EP 3 : ฝันหวาน ฝันเปียก [2]

วันนี้เป็นวันที่ 7 ของการตามหาพี่สายรหัสที่เขาคนนั้นขีดเส้นตายเอาไว้ให้เธอ หากเธอยังหาตัวเขาไม่พบมันจะเกิดอะไรขึ้นนะ เพื่อนทุกคนในห้องต่างรู้แล้วว่าใครเป็นพี่สายรหัส และดูเหมือนจะมีแค่เธอเพียงคนเดียวที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

ฝันหวานลองสำรวจจากรายชื่อรุ่นพี่ที่เหลืออยู่ว่าใครยังไม่มีน้องสายรหัส ..ดูเหมือนจะง่ายใช่ไหม? แต่ที่จริงแล้วรุ่นพี่สามัคคีกันกว่าที่คิด เพื่อนๆ ที่คณะบางคนก็ยอมบอก แต่บางคนก็เกรงใจพี่รหัสตัวเองจึงไม่บอกชื่อพี่รหัสของตัวเองซะงั้น เธอมักจะได้รับคำตอบเดิมๆ ว่า

‘ขอโทษนะฝัน พี่รหัสเราไม่ให้บอกชื่อเขาอ่ะ’

ฝันหวานได้คำใบ้สุดท้ายมาแล้ว แต่ในสมองก็ยังคงคิดอะไรไม่ออกอยู่ดี ส่วนวิธีการน่ะหรอ เรียกได้ว่าแปลกสุดๆ ก็ว่าได้ กระดาษคำใบ้แผ่นสุดท้ายถูกสอดเอาไว้ใต้ประตูห้องของเธอ

ยอมรับเลยว่าพี่สายรหัสคนนี้ทำให้เธอแอบกลัวเหมือนกัน เขารู้เรื่องของเธอทุกอย่างแม้กระทั่งที่อยู่ แถมยังขึ้นมาที่นี่ได้อีก หรือเขาอาศัยอยู่ที่คอนโดเดียวกับเธอ หรืออาจจะฝากให้ใครเอามาสอดไว้เหมือนทุกครั้งที่เขาทำก็เป็นไปได้ทั้งนั้น

“เอ้อ ฝันน้อย... หาพี่รหัสเจอยัง”

เมเปิลละความสนใจจากการบ้านที่กำลังทำอยู่ วันนี้เธอมาทำการบ้านที่คอนโดของฝันหวาน อีกอย่างเธอเองก็ไม่ค่อยอยากอยู่บ้านสักเท่าไหร่ อยากมาหาเพื่อนมากกว่าเลยย้ายตัวเองมาทำการบ้านอยู่ที่นี่

“ยังเลย..” เสียงอ่อยๆ พร้อมกับใบหน้าเศร้าสร้อยทำให้เมเปิลอดสงสารเพื่อนสนิทไม่ได้

“วันที่ 7 แล้วไม่ใช่หรอ?”

และอีกไม่กี่ชั่วโมงจะหมดวันแล้วด้วย

“อืม..” ใบหน้าเล็กซบลงกับแขนเรียวของตนเอง เรื่องเรียนยังไม่ทำให้สาวน้อยเครียดเท่านี้เลยด้วยซ้ำ

“ไหน เราของดูคำใบ้หน่อยสิ”

มือเล็กยื่นกระดาษสีฟ้าที่ข้างในมีข้อความยาวเหยียดอยู่ เมเปิลรับมันมาแล้วอ่านข้อความนั้นในใจ เธอจำได้ว่ามันเป็นบทกลอนที่เธอเคยขับเสภาเมื่อสมัยเรียนมัธยม

‘คำใบ้ที่ 7

ทศกรรฐสิบภักตรชั้น เศียรตรี

ทรงมกุฎไชยเขียวสี อาตมไท้

กรยี่สิบพรศุลี ประสาศฤทธิ ยิ่งนา

ถอดจิตรจากตนได้ ปิ่นด้าวลงกาฯ —

วันนี้วันสุดท้าย ถ้ายังหาไม่เจอก็...ลาก่อน ปีนี้ฉันไม่มีน้องรหัส’

****พระองค์เจ้าเกษมสันต์โสภาคย์ (ตัวสะกดตามต้นฉบับเดิม) ’

“นี่มันโคลงของทศกัณฑ์นี่” เธอพูดออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับคิ้วเรียวที่ย่นชนกันเล็กน้อย

“หืม..? อะไร?”

“ก็กลอนนี้ไง มันเป็นโคลงที่เราเคยขับเสภาอ่ะ”

จริงสิทำไมเธอไม่เอะใจตั้งแต่แรกนะ ..ตัวเอกที่เป็นราชาอสูร มีกายเป็นสีเขียว และอยู่ในวรรณคดี..

“ทศกัณฑ์ ..พี่ยักษ์!!!”

