บทที่ 2 Dirty talk（1）

‘โอ้ว!!’ พะแพรร้องออกมาในใจเมื่อบางอย่างที่กำลังแสดงภาพอยู่หน้ากล้องมันทำให้สาวน้อยไร้ประสบการณ์อย่างเธอใจเต้นแรง ใครมันจะไปคิดว่าวันหนึ่งจะมีคนโชว์อวัยวะเพศของตัวเองให้ดู แถมของที่เห็นตรงหน้าใหญ่กว่าข้อมือของเธอเกือบเท่าตัว

(อ่า...เป็นไงของดีเลยไหม...) เสียงที่ดังลอดออกมาจากปลายสายดึงสติของคนฟังกลับมาแต่หัวใจสาวกลับเต้นแรง ไม่รู้ทำไมสายตาเจ้ากรรมของเธอไม่สามารถละออกจากท่อนเนื้อขาวอวบได้เลย มันคือสิ่งที่แปลกใหม่และน่าตื่นเต้นสำหรับคนที่ไม่เคยมีแฟนอย่างเธอ

ภาพที่เห็นตอนนี้คือภาพมุมต่ำที่มือของเจ้าของเสียงกำลังกอบกำความใหญ่ยาวของตัวเองแล้วรูดขึ้นลงไปมา จนเธอรู้สึกหอบหายใจตามจังหวะที่เขากระทำกับร่างกายของตัวเอง

“คะ...คุณทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงหวานร้องบอกอย่างตะกุกตะกักเมื่อชายแปลกหน้ายังคงรูดท่อนเนื้อของตัวเองไม่มีหยุด

(อ๊า...ฉันอยากให้เธอมาชักให้ฉันจังเลย) เสียงกระเส่าจากปลายสายทำให้คนฟังยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ประสบการณ์แปลกใหม่ที่ไม่เคย ทำเอาเธอรู้สึกเกิดความต้องการบางอย่าง และเหมือนจะไม่สามารถควบคุมมันได้

ดวงตากลมโตจ้องมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าอย่างสนใจ แม้จะไม่เคยเรื่องอย่างว่า แต่มันก็ไม่หมายความว่าเธอจะไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง สมัยนี้มีสื่อโซเชียลที่ทำให้เรารู้ลึกเรื่องแบบนี้ได้ง่ายมากขึ้น แต่ของจริงเธอยังไม่เคยเจอมาก่อนครั้งนี้เป็นครั้งแรก

มือใหญ่กอบกุมความแข็งร้อนไว้ทั้งอันพร้อมกับรูดขึ้นลงอย่างน่าหวาดเสียว ปลายแท่งร้อนมีสีแดงที่อวบใหญ่จนพะแพรอดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อมองสูงขึ้นไปก็พบกับหน้าท้องแกร่งที่มีซิกแพคแข็งเป็นลอนสวย ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่หุ่นเพอร์เฟกได้เท่านี้มาก่อน อยากจะรู้นักว่าร่างกายของเขากับเธอจะเข้ากันได้ดีไหมถ้าต้องอยู่ด้วยกัน

(อ๊า...ไม่คิดจะเปิดกล้องหน่อยเหรอ ไม่ต้องเห็นหน้าก็ได้นะ ฉันอยากเห็นหุ่นของเธอว่าเซ็กซี่เหมือนในรูปหรือเปล่า...)

เสียงกระเส่าที่บอกทำเอาคนได้ยินถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว เมื่อสมองกับความต้องการกำลังตีกันยุ่ง สมองที่สั่งการว่าไม่ควรเปิดกล้องให้เขาเห็นเรือนร่างของเธอ กับความต้องการที่บอกว่าถ้าไม่เห็นหน้าก็ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย

(เปิดสิ...ฉันอยากดูว่าเธอเซ็กซี่จริงไหม...) เสียงทุ้มร้องบอก แต่มือหนายังคงกอบกุมความแข็งร้อนของตัวเองโชว์ผ่านหน้ากล้องอย่างไม่อาย นิ้วร้ายยกขึ้นเขี่ยที่ปลายยอดความอวบบานใหญ่เต่งตึง ที่ทำเอาหัวใจสาวเต้นแรง ภาพตรงหน้ามันสมจริงเพราะคนในสายมีการตอบสนองกับเธอ นี่มันไม่ใช่ความฝันแต่มันคือความจริงที่เลี่ยงไม่ได้

