Rock & Sweet Dream รักร้าย ยัยขี้อ้อน

EP 1 : คำใบ้

“ฮิป ฮิป ฮิปโป โอ้โห๋ตัวมันใหญ่ มันเดินอุ้ยอ้ายๆ ลั้นลันล้าๆ ...”

เสียงเพลงสันทนาการ และเสียงกลองที่ตีด้วยจังหวะเมามันดังกระหึ่มทั่วบริเวณ พร้อมกับนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ชั้นปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัย U ร่วมสิบคนกำลังเต้นสันทนาการเป็นตัวอย่างให้น้องๆ เฟรชชี่ชั้นปีที่ดู พวกเขาและเธอต่างยิ้ม และปรบมือให้กับท่าทางน่ารักปนตลกของรุ่นพี่

“กรี๊ดดด/ฮู้ววววว”

เสียงโห่ร้องให้กำลังใจพี่ๆ ทีมสันทนาการดังขึ้นเมื่อการแสดงจบลง

“เอาล่ะค่ะน้องๆ ปีหนึ่งทุกคน วันนี้พวกที่ปี 2 ทุกคนจะออกมาแนะนำตัวให้น้องๆ ได้รู้จักกันนะคะ”

รุ่นพี่แนะนำตัวเพียงชื่อเล่นของตนเองให้น้องๆ รู้จักเท่านั้น ไม่ได้ให้ข้อมูลอื่นมากกว่านี้ ก่อนที่รุ่นน้องทุกคนจะได้กระดาษแผ่นเล็กๆ คนละแผ่น

วันนี้เป็นวันรับน้องวันที่ 3 แล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ และเพื่อนใหม่ๆ ที่ได้เจอ และทำความรู้จักกัน

“น้องๆ ทุกคนจะได้รับคำใบ้ที่เป็นตัวตนของพี่สายรหัสเรานะคะ ขอให้น้องๆ ทุกคนพยายามหาพี่สายรหัสให้เจอนะคะ”

คณะสัตวแพทย์ ของมหาวิทยาลัย U จะรับนักศึกษาแต่ละชั้นปีไม่เกิน 60 คนเท่านั้น การแข่งขันถือว่าสูงมาก ถึงแม้จะไม่เท่าแพทยศาสตร์ แต่ทุกคนที่เข้าเรียนที่นี่ได้ต้องมีผลการเรียน 3.80 เท่านั้น ทั้งนี้ยังต้องท

ข้อสอบชุดเดียวกับที่สอบเข้าคณะแพทยศาสตร์อีกด้วย

กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรค์ได้แต่ละด่านถือว่าหินพอสมควร

รุ่นน้องชั้นปีที่ 1 ต่างตื่นเต้นกับกระดาษแผ่นเล็กที่ได้รับ

ฝันหวานเองก็เช่นกัน ปากเล็กระบายยิ้ม หัวใจดวงเล็กเต้นโครมคราม มือบางค่อยๆ คลี่กระดาษในมือออก และอ่านข้อความในนั้นอย่างตั้งใจ

‘คำใบ้ที่ 1 11 มีเวลา 1 สัปดาห์ หาฉันให้เจอนะ น้องรหัส’

“ห้ะ!”

คำใบ้ที่ 1 งั้นหรอ? แสดงว่าต้องมีคำใบ้ต่อๆ ใบน่ะสิ่

“เม เธอได้คำใบ้ว่ายังไงอ่ะ”

ฝันหวานหันไปถามเพื่อนสาวที่พึ่งทำความรู้จักกันตอนเข้าหอพัก และเป็นรูมเมทของเธอ คนตัวเล็กกะว่าจะอยู่หอพักในมอแค่ช่วงที่มีกิจกรรมรับน้องเท่านั้น วันไหนไม่ได้กลับดึก หรือมีเรียนอย่างเดียวเธอก็จะกลับไปนอนที่คอนโดของตัวเอง

“ประธานชมรมสุดสวย และรวยมาก”

เมเปิลตอบคำถามของเธอ

อืม.. พี่สายรหัสของเธอเป็นผู้หญิงสิ่นะ

“แสดงว่าของเธอมีคำเดียวหรอ?”