“ฝันลองเอาคำใบ้ทุกคำมาอ่านอีกทีสิ”

เมื่อรู้ว่าตัวเองมาถูกทาง เมเปิลจึงบอกให้ฝันหวานนำทุกคำมาอ่านอีกทีเพื่อความแน่ใจ

ฝันหวานควานหากระเป๋าบัตรที่พื้นที่ช่องด้านข้างถูกใช้เป็นที่เก็บคำใบ้ของพี่สายรหัสของเธอ กระดาษคำใบ้ทุกแผ่นถูกวางเรียงตามลำดับเลขที่กำกับของมันตั้งแต่ใบแรกจนถึงใบที่ 7

“ถ้าตามที่เมเข้าใจนะ คำใบ้แรก 11 คือสายรหัสของฝันน้อยใช่มะ”

“อืม”

“คำใบ้ที่ 2 วรรคดี คำใบ้ที่ 3 เบส คำใบ้ที่ 4 สีเขียว ..5 Poison และ 6 ราชาอสูร ส่วน 7 คือกลอนนี้”

“เหมือนมันมี 2 พาสป่ะ” หากอ่านเผินๆ มันก็คงไม่สามารถปะติดปะต่อคำพวกนี้ให้เข้าใจได้

“ถูกต้อง” เมเปิลชี้นิ้วไปที่ฝันหวานเป็นการยืนยัน

เมเปิลจัดกลุ่มของคำใบ้ทั้ง 7 ใหม่ โดยเรียงตามลำดับดังนี้

กลุ่มที่ 1 กลุ่มที่เกี่ยวข้องกับชื่อของเขา - วรรณคดี – สีเขียว – ราชาอสูร และโครงทศกัณฑ์

เธอจัดการต่อสายหายใครอีกคนที่พอจะช่วยเธอและฝันหวานได้ ไม่นานคนปลายสายก็รับ

‘ฮัลโหล’

“ฮัลโหลค่ะพี่ฟ้าใส” เมเปิลกดเปิดลำโพงให้เพื่อนสนิทของเธอได้ยินการสนทนาด้วย

‘ว่าไงหนูน้อย’

“หนูมีเรื่องรบกวนถามค่ะ”

‘ว่ามา’

“พี่ยักษ์ชื่อจริงคือ ทศกัณฑ์ใช่ไหมคะ?” เมเปิลถามออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม

‘..ไขปริศนาออกแล้วหรอ ใช่จ๊ะ’ คนปลายสายมีน้ำเสียงยินดีอย่างปิดไม่มิด เธอกลั่วหัวเราะเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ งั้นเมไม่กวนพี่ฟ้าใสแล้วนะคะ”

‘จ้า ฝากยินดีกับน้องฝันด้วยนะ ในที่สุดก็รู้สักทีว่าพี่รหัสเป็นใคร’

“ขอบคุณค่ะพี่ฟ้าใส” ฝันหวานเอ่ยของคุณเธอ มันทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ

‘ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นพี่ขับรถก่อนนะ’

“ค่ะ”

หลังจากที่วางสาย สองสาวเพื่อนสนิทก็หันมาสนใจกลุ่มคำต่อไป

กลุ่มที่ 2 คือคำที่บ่งบอกตัวตนของเขา - 11 –เบส และ Poison

“สองคำสุดท้ายคือชื่อวง Poison และพี่ยักษ์เขาก็เป็นมือเบสอยู่”

“โอ้ย..”

ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับเตียงนุ่ม ในหน้าหวานยิ้มกว้าออกมา มันเหมือนเธอได้ยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าพี่สายรหัสของเธอเป็นใคร

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าครั่ง เธอดีใจมาก

“อย่าพึ่งหมดแรงสิ ไปหาพี่เขากัน”

“ที่ไหน? มันค่ำแล้วนะ” ฝันหวานลุกขึ้นตามแรงฉุดของเมเปิล

แสงอาทิตย์อัสดงที่ปลายของฟ้ากำลังจะลาลับไป พระจันทร์ผู้อยู่อีกขั่วหนึ่งปารกฏขึ้นบนท้องฟ้า

“PUB X พี่ยักษ์อยู่ที่นั่น”

“แต่เราอายุยังไม่ถึง 20 เลยนะ เข้าได้หรอ?”

เธอกับเมเปิลพึ่งอายุ 19 ปีได้ไม่นานมานี่เอง จะเข้าไปในสถานที่แบบนั้นได้อย่างไร อีกอย่างสถานบันเทิงเขาก็ต้องตรวจบัตรประชาชนอยู่แล้ว

“หึๆ เมเปิลซะอย่าง ไปแต่งตัวเร็ว”

เมเปิลหัวเราอย่างชั่วร้ายก่อนจะเร่งให้เธอไปแต่งตัว ฝันหวานจะใส่เสื้อยืดกางเกงนอนขาสั้นเข้าไปหาพี่สายรหัสไม่ได้เด็ดขาด