“คะ...คือ”

พะแพรคิดหนัก แต่ตอนนี้ความต้องการมันอยู่เหนือความผิดชอบชั่วดี บวกกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เมื่อนึกถึงฝ่ามือร้อนๆ ของผู้ชายที่ชื่อแอชตันยามที่ล้วงเข้ามาในร่างกายของเธอ มันร้อนผ่าวจนเกิดความต้องการตั้งแต่ตอนนั้น แต่ก็พยายามหลีกเลี่ยงเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องตกเป็นเครื่องมือของเขา ความรู้สึกที่แสนวิเศษที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่มือสากคู่นั้นจะทำให้สติของหญิงสาวแตกกระเจิง

(เปิดสิ...อ๊า...)

เมื่อความต้องการอยู่เหนือความคิดพะแพรจึงไม่รอช้าที่จะกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วทำการตั้งกล้องพิงกับหมอนคู่ใจ ส่วนตัวเธอนั้นก็นั่งอยู่ปลายเตียง จัดแจงท่าทางเพื่อไม่ให้คนปลายสายเห็นหน้าของเธอ เพราะเขาจะเห็นเพียงร่างกายตั้งแต่คอลงมาเท่านั้น

ร่างกายที่ร้อนรุ่มบวกกับเสียงครางของคู่สาย พะแพรเริ่มไม่สามารถควบคุมสติของตัวเองได้อีกต่อไป จนต้องเปิดกล้องให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็นเรือนร่างของเธอ

(โอ้ว...หุ่นเธอดีเป็นบ้าเลย!) เสียงเข้มร้องออกมาเมื่อเห็นร่างเล็กในชุดนอนสายเดี่ยวสีฟ้าและรู้ทันทีว่าเธอจะต้องโนบราอย่างแน่นอน สิ่งที่เคลื่อนไหวภายใต้ร่มผ้ามันนูนเด่นจนเห็นเม็ดที่กำลังหดเกร็งนูนดันออกมา

หน้าอกอวบอิ่มที่ดุนดันออกมาจนแทบจะทะลักเสื้อสายเดี่ยว ทำให้ปลายสายรูดมือขึ้นลงบนความแข็งร้อนเร็วขึ้น เสียงหอบหายใจของเขากระตุ้นความต้องการของพะแพรให้ลุกโชน

คำชมของคนในสายทำให้พะแพรหน้าแดงซ่านเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครชมเธออย่างนี้มาก่อน เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่ได้เห็นร่างกายของเธอหมิ่นเหม่แบบนี้

(ถอดชุดได้ไหม ฉันอยากดูข้างใน น้าๆ)

น้ำเสียงสยิวกิ้วที่เปล่งออกมาก จนร่างกายสาวร้อนวูบวาบไปหมด ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเธอจะกล้ามาโชว์เรือนร่างให้กับคนแปลกหน้าอย่างนี้ แต่เมื่อความต้องการอยู่เหนือความคิดต่อให้เป็นคนเรียบร้อยแค่ไหนก็ไม่สามารถปกปิดมันเอาไว้ได้

“คือ...มันจะดีเหรอ”

(ดีสิ...ไม่ต้องกลัวฉันแบล็เมล์หรอกนะ เพราะไม่เห็นหน้าเธอ ฉันเอาไปก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าเป็นเธอ ฉันยังไม่กลัวว่าเธอจะแบล็กเมล์ฉันเลย...จริงไหม) พะแพรรับรู้ว่าคนตัวโตกำลังเกลี้ยกล่อม และเธอก็คล้อยตามเสียด้วย ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะกล้าทำอย่างนี้ แต่ตอนนี้ความต้องการอยู่เหนือเหตุผลเสียแล้ว

มือน้อยๆ ของพะแพรจัดการดึงรั้งชุดนอนสายเดี่ยวของตัวเองออกทางศีรษะ จนเผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาที่ขาวผ่องเนียนนุ่ม หน้าอกอันอวบเด่นเด้งออกมา ถ้าคาดการณ์จากสายตาร่างกายหญิงสาวน่าจะคัพซีได้ เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่สิ่งที่นูนเด่นนั้นไม่เล็กเลย

เอวเล็กคอดกิ่วรับกับหน้าอกและสะโพกที่อวบใหญ่ซึ่งมันคือหุ่นที่ผู้ชายหลายคนชื่นชอบ ผิวขาวเนียนลออมันช่างน่ามองอะไรอย่างนี้

(โอ้ว...นมเธอใหญ่เป็นบ้า ฉันอยากบีบจัง เธอบีบนมตัวเองให้ฉันดูหน่อยสิ...) เสียงเข้มร้องบอกเชิงคำสั่งเพราะเขาอยากให้เธอมีอารมณ์ร่วมให้มากที่สุด

“คะ...”

