บทที่4

เป้าหมาย

นาย ออสติน บันลือลาสไพศาล

เกิด 8 กรกฏาคม 25XX

สถานภาพ โสด

เสป็ค ผู้หญิงสวย เซ๊กซี่ ผมยาว ตาโต ยั่วเก่ง

ไม่ชอบ คำโกหกของคนทรยศ

สถานที่โปรด D ผับ

สถิติที่ถูกหักอก มีความเป็นไปไม่ได้ 100%

ความอันตราย เกินพิกัด

สิ่งตรงห้ามที่ไม่ควรปฏิบัติเมื่ออยู่ต่อหน้า ..สบตา

ประวัติย่อๆ โดยสังเขป

เป็นลูกชายคนที่หนึ่งของตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับธุรกิจพันล้าน มีน้องชายอีกคนที่มีนิสัยไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ เป็นผู้ชายอารมณ์ร้าย ไม่ชอบคำสั่ง มีชีวิตที่ค่อยข้างจะสันโดษ รักการสุขสบาย ชอบการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ ผู้หญิงที่อยากเข้าใกล้ต้องผ่านการทดสอบจากเขาเสียก่อน

ยืนยันได้ว่าคนๆ นี้

น่าจะน่ากลัวและเป็นอันตรายต่อหัวใจมาก

ฉันกระพริบตาถี่ๆ มองคนในภาพด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาเป็นผู้ชายที่สูงมากแถมยังมีกล้ามอีกเล็กน้อย เรือนผมสีดำสนิทลากยาวประบ่า ใบหน้าหล่อเหลาของหมอนี่ทำให้ฉันค่อยข้างมั่นใจว่าพระเจ้าลำเอียงต่อบุรุษเพศคนอื่นๆ เป็นอย่างมาก และอาจจะเป็นเพราะเขามีดวงตาสีดำสนิททำให้ดูดุดันและทรงอำนาจเสน่ห์หาไปมากมายสีหน้าดูหยิ่งจองหองอวดดีและไม่มีเหตุผลเป็นที่สุด

แค่เพียงมองดูรูปถ่ายใบนี้ฉันก็สามารถเดาได้เลยล่ะว่าคนๆ นี้น่ากลัวสมคำล่ำลือจริงๆ เป็นเป้าหมายที่ยากเหนือความคาดหมายซะแล้วสิเนี่ยฉัน

อดที่จะยอมรับไม่ได้เลยว่าคนๆ นี้เป็นผู้ชายที่หล่อบัดซบที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำงานมา ช่างเป็นคนที่อันตรายต่อหัวใจซะจริง!

“เริ่มงานเมื่อไหร่คะบอส”

“ดูเธอจะมีความสุขกับเป้าหมายในครั้งนี้ซะเหลือเกินนะวิส....” บอสถามขึ้นพร้อมทั้งลุกจากที่นั่งมายืนประจันหน้ากับฉัน แววตาฉายให้เห็นถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ก็แค่เจอเป้าหมายที่ถูกใจก็เท่านั้น หึงเหรอคะ!” ฉันย้อนถามพร้อมทั้งระบายยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นทีท่าว่าผู้ชายที่หลายๆ คนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไร้หัวใจ แต่ตอนนี้กำลังอารมณ์เสียโดยต้นเหตุมาจากผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉัน

“ใช่! ทั้งหึงและหวงมาก หวังว่าเธอจะจำกฎเหล็กข้อเดียวข้อนั้นให้ขึ้นใจนะยอดยาหยี เพราะเธอรู้ดีกว่าบทลงโทษของคนทรยศ จุดจบจะเป็นยังไง ฉันจะจับตาดูเธอทุกฝีเก้า หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลฉันจะยกเลิกและเรียกเธอกลับมาทันที”

บอสพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงดุดันก่อนจะขยับเข้ามาโอบกอดฉันเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ฉันในตอนนี้สมองก็มีแต่คิดถึงบทลงโทษของคนทรยศที่เคยเห็นมากับตาเท่านั้น...

แน่นอนฉันรู้ซึ้งดีกว่าคนที่ทรยศต่อองค์กร ทรยศต่อบอส ต่อเพื่อนจะมีจุดจบเป็นเช่นไร ชีวิตของคนๆ นั้นจะเหมือนกับถูกสาปให้ตายทั้งเป็น ไม่มีวันพบเจอความสุขอีกเลยจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิตดับสูญ มิหนำซ้ำตำแหน่งของฉันที่นอกจากจะเป็นแม่สาวดาวยั่วอันดับหนึ่งขององค์กรแล้วนั้น ยังมีอีกตำแหน่งที่บอสมอบให้!

เจ้าสาวของพระเจ้า ตำแหน่งที่เมื่อได้เป็นแล้วจะต้องเป็นไปจนวันตาย หัวใจมีไว้ทำลาย...ไม่ได้มีไว้ถูกทำลายซะเอง!

แล้วเราจะพบกันเร็วๆ นี้ออสติน...

เป้าหมายคนที่หนึ่งร้อยของฉัน!

“ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาผิดจังหวะ!” เพราะเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ฉันเราทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงขาสั้นสีขาวใบหน้าบึงตรึงเดินชนไหล่ฉันไปยังเก้าอีสีแดงเพลิงอย่างกวนประสาท

ลิเคียว! ผู้หญิงที่เป็นศัตรูนัมเบอร์วันของฉัน ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตามทียัยนี่กับฉันมักจะถูกเอาเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ ทำให้ความเป็นเพื่อนที่ก่อนก็ไม่เคยมีอยู่แล้วค่อยๆ สลายหายไปกลายเป็นคำว่าศัตรูเข้ามาแทนที่ในที่สุด

“ฉันน่าจะสอนการเคาะประตูให้กับเธอ..ลิเคียว”

“คิดว่าฉันจะสนรึไง!”

“ช่างเถอะ เธอไปเตรียมตัวสำหรับภารกิจในวันพรุ่งนี้ซะวิสกี้ ฉันมีธุระจะคุยกับลิเคียวนิดหน่อย” ฉันพยักหน้าเป็นการตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยท่าทางที่เบื่อหน่าย

หลังแยกจากบอสได้ไม่นานฉันก็ตรงดิ่งกลับห้องพักโดยไม่คิดที่จะแวะเวียนอื่นก่อนทันที เพราะเวลามีไม่มากแล้ว...ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับการปฏิบัติภารกิจสำคัญครั้งยิ่งใหญ่ในอีกไม่ช้านี้โดยมียัยโซจูนั่งไขว้ห้างกระดิกเท้าอ่านประวัติของเป้าหมายฉันอย่างตั้งอกตั้งใจ

“นี่มันอะไรกัน! ข้อควรระวัง ไม่เคยตกหลุมพรางเสน่ห์ของผู้หญิงหน้าไหนง่ายๆ ไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง ความสามารถในการจับผิดเป็นเลิศ งานอดิเรกที่นอกจากจะชอบการแข่งรถแล้วนั้นอีกสิ่งที่ชอบและถนัดที่สุดคือการยิงปืน…ยกเลิกภารกิจเถอะวิสกี้ ผลสำรวจออกมาแล้วว่าหมอนี่อันตรายสุดๆ ไปเลย”ยัยโซจูพูดพร้อมวางประวัติลง สายตาดูวิตกเป็นอย่างมากต่างจากฉันที่ภาวนาขอให้พรุ่งนี้มาถึงไวๆ

“ไม่เอาน่า! ไอ้หมอนี่มันก็แค่ผู้ชายปากร้ายนิสัยเย็นชาเท่านั้น ฉันรับมือไหวสบายมาก” ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่สีหน้าของฉันก็ยังหนีไม่พ้นความสับสนในสมองอยู่ดีนั่นแหละ ความรู้สกตื่นเต้นที่เกิดขึ้นพร้อมความวิตกกังวลนี่มันอะไรกัน

“แต่ว่า….”

“ไหนๆ จะเลวทั้งทีก็ขอเลวให้สุดๆ ไปเลย ว่าแต่มันไม่ได้เขียนบอกเอาไว้เหรอว่าฉันควรจะทำอะไรหมอนั่น”

“นั่นแหละที่ฉันกำลังเป็นห่วง” ยัยโซจูพูดเสียงอ่อยพร้อมทั้งยื่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ มาให้ฉัน

“สิ่งที่ต้องทำ ทำให้หมอนั่นสารภาพรักเนี่ยนะ” พระเจ้า คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ซะแล้วสิ เห็นได้ชัดจากไอ้ข้อควรระวังที่ว่า ‘ไม่รักใครนอกจากตัวเอง’ นี่สิ

เฮ้อ~ เผลอตอบรับงานช้างมาอย่างไม่รู้ตัวซะแล้วสิฉัน

ฉันรู้ว่างานที่ฉันทำอยู่นี้มันร้ายกาจแค่ไหน แต่ความโหดร้ายของโลกใบนี้นั่นต่างหากล่ะความโหดร้ายของจริง ฉันไม่ได้อยากที่จะเลวมาตั้งแต่ต้น...แต่ชะตากรรมบีบบังคับให้ฉันต้องเลวในแบบที่เป็นอยู่นี้

“ลางร้าย! ชะตากรรมของแกในช่วงนี้กำลังถูกบดบังด้วยดาวเสาร์ หากภารกิจสำเร็จแกจะพบกับความสุขชั่วนิรันดร์ แต่ว่า..” ยัยโบตั๋นเพื่อนร่วมองค์กรที่มีความสามารถในการทำนายทายทักชะงักคำทำนายเอาไว้แต่เพียงเท่านั้นพร้อมกับส่งยิ้มแหยๆ มาให้ฉันแทนประโยคที่เว้นว่างเอาไว้ ยัยนี่เป็นคนมองโลกในแง่ดีเปิดตำหนักเข้าทรงกับพ่อที่เป็นกระเทยอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะรับเฉพาะงานง่ายๆ และขอมีข้อแม้กับบอสว่าไม่พักที่องค์กรเพราะเป็นห่วงพ่อในคราบแม่ ซึ้งบอสก็ยอมให้แต่โดยดี

“แต่อะไรของแกโบตั๋น”