มองคนตัวโตอย่างระแวง เขาดูเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมไม่น่าไว้วางใจ ดูอย่างไรก็ไม่ใกล้เคียงกับบทพระเอกเลยสักนิด หวังลี่หลันอยากถามนักเขียนเหลือเกินว่า หลี่ซีเจี๋ยเป็นตัวร้ายที่จับฉลากได้เป็นพระเอกใช่หรือไม่

“ถ้าเจ้าหมายถึงสือเฉิง ข้าว่าเขาคงไม่มาแล้วกระมัง คนผิดนัดเช่นนี้เลิกคบเสียเถอะ” อัครเสนาบดีหนุ่มปล่อยผมนุ่มสลวยอย่างเสียดาย ก่อนจะเชยคางมนขึ้นเล็กน้อยแล้วประสานสายตากับหญิงสาว

“ท่านรู้!?” หวังลี่หลันตกใจที่ชายหนุ่มล่วงรู้ว่านางนัดกับผู้ใด ก่อนจะคิดตามคำพูดของเขา จริงอย่างที่คนตรงหน้าเอ่ย ตอนนี้เลยยามเฉินมาสักพักแล้ว บางทีคนเอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างสือเฉิงอาจพูดไปอย่างนั้นมิได้คิดจริงจัง ใบหน้างามถอนหายใจออกมาอย่างแสนเสียดาย อุตส่าห์คิดว่าจะได้เงินก้อนโตแล้วแท้ๆ

“ตกลงเจ้าค่ะ ข้าจะไปกับท่าน แต่ท่านต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกพี่ใหญ่เรื่องวันนี้” นางไม่อยากให้พี่ชายต้องเป็นห่วง เพราะสือเฉิงเป็นคนที่มีข่าวลือเสียๆหายๆพอสมควร ไม่แน่นางอาจโดนทำโทษกักบริเวณอย่างที่หลี่ซีเจี๋ยบอกจริงๆก็เป็นได้

“ตกลง” เจ้าของร่างสูงสง่ายกยิ้มมุมปาก แววตาคมพราวระยับด้วยความลิงโลด แผนของเขาสำเร็จแล้ว ลูกแมวน้อยอย่างนางไม่เหมาะจะไปเป็นแม่สื่อให้ผู้ใดหรอก หญิงสาวควรอยู่กับเขามากกว่า