(บีบสิ บีบนมตัวเอง เคล้นไปมา) คนตัวโตร้องบอกพร้อมอธิบายเพื่อให้คนไม่ประสาอย่างพะแพรทำตาม และเหมือนเธอจะบ้าจี้ทำตามอย่างที่เขาบอกเสียด้วย

“อย่างนี้เหรอ” พะแพรถามอย่างคนไม่รู้ เธอจึงใช้ฝ่ามือเล็กๆ จับที่หน้าอกทั้งสองข้าง พร้อมกับบีบเคล้นไปมาตามสิ่งที่คนปลายสายกำลังสั่ง

(ใช่...อย่างนั้นเหรอ...อ๊า...ฉันอยากจะดูดนมเธอจัง นมเธอสวยเป็นบ้าเลย) สิ่งที่ชายแปลกหน้าบอกมันสร้างความเสียวซ่านให้พะแพรอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าแม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์กันจริงๆ แต่ร่างกายสาวเกิดอาการเสียวแปลบๆ รวมไปถึงเบื้องล่างที่ขมิบตอดอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“อื้ม...” พะแพรบีบหน้าอกอวบอิ่มอย่างที่ชายหนุ่มบอก เธอรู้สึกเสียวซ่านจนเผลอร้องครางออกมา และเสียงหวานๆ นี้ทำให้คนตัวโตรู้สึกชอบใจที่หญิงสาวมีอารมณ์ร่วมขนาดนี้

(เขี่ยหัวนมสิ ถ้าฉันอยู่กับเธอ ฉันจะทั้งเขี่ยทั้งดูดให้แดงไปเลย อ๊า)

พะแพรหลับตาพริ้มแล้วใช้ปลายนิ้วของตัวเองบดบี้ไปที่ปลายถันที่กำลังคัดเต้าจนเต่งเต็มนิ้วอย่างน่าประหลาดใจ

(แม่เจ้า...โคตรเซ็กซี่เลย ถ้าฉันเจอเธอนะฉันจะเย...เธอแรงๆ ให้ร้องครางออกมาเลยคนสวย...) คำหยาบโลนของคนตัวโตไม่ได้ทำพะแพรรังเกียจ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านหนักกว่าเดิม ประสบการณ์ที่ไม่เคยเจอ แต่มันยิ่งน่าหลงใหลอย่างน่าประหลาด

“เสียวจัง...” เสียงหวานร้องออกมา ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นพร้อมกับหลับตาแล้วบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มไปมา แล้วจินตนาการไปว่ามีมือหนาร้อนๆ มาช่วยทำให้ อยากจะรู้นักว่ามันจะมีความสุขแค่ไหน มันจะวิเศษอย่างที่เพื่อนๆ ของเธอเล่าหรือไม่

(ถอดกางเกงออกสิ ฉันอยากจะรู้จังว่าเธอแฉะหรือยัง)

เสียงเข้มร้องบอกจนพะแพรทำตามอย่างว่าง่าย เธอจัดการถอดกางเกงชั้นในผ้าลื่นของตัวเองออก โดยการชันเข่าขึ้นแล้วรูดมันลงมาพร้อมๆ กับแพนตี้ตัวโปรด เผยให้เห็นแพขนที่ยาวเรียงสวยที่ปกปิดความอวบอิ่มเอาไว้

(อื้ม...หุ่นดีฉิบหาย...ฉันอยากเป็นผัวของเธอจัง จะเอาเธอทุกวันเลย รับรองเลยว่าฉันจะไม่ปล่อยให้เธอลุกจากเตียงแม้แต่วินาทีเดียว)

ขนในกายของพะแพรลุกชันอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเสียงทุ้มร้องบอกเมื่อได้เห็นร่างกายของเธอทุกส่วน มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่เขาจะไม่มีทางได้เห็นมัน

