EP 4 : พี่สายรหัสของหนู [1]

EP 4 : พี่สายรหัสของหนู

@ PUB X

เสียงบีชดนตรีหนักๆ ดังกระหึ่มทั่วบริเวณ พร้อมกับไฟแสงสีที่สาดส่ายเชิญชวนให้เหล่าผีเสื้อราตรีสยายปีกอย่างเมามัน ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาของสมาชิกวง Poison ที่กำลังบรรเลงเพลงอยู่นั้นก็ยิ่งทำให้พวกเขาคล้อยตามหรือถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายคือหลงมัวเมา..ไปกับยาพิษ

ฝันหวานกวาดสายตาไปรอบๆ สำรวจสถานที่ซึ่งเธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาในที่แบบนี้มาก่อน เพราะอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ แต่ด้วยความที่เมเปิลเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอรู้จักคนมากมายพวกหล่อนจึงผ่านประตูเข้ามาได้โดยง่าย

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

ร่างเล็กถูกแขนแกร่งคว้าเอวเอาไว้ก่อนที่เธอจะรีบผละออกทันที ชายหนุ่มมองฝันหวานด้วยสายตาถูกใจ

“ไม่เป็นไรครับ น้องเจ็บตรงไหนรึเปล่า พี่ชื่อนาย แล้วน้อง..”

“ขอโทษนะพี่ผัวมันให้มาตาม ขอตัวก่อนนะคะ”

“ห้ะ”

เมเปิลรีบดึงแขนเพื่อนรักออกมาพร้อมกับก้าวยาวหนีชายคนนั้นทันที คนตัวเล็กที่อึ้งกับข้ออ้างของเมเปิลก็สาวเท้าตาม

“เดินเร็วๆ สิฝันน้อย เดี๋ยวก็โดนขี้เมาลากขึ้นรถหรอก”

“โอ้ย.. เมเปิลพาฝันกลับได้ไหม?” ฝันหวานโอดครวญทั้งที่เท้ายังก้าวเดิน

“ไม่ได้เรามาถึงที่นี่แล้วยังไงวันนี้ฝันก็ต้องได้เจอพี่ยักษ์”

“แต่ฝันไม่ชอบที่นี่อ่ะ”

ไหล่เล็กถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวสูง โต๊ะนี้ถือว่าอยู่ในโซนหน้าของเวที สามารถเห็นเป้าหมายได้ชัดเจน

“นั่งลง กว่าเมจะพาฝันเข้ามาในนี้ได้ เมไม่ยอมกลับไปมือเปล่าแน่ๆ ยังไงวันนี้พี่ยักษ์ก็ต้องเป็นของฝันน้อย”

“ห๋า..?”

“ก็หมายความว่า.. พาฝันน้อยมาแนะนำให้พี่รหัสรู้จักไง”

“อ๋อ.. แล้วไป”

เสียงจังหวะเพลงมันๆ ดังไม่ขาดสายแต่ดวงตากลมโตของฝันหวานกลับหนักอึ้ง ปกติเธอจะเข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มทุกวัน ไม่ใช้ว่าเธออนามัยจัด แต่ฝันหวานจะตื่นขึ้นมาตอนตีห้าเพื่ออ่านหนังสือทุกวัน เพราะในช่วงเวลาเช้าๆ ที่สมองปลอดโปร่งเธอสามารถรับสารเหล่านี้เข้าไปได้เต็มที่

“อีกนานไหม? ฝันง่วงแล้วนะ”

“คงต้องรอให้เขาเล่นดนตรีจบก่อนอ่ะ”

“แล้วมันตอนไหนล่ะ”

“เดี๋ยวเราถามให้”

เมเปิลเดินไปถามพนักงานร้านที่หน้าเคาท์เตอร์ กลับมาก็เห็นสายตาขอความช่วยเหลือจากเธอ

“แล้วน้องฝันมากับใครครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์

“ผัวมันเล่นดนตรีอยู่บนนู้นอ่ะพี่” เมเปิลพูดขึ้น เธออยากเอาไม้ไล่ฟาดผู้ชายพวกนี้เสียจริง

“คนไหน? น้องโกหกพี่รึเปล่า” เขาหรี่ตามองหญิงสาวผมยาวตรงหน้า หล่อนก็สวยอยู่หรอก แต่ติดที่ว่าพูดจาไม่ค่อยน่ารักสักเท่าไหร่ แถมท่าทางหาเรื่องนั่นอีก

“คนที่เล่นเบสอยู่บนนั้นไงพี่” เธอชี้นิ้วระบุตัว

“จริงหรอ?”

“พี่ดูสายตาพี่ยักษ์ซะก่อน จ้องมาทางนี้ซะขนาดนั้น พี่ระวังตัวน้า..”

“งะ งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน”

“บ้ายยยย” มือบางยกขึ้นมากระดิกนิ้วทั้งห้าเพื่อบอกลาผู้ชายคนนั้น

“แก ไปโกหกเขาอย่างนั้นถ้าเขารู้ความจริงเราไม่ซวยหรอ?”

“ไม่หรอก”

“แล้วตกลงเมื่อไหร่พี่ยักษ์จะเล่นเสร็จอ่ะ” ตาเธอเริ่มจะปิดเต็มทีแล้ว

“ฝันน้อย เราต้องนั่งรอแล้วแหล่ะ กว่าพี่ยักษ์จะเล่นเสร็จก็เที่ยงคืนอ่ะ”

“เมกลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฝันรอเขาเอง”

เพราะฝันหวานไม่อยากให้เพื่อนมาลำบากด้วย แค่เมเปิลพาเธอเข้ามาหายักษ์ได้ก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว

“ไม่อ่ะ เมจะรอเป็นเพื่อนฝัน”

“ขอบใจนะ น่ารักที่สุดเลย”

“แต่ละคนในวงแซบๆ กันทั้งนั้นเลยเนาะ” คนตัวเล็กหรี่ตามองสมาชิกวงแต่ละคน

เขาลือกันว่าสมาชิกวง Poison มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ฝีมือการเล่นดนตรี และเสียงร้อง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมที่นี่ลูกค้าถึงแน่นทุกวัน อีกทั้งตอนนี้ชื่อเสียงของพวกเขายังดังถึงขนาดที่มีขอซื้อตัวไปเล่นให้ที่อื่นด้วย

“เช็ดน้ำลายด้วยค่ะเพื่อน”

“ว่าแต่เรา ตัวเองก็เหมือนกันแหล่ะ”

“พอๆ กันแหล่ะ ฮ่าๆ ๆ”

เวลาผ่านไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง...

‘ขอบคุณที่วันนี้ทุกคนอยู่เป็นเพื่อนกันจะดึกเช่นเคย วันพรุ่งนี้หวังว่าทุกคนจะมาสนุกกันอีกนะครับ’ เสียงของดินนักร้องนำ กล่าวอย่างไม่เร่งรีบ

“วู้วววว”

‘สำหรับวันนี้ ฝันดีคร้าบบบบ’

“กรี๊ดดดดดด”

เสียงดนตรีเพลงสุดท้ายจบลงพร้อมกับเสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือของนักท่องราตรี ก่อนที่คนที่นอนน้ำลายยืดจะโดนปลุกขึ้นมา เมเปิลไม่เข้าใจว่าฝันหวานหลับลงได้อย่างไรทั้งๆ ที่เสียงดนตรีดังขนาดนี้

“ฝัน ฝันน้อย! ตื่น พี่เขาลงมาแล้ว”