“น่าจะใช่นะ แล้วของฝันล่ะ”

“อ่านเอง..”

ฝันหวานยื่นกระดาษในมือให้กับเมเปิล พร้อมเบ้ปาก และย่นคิ้วอย่าน่าสงสาร

“ฮ่าๆ ๆ ๆ พี่รหัสเธอจะทำตัวลึกลับไปไหม?”

11 มันคือสายรหัสของเธอ แต่ที่เธอสงสัยคือ พี่สายรหัสของเธอเป็นใคร

ทุกการกระทำของคนตัวเล็กถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่เสมอ ปากหยักได้รูปเผลอคลี่ยิ้มตามปากเล็กนั้น

นี่หรือ.. น้องสายรหัสของเขา

...น่ารักดี...

ตอนแรกไม่อยากมีน้องสายรหัส เพราะคิดว่ามันยุ่งยาก วุ่นวาย ชอบอยู่แบบเงียบๆ มากกว่า ตอนนี้คนตัวเล็กทำให้เขาเริ่มสนใจขึ้นมาแล้วสิ่

แต่อย่าคิดว่าขาจะรับเธอเป็นน้องสายรหัสง่ายๆ นะ เพราะนี่มันแค่เริ่มต้น

วันต่อมา

“นักศึกษามีอะไรสงสัยไหมครับ”

อาจารย์ประจำวิชาถามขึ้นหลังจากที่เรียนจบทบเรียน

“หนูสงสัยค่ะ”

สายตาของเพื่อนทั้งห้องจับจ้องไปที่ฝันหวาน ที่ยกมือขึ้น แต่เธอกลับไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้น

“เชิญถามครับ”

สิ่งที่เธอสนใจคือคำตอบของคำถามนี้มากกว่า

“ปี 2 ใครรหัส 11 คะ”

“ฮ่าๆ ๆ อาจารย์บอกไม่ได้หรอก คงจะหาพี่สายรหัสอยู่น่ะสิ่”

“ใช่ค่ะ”

“อาจารย์บอกได้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายเท่านั้นแหล่ะ”

“อ่าว..”

ตอนแรกกะจะเนียนๆ ถามสักหน่อย ไหงกลับกลายเป็นว่าอาจารย์ก็ร่วมมือกับรุ่นพี่ซะงั้น

“เขาฝากนี่มาให้เราด้วย”

“ขอบคุณค่ะ”

อาจารย์ยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาตรงหน้า ฝันหวานไหว้ขอบคุณก่อนจะรับมันมา

เขากล้าใช้แม้กระทั้งอาจารย์ให้มาส่งสารถึงเธอเลยหรอ? อืม.. เขาน่าจะเป็นคนที่มีอำนาจ หรือสนิทกับอาจารย์มากพอล่ะมั้ง ถึงได้กล้าใช้อาจารย์แบบนี้

“ขอให้สนุกกับการตามหาพี่สายรหัสนะ นิทรา”

“ค่า”

เธอตอบอาจารย์ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

มันไม่แฟร์เลยที่เขารู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เธอไม่รู้ว่าพี่รหัสของเขาเป็นใคร

อ้อ.. รู้มาอย่างหนึ่งคือ เขาเป็นผู้ชาย ขอบคุณค่ะอาจารย์ ช่วยเธอได้มากเลย เพราะรุ่นพี่ปี 2 เป็นผู้ชายเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

“พี่เขาเขียนว่าอะไรอ่ะ”

เมเปิลที่ดูจะตื่นเต้นกว่าเธอถามขึ้น เมื่อเพื่อนๆ ทยอยออกจากห้อง

‘คำใบ้ที่ 2 วรรณคดี