“อยากมากไหมอะ” ไม่รู้อะไรดลใจให้พะแพรบอกแบบนั้น แต่จิตใต้สำนึกมันสั่งการให้พูดออกมาเอง

(อยากสิ อยากมากเลย ถ้าเธออยู่กับฉันตรงนี้นะ ฉันจะเอาให้เธอเดินไม่ไหวเลยคอยดู) คำพูดของชายร่างใหญ่ทำให้พะแพรรู้สึกฮึกเหิมและพึงพอใจกับหุ่นของตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อาจจะเพราะว่าเธอเป็นคนชอบแต่งตัวมิดชิดเหมือนแม่ชีเลยไม่มีใครเห็นเบื้องลึกว่าเธอหุ่นแบบไหน

“แล้วถ้าคุณอยู่กับฉันตรงนี้คุณจะทำอะไรฉันบ้างเหรอ” พะแพรรู้สึกสนุกที่ทำให้คนตัวโตกระเส่าใคร่รักเธอ แรงพิศวาสทำให้พวกเขากระโจนตัวเองเข้าสู่กองเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้ให้แหลกเป็นจุณ

(หึ...ฉันจะผลักให้นอนแหกขาให้ฉันบนเตียง ให้ฉันเห็นของของเธอเต็มๆ ตาว่ามันจะสวยแค่ไหน แล้วจะเอาปากของฉันเลียห-ให้เธอ ให้มันแฉะไปเลย...)

คำพูดหยาบโลนยิ่งกระตุ้นความต้องการสาวเจ้าให้พุ่งทะยานเข้าไปอีก ใครจะคิดว่า Dirty Talk จะกระตุ้นความอยากของเราให้ลุกโชนขนาดนี้

“มาสิมาทำให้ฉันหน่อยนะ” เสียงหวานบอกอย่างกระเส่า ตอนนี้พะแพรไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้ มือน้อยๆ เลื่อนต่ำลงไปจากนั้นก็แตะลงบนกลีบบางแคบที่มีน้ำเหนียวใสไหลออกมา

(แหกขา...หน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่าเธอแฉะเพราะฉันแค่ไหนแล้ว)

พะแพรในตอนนี้ไม่มีความอายหลงเหลืออีกต่อไป เธอมีเพียงความต้องการที่อยากจะปลดปล่อย แต่คนเดียวที่จะช่วยให้คลายอารมณ์ลงได้ก็มีแต่ชายแปลกหน้าในสายเพียงคนเดียวเท่านั้น

มือน้อยจัดการเปลี่ยนตำแหน่งโทรศัพท์โดยวางไว้ที่ปลายเตียงแล้วเอาหมอนใบโตวางกันเอาไว้ข้างหลังเพื่อไม่ให้โทรศัพท์หงายลงไป ส่วนเธอก็ย้ายไปนั่งพิงกับหัวเตียง ขาเรียวทั้งสองข้างก็จัดการแยกออกจากกัน เผยให้เห็นร่องสวาทที่ปิดสนิทที่รู้ดีว่ามันมีน้ำออกมามากแค่ไหน

(โอ้ว...พระเจ้าห-เธอสวยโคตรเลย มันยังปิดสนิทอยู่เลยนะ เธอคงยังไม่เคยโดนใครเย...มาใช่ไหม...) เสียงร้องชื่นชมทำให้พะแพรอายตัวม้วน แต่ยิ่งมองยิ่งชมเธอก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่

“อื้ม...”

(ฉันอยากเย...เธอคนแรกจัง แต่ฉันก็กลัวเธอจะเจ็บนะ เพราะของฉันใหญ่กว่าร่างกายของเธอเยอะเลย)

“แต่มันคงไม่เจ็บมากใช่ไหมคะ...”

(เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โคตรมี sex appeal[ เสน่ห์ดึงดูด ที่สามารถดึงดูดทั้งเพศเดียวกันและเพศตรงข้ามได้อย่างไม่ต้องพยายาม] เลยจนฉันอยากจะไปหาแล้วไปเย...เธอตอนนี้เลยรู้ไหม ไว้นัดเจอกันได้ไหมคนสวย...รับเลยว่าฉันจะพาเธอไปสวรรค์หลายๆ ครั้งเลย) คำพูดของชายแปลกหน้ามันไม่ได้ทำให้พะแพรรังเกียจเลยแม้แต่นิดเดียว เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“อื้ม...ตอนนี้ฉันก็อยากขึ้นสวรรค์นะ...”

