EP 4 : พี่สายรหัสของหนู [2]

“ฝัน ฝันน้อย! ตื่น พี่เขาลงมาแล้ว”

“หืม..? ห้ะ!”

มือบางยกเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนจะตกใจเมื่อเห็นร่างหนาที่เธารอมานานกำลังเดินลงจากเวที

“พี่ยักษ์ พี่ยักษ์คะ หยุดก่อนค่ะ” เท้าเล็กรีบพาร่างบางวิ่งไปทันที

ห้าหนุ่มหันมามองสาวน้อยที่วิ่งเข้ามาเป็นตาเดียว บางคนก็ยิ้มมุมปาก บางคนก็ตบไหล่เพื่อนรักเป็นเชิงแซว แต่เจ้าตัวกลับทำหน้านิ่ง

“มีอะไร?”

“หนูชื่อฝันหวานค่ะ เป็นน้องสายรหัสพี่”

รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าชวนให้หนุ่มๆ เคลิ้มตาม มีเพียงยักษ์เท่านั้นที่เก็บอาการเอาไว้ ยักษ์ตวัดสายตามมองเพื่อนทั้งสี่คนก่อนที่ทั้งหมดจะรีบสลายตัวทันที

ถึงเธอไม่แนะนำตัวยักษ์ก็จำเธอได้ ก็เมื่อคืนนี้เขายัง.. เอ่อ..ช่างมันเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

“มาที่นี่ทำไม แล้วเข้ามาได้ยังไง”

ยักษ์ไล่สายตามองคนตัวเล็กที่อยู่สวมเสื้อแขนกุดสีเทาเอวลอยนิดๆ และกางเกงเองสูงดวยสายตาหงุดหงิด

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ สรุป พี่คือพี่สายรหัสของหนู หนูตามหาพี่เจอแล้ว รับหนูเป็นน้องรหัสเถอะนะคะ”

“นี่มันกี่โมงแล้ว”

“เที่ยงคืนสิบแปดนาทีค่ะ” คนตัวเล็กยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยบอกเขา

“งั้นก็หมายความว่ามันเลยวันที่ 7 มาแล้ว เธอไม่ใช่น้องฉัน”

“โธ่..พี่ยักษ์ขา”

มือบางเอื้อมไปแตะต้นแขนที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามอย่างลืมตัว สายตาคมกริบจ้องไปที่มือนุ่มนั้นก่อนที่เธอจะยอมปล่อยอย่างรวดเร็ว

“เอ่อ.. ขอโทษค่ะ หนูมารอพี่เล่นดนตรีตั้งนานแล้ว แต่กว่าพี่จะเล่นเสร็จก็เที่ยงคืนแล้วอ่ะ”

“ใช่ค่ะ หนูเป็นพยานได้ เรามาถึงนี่ตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆ แล้ว” เมเปิลที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยเสริมอีกแรง

“กลับไป อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”

ยักษ์ไม่สนใจว่าฝันหวานจะแปลความหมายคำพูดของเขายังไง แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้ว อีกอย่างเป็นผู้หญิงสองคนมาอยู่ในสถานที่แบบนี้มันอันตรายเกินไป

ยักษ์หันหลังให้สาวน้อยทั้งสองก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องพักนักดนตรี ฝันหวานได้แต่มองอึ้งๆ พร้อมกับทำตาปริบๆ เพราะไม่คิดว่ายักษ์จะเป็นเหมือนเสียงเล่าลือที่พี่ๆ และเพื่อนในคณะพูดกัน

“อะไรของเขากัน”

“ถ้าการมีพี่รหัสมันยากขนาดนี้เมว่าฝันเลิกล้มความตั้งใจนี้เถอะ”

“ไม่ได้ เราพยายามมาถึงขนาดนี้แล้วนะเม ยังไงฝันก็จะทำให้พี่ยักษ์ยอมรับในตัวฝันให้ได้”

“เออๆ กลับกันเถอะ วันนี้เมขอนอนห้องฝันนะ ถ้ากลับบ้านตอนนี้มีหวังโดนบ่นหูชาแน่”

“ได้เลย ในห้องน้ำยังว่าง”

