บทที่2

“ฉันเพิ่งทำภารกิจเสร็จ จริงสิ เห็นบอสบอกว่าอยากพบแก”

“งั้นเหรอ...ถึงคราวที่ฉันต้องออกปฏิบัติภารกิจแล้วสินะ” ทันทีที่ล่ำลาเพื่อนรักฉันก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะชำระร่างกายให้สะอาดก่อนเข้าพบบอสด้วยท่าทางที่เย็นชา

เขาคือทุกสิ่ง!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ในขณะผู้เคาะกับกำลังมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เมื่อถูกใช้ให้มาเคาะประตูปลุกร่างบางที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้น

‘เจ้าหญิงผู้ถูกสาป’ คือนามแฝงของเธอหนึ่งในสมาชิก ‘RED ANGEL’ องค์กรลับเฉพาะ ที่มีหน้าที่รับจ้างทำทุกอย่างตามที่ผู้ว่าจ้างสั่ง ที่นี่ถูกควบคุมโดย ‘วอดก้า’ บุคคลที่น่ากลัวและอันตรายที่สุด

“คะ...คุณลิเคียวคร้าบ~ ได้โปรดตื่นเถอะครับ” ถึงแม้ว่าจะรู้ซึ้งดีแก่ใจ ว่าอาจจะถูกฆ่าตายเอาได้ โทษฐานรบกวนการหลับนอนของร่างบางที่อยู่ในห้อง แต่พอคิดถึงใบหน้าของผู้ที่สั่งมาว่าจะมีสีหน้าเป็นเช่นไร เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถทำภารกิจเล็กน้อยนี้สำเร็จได้ทันเวลาที่ได้รับอันน้อยนิด ใจนักสู้ก็เข้าสิงร่างชายหนุ่มโดยในทันที

“คุณลิเคียวคร้าบบบ..”

“หนวกหู! ไสหัวไปให้พ้น!” ร่างบางตะโกนลั่นพร้อมทั้งหยิบนาฬิกาปลุกข้างตัวปาไปที่ประตูห้องอย่างโมโห ดวงตาสีน้ำเงินกราดเกรี้ยวและหงุดหงิดขึ้นมาทันควันเมื่อถูกรบกวนการนอนที่มีค่า

“แต่ว่าบอสให้ผมมาบอก ว่าอีกห้านาทีต้องพบคุณที่ห้องนะครับ” ชายหนุ่มยังคงไม่ละความพยายาม รีบบอกเหตุผลที่เสี่ยงตายมาปลุกร่างบางในทันที ดวงตาสีน้ำเงินลืมขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อของผู้เป็นนายที่ใครต่อหลายคนเรียก ‘บอส’ รวมถึงเธอเองก็ด้วย เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่เธอยอมก้มหัวให้อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น หนำซ้ำยังเป็นบุคคลอันตรายที่โลกใบนี้ไม่สมควรจะมีอีกต่างหาก

“บอสมีธุระอะไร”

“ผมไม่ทราบครับ บอกแต่ว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก”คิ้วบางขมวดเป็นปมอย่างอดสงสัยไม่ได้ ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งจะทำภารกิจเสร็จสิ้นไปแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังเรียกไปพบอีกกันแน่นะ

“เดี๋ยวฉันไป” เสียงหวานตอบกลับไปอย่างเงียบเชียบก่อนร่างบางจะค่อยๆ ยันตัวเองให้ลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้าก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมุ่งตรงสู่ห้องน้ำในทันที

ลิเคียว (liqueur) นั่นคือชื่อของฉัน ความหมายของชื่อนี้ก็คงจะหนีไม่พ้นสุรากลั่นซึ่งปรุงแต่งให้มีแอลกอฮอล์ระหว่าง 35-54 ดีกรี มีคุณสมบัติพิเศษคือ เป็นสุรากลั่นที่มีความหวานเป็นตัวหลัก ฉันเกิดมาได้เจ็ดปีแม่ก็ต้องมาเสียไปเพราะโรคร้ายทำให้ฉันต้องไปอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าถึงแปดปีเต็มจนเมื่อกระทั่งสามปีก่อนนี้ฉันได้พบกับพระเจ้าผู้ปลดปล่อยและถอนคำสาปให้กับฉัน

วอดก้า หรืออีกชื่อก็คือบอส

บอสชักนำให้ฉันเข้าองค์กร พร้อมทั้งสอนการกระบวนท่าต่อสู้ให้กับฉันทุกอย่างจนกระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึงผู้ซึ่งเคยอ่อนแอและขี้โรคให้กลายเป็นเสือสาวผู้ป่าเถื่อนไปได้เพียงเวลาไม่ถึงครี่งปี ฉันอยู่ในองค์กรฐานะ ‘มือปราบหรือนักฆ่าผู้เก่งกาจ’ ถึงแม้ว่าชื่อมันอาจจะดูโหดเหี้ยมห่างไกลคำว่านางเอกไปบ้างอะไรบ้าง แต่ฉันก็ไม่ได้โหดร้ายถึงขนาดฆ่าคนได้ลงคอหรอกนะ มากสุดก็แค่เป็นอันพาธหรือไม่ก็นอนโรงพยาบาลไปครึ่งปีมันก็เท่านั้นเอง

เป็นนักฆ่าแต่ว่าถูกสั่งไม่ให้ฆ่าคนนี่มันน่าเสียชื่อนะว่าไหม

แต่เมื่อมันเป็นคำสั่งที่ออกมาจากปากของผู้เป็นนายแล้วนั้น มันก็ยากที่จะขัดขืนอยู่เหมือนกัน

กฎเหล็กของนักฆ่ามีอยู่ด้วยกันหลายข้อ แต่ข้อหนึ่งข้อเดียวที่สำคัญและห้ามฝ่าฝืนซึ่งมันก็เป็นกฎที่ผู้หญิงทุกคนในที่นี้ต้องจำให้ขึ้นใจนั่นก็คือ....’ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามตกหลุมรักเป้าหมายโดยอย่างเด็ดขาด’ ไร้สาระหาที่ใดมาเปรียบเปรือนนะว่าไหม ใครกันจะไปตกหลุมรักคนที่ตัวเองถูกสั่งให้ไปทำลาย โดยเฉพาะอดีตเจ้าหญิงผู้ถูกคำสาปให้กลายเป็นแม่มดอย่างฉัน ยิ่งไม่มีทางเข้าไปใหญ่!