(ลูบแบบนั้นจะไปขึ้นสวรรค์ได้ยังไงล่ะ) เสียงทุ้มร้องบอกเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาฝ่ามือของตัวเองลูบไปยังกลีบสวรรค์อย่างเบามือแต่น้ำหวานที่ไหลออกมาเลอะที่มือน้อยจนเปรอะเปื้อนไปหมด

“แล้วต้องทำยังไง” พะแพรถามอย่างคนไม่รู้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ช่วยตัวเอง และยังช่วยต่อหน้ากล้องด้วย

(เขี่ยเม็ดก่อนสิ ค่อยๆ เขี่ยระวังเจ็บนะ)

สาวร่างเล็กทำตามสิ่งที่คนตัวโตบอกอย่างว่าง่ายปลายนิ้วเล็กเลื่อนไปสัมผัสกับเม็ดสวาทที่แค่แตะลงไปมันก็เสียวซ่านจนแทบจะขาดใจ

(อย่างนั้นแหละ น้ำเธอไหลออกมาเยอะเลยนะ ฉันอยากเลียให้จัง จะกินให้หมดเลย) แค่คิดว่าจะต้องมีปลายลิ้นของชายแปลกหน้ามาทำให้ มันก็น่าตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“อื้ม...น้ำออกมาเยอะจัง”

(เพราะเธอเงี่ย...ยังไงล่ะ เธออยาก ฉันก็อยากเหมือนกัน อยากจะเอาคว...ของฉันยัดเข้าไปจังเลย) เจ้าของกายใหญ่บอกก่อนจะทำการรูดความแข็งร้อนเร็วแรงมากขึ้น จนปลายยอดผลุบเข้าออกตามจังหวะมือทั้งห้าอย่างน่าหวาดเสียว

“เสียวจัง...”

(สอดนิ้วเข้าไปสิคนสวย...ลองดู)

เมื่อสิ้นคำพูดพะแพรก็ลองสอดปลายนิ้วของตัวเองเข้าไปในโพรงสาวด้วยใจกล้าๆ กลัวๆ เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอเอาสิ่งแปลกปลอมเข้าไปข้างในแม้สิ่งนั้นจะคือนิ้วของตัวเองก็ตาม

“อื้ม...แน่นจัง...” เสียงหวานบอกเมื่อเธอสอดนิ้วชี้เข้าไปเพียงครึ่งเดียว แต่มันกลับทำให้คนตัวโตแทบดิ้นพล่าน เพราะนิ้วเล็กๆ ยังแน่นขนาดนี้แล้วถ้าเป็นของเขาเล่ามันจะแน่นขนาดไหน

(แน่นจริงด้วย ถ้าเธอรับของฉัน เธอต้องขาดใจแน่เลย) พะแพรลืมตามองความยิ่งใหญ่ที่โชว์หราอยู่หน้าจอ แล้วก็กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก ก็ของเขามันแข็งร้อนใหญ่ยิ่งกว่าข้อมือของเธอเสียอีก

“ของพะแพรจะฉีกก่อนไหม...”

พะแพรเผลอพูดชื่อตัวเองออกมา แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเงียบไปก็คิดว่าเขาอาจจะไม่ทันได้ยินชื่อที่เธอบอก และคิดว่าชายหนุ่มคงไม่ได้สนใจอะไรกับชื่อของเธออยู่แล้ว

(ชื่อพะแพรเหรอ น่ารักดีนะ)

สิ่งที่คิดมันไม่เป็นอย่างที่หวังเมื่อคนตัวโตเรียกชื่อของเธอเต็มปาก แต่ถึงกระนั้นต่อให้เขารู้ชื่อของเธอแต่เราก็ไม่รู้จักกันอยู่ดี

“อื้ม...”