“ฝันน้อย เธอจะใจร้ายกับผู้หญิงบอบบางร่างเล็กอย่างฉันไม่ได้นะ” เมเปิลเขย่าแขนเล็กพร้อมกับทำหน้าราวกับจะร้องไห้

“ฮ่าๆ ๆ ล้อเล่นน่า สละเตียงให้ครึ่งหนึ่งแล้วกัน”

“ดีมาก” เมเปิลยกนิ้วหัวแม่มือให้เพื่อนรักก่อนที่จะคล้องแขนเข้ากับแขนเรียวของฝันหวาน

ส่วนด้านในห้องพักนักดนตรีเหล่าบรรดาหนุ่มๆ ก็กำลังเก็บของเตรียมตัวที่จะกลับไปพักผ่อนโทนก็เอ่ยถามคนใจร้ายที่ไล่น้องสายรหัสกลับไป

“มึงจะไม่รับน้องเขาเป็นน้องรหัสจริงหรอวะไอ้ยักษ์”

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจวุ่นวาย ไม่ได้อยากมีตั้งแต่แรกอยู่ละ”

“เหอะ ไม่วุ่นวายเลย ส่งคำใบ้ให้น้องเขาทุกวัน ไหนจะตามเขาไปเกือบทุกที่อีก” เมฆเอ่ยขึ้นอย่างหมั่นไส้ เพราะบางครั้งคนที่บอกว่าไม่อยากยุ่งยากกลับหนีซ้อมดนตรีตามคนตัวเล็กไปแทบทุกที่

“หุบปากไปเลยมึง”

“ถามจริง มึงไม่สงสารน้องเขาหรอวะ”

“ทำไมต้องสงสาร”

“กูเห็นตอนเขานั่งรอมึงอ่ะ มีหนุ่มๆ มาแทะตลอดเลยนะเว้ย เป็นผู้หญิงเข้ามาที่แบบนี้สองคนมันอันตรายนะ” ดินเอ่ยในสิ่งที่เขาสังเกตเห็น เขาเป็นนักร้องการใช้อายคอนแท็กเป็นเรื่องสำคัญ เขามักจะกวาดสายตามองผู้ชมเสมอ

ยักษ์เองก็เห็น ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นฝันหวานด้วยซ้ำ ตอนนั้นเขามองอยู่นานกว่าจะแน่ใจว่าเป็นเธอ เพราะแสงไฟในผับค่อนข้างสลัว

“อย่างมันจะสงสารใคร หัวใจมีรึเปล่าก็ไม่รู้” ดินเอ่ยขึ้น เท่าที่เห็นสาวๆ ตามจีบเขายักษ์ก็ไล่กลับไปหมด

“กูว่าแม่งน่ารักว่ะ สเปกกูเลย”

“มีใครบ้างวะที่ไม่ใช่สเปกมึงไอ้โทน กูก็เห็นแม่งมึงชอบทุกคน” เมฆเอ่ยขัด และดินก็เอ่ยสมทบ

“เออจริง มาร้อยก็เรียบมึงหมดแหล่ะ”

“อย่างกับมึงดีกว่ากูนักล่ะ ไอ้คุณดิน พ่อมหาจำเริญ”

“กูกลับบ้านละ ง่วง” คนที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นหลังจากที่สะพายกระเป๋าเป้ขึ้นบ่า

“จะตามไปส่งน้องเขาก็บอก” เมฆหรี่ตาอย่างจับผิด

“ไม่เสือกครับ” คนถูกรู้ทันกล่าวยิ้มๆ

“ชัวร์!” สี่หนุ่มพูดพร้อมกัน

พวกเขารู้จักนิสัยเพื่อนทุกคนในวงเป็นอย่างดี ถึงปากของยักษ์จะบอกว่าไม่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นห่วงฝันหวานอยู่ดี ยิ่งได้ฟังสิ่งที่ดินบอกเขายิ่งเป็นห่วงจึงตัดสินใจขับรถตามฝันหวานแล้วเพื่อนของเธอไปจนถึงคอนโด เมื่อแน่ใจว่าเธอปลอดภัยดีแล้วเขาจึงกลับ