(อยากเย...พะแพรตอนนี้ต้องทำยังไงอะ ไม่ไหวแล้ว) ยิ่งชายหนุ่มเรียกชื่อของเธอ ทำไมนะมันช่างเสียวซ่านยังไงก็ไม่รู้ การที่เรียกชื่อมันยิ่งบ่งบอกว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน

“มาเย...แพรตอนนี้สิคะ พะแพรก็ไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างแหบพร่าก่อนที่นิ้วของเธอจะผลุบเข้าออกในโพรงสาวเร็วแรงมากขึ้น จนอยากจะรู้นักว่าถ้าเจอของใหญ่กว่านี้จะเสียวแค่ไหน มันคงจะเจ็บแต่เสียววาบไปทั่วท้อง

(อ๊า...ฉันจะแตกแล้ว พะแพรจะแตกหรือยัง...)

ปลายสายบอกแบบนั้นก่อนที่พะแพรจะเห็นว่า น้ำสีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาจากความแข็งร้อนมากมายจนมันเลอะเปรอะเปื้อนหน้าท้องแกร่งเต็มไปหมด

(อ๊า...โอ้ว)

“อื้อ...” เมื่อเห็นว่าน้ำสีขาวไหลออกมาร่างกายของชายปลายสาย พะแพรก็รับรู้ถึงบางอย่างเธอกระตุกแรงแล้วรับรู้ว่ามวลท้องของตัวเองเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยมาบินวน จากนั้นก็รู้สึกหมดแรงทันที

(แตกแล้วเหรอ พะแพรน่ารักมากเลยรู้ไหม เซ็กซี่มากๆ ด้วย...ไว้ถ้ามีโอกาสฉันอยากให้ทำพะแพรนะ เอาให้พะแพรแตกเหมือนเมื่อกี้เลย)

เมื่อได้สติเธอก็รีบออกจากเฟรมกล้องเพื่อไปใส่เสื้อผ้าทันที และมาคิดทบทวนว่าสิ่งที่ทำเมื่อครู่มันไม่เหมาะไม่ควรเลย เขาคือคนแปลกหน้าแต่กลับเห็นร่างกายของเธอจนหมด แถมเธอยังทำตัวหน้าไม่อายต่อหน้าเขาด้วย

“เอ่อ...ฉันว่าเราสองคนอย่าเจอกันเลยดีกว่าค่ะ ให้เราเป็นคนแปลกหน้ากันแบบนี้แหละ จริงๆ เราสองคนไม่ควรรู้จักกันจะดีที่สุดค่ะ”

(หึ...เสร็จสมแล้วจะเลิกคุยกันเลยเหรอ เมื่อกี้ไม่เห็นพูดแบบนี้เลยนะ)

“ฉะ...ฉันแค่ไม่มีสติ ฉันไม่ได้อยากทำแต่คุณต่างหากที่ล่อลวงฉัน”

(ล่อลวงยังไงไม่ทราบครับ)

“ล่อลวงด้วยคำพูด ฉันไม่น่าตกหลุมพรางคุณเลย ต่อไปนี้ฉันจะไม่คุยกับคุณอีกต่อไปแล้ว ขอให้เราสองคนเลิกติดต่อกันอีกนะคะ” พะแพรคิดว่าตัวเองไม่ควรทำอย่างนี้อีก และไม่ควรคุยกับเขาอีกต่อไป ถ้ายังเปิดโอกาสเธออาจจะพลาดท่าเสียทีเข้าสักวัน

(ที่พูดหมายความว่าจะเลิกคุยกับฉันว่างั้นเถอะ...)

“ค่ะ ต่อไปนี้ฉันบล็อกคุณ ไม่ต้องพยายามทักฉันมาอีกนะ” แม้จะรู้สึกดีที่ได้ทำอย่างเมื่อครู่ แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่สมควรอยู่ดี เธอควรทำแบบนี้กับคนที่รักเท่านั้น ส่วนเขาเป็นใครก็ไม่รู้

(ดี...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน เพราะฉันไม่เคยโดนผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมาก่อน อยากบล็อกก็บล็อกเถอะ แต่ถ้าฉันเจอเมื่อไหร่ ฉันสาบานเลยว่าฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่! ฉันจะทำให้เธอร้องครางเป็นชื่อของฉันคนเดียว พะแพร!!) เสียงเข้มบอกอย่างแน่วแน่แต่แฝงไปด้วยความโกรธทำเอาพะแพรอดกลัวไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นคงไม่มีทางเจอกันง่ายๆ ขนาดนั้น โชคชะตาคงไม่นำพาให้เขามาเจอกับเธออย่างแน่นอน คนที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าจะเจอกันได้ยังไง

“ค่ะ หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก”

ว่าจบพะแพรก็ตัดสายไปพร้อมกับตัดสินใจกดบล็อกผู้ชายแปลกหน้าทันทีแม้อีกใจจะเสียดาย ยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนที่มาเปิดโลกที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน

ร่างเล็กล้มตัวนอนหงายกับที่นอนแล้วมองเพดานด้วยอาการหัวใจเต้นรัว เมื่อครู่มันทำให้เธอตื่นเต้นและหวาดเสียวเหลือเกิน แต่มันไม่ควรถลำลึกไปมากกว่านี้

“ฟู่ว์...เราทำถูกแล้วใช่ไหม...”

ดวงตากลมโตพยายามข่มตานอนเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว แต่ร่างกายของเธอกลับยังร้อนวูบวาบกับความต้องการก่อนหน้านี้ไม่หาย จนเผลอเก็บทุกอย่างไปฝัน เรือนกายที่แสนเร้าใจจนร่างกายของเธอสั่นไหวและร้อนผ่าวราวกับไฟ ขาเรียวทั้งสองข้างบิดเบียดกันไปมาเพื่อคลายความเสียวซ่านตลอดทั้งคืน เธออยากจะรู้นักว่าเวลาที่คนเรามีอะไรกันมันมีความรู้สึกแบบไหน แต่ก็ต้องพับเก็บความคิดเหล่านี้ เราไม่ควรปล่อยให้กิเลสเข้าครอบงำความผิดชอบชั่วดี

ดวงตากลมโตพยายามลืมตาขึ้นเมื่อแสงสาดส่องเข้ามาแยงตาของเธอ จนวันนี้พะแพรอยากจะเดินไปปิดผ้าม่านเพื่อไม่ให้แสงเข้ามาในห้องเหลือเกิน

“เช้าแล้วเหรอเนี่ย”

ช่วงนี้มีเรียนแต่เช้า เพราะว่าใกล้ช่วงสอบจบแล้ว เพราะอีกแค่สามเดือนเธอก็จะสำเร็จการศึกษา และจะต้องไปทำงานจริงๆ แล้ว

ร่างเล็กบิดขี้เกียจด้วยความอ่อนเพลียแต่ก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาก่อนจะไปเรียนสาย แม้จะอยากลาเรียนมากแค่ไหนก็ตาม

พะแพรอาบน้ำแต่งตัวจากนั้นก็เดินทางมายังมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า และเมื่อมาถึงก็เจอกับต้นอ้อที่เหมือนดักรอเธออยู่ที่ใต้ตึก

“ยัยพะแพรเรื่องเมื่อคืนฉันขอโทษแทนเพื่อนของฉันด้วยนะ” ต้นอ้อบอกด้วยความรู้สึกผิดเพราะรู้ดีว่าเมื่อคืนพะแพรโกรธที่เพื่อนของเธอพูดแบบนั้น

“ช่างมันเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น”

“แกโกรธฉันใช่ไหม อย่าโกรธกันเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ต้นอ้อดึงมือของพะแพรไปกุมเอาไว้เพราะไม่อยากให้เพื่อนรักโกรธไปมากกว่านี้

“ถ้าแกจะชวนฉันไปที่แบบนั้นอีก ฉันจะไม่คุยกับแกอีก...อีกอย่างฉันไม่ชอบผู้ชายพวกนั้น คนที่ชอบดูถูกคนอื่น แต่ฉันจะไม่บอกให้แกเลิกคบหรอกนะ เพราะถ้าสบายใจที่จะคบกับพวกนั้นต่อก็เรื่องของแกเลย”

“พะแพร...” ดวงตาของต้นอ้อมองพะแพรตาปริบๆ อย่างรู้สึกผิด

“ฉันจะไปเรียนแล้ว ไว้ค่อยคุยกันนะ...”

ด้วยความที่ต้นอ้อลงเรียนคนละเวลากับพะแพรทำให้วันนี้ทั้งสองเลยไม่ได้เรียนคลาสเดียวกัน ซึ่งก็ดีสำหรับพะแพรที่ไม่ต้องคุยกับเพื่อนมากไปกว่านี้ อารมณ์โกรธที่มีอยู่ในใจคุยกันไปก็ไม่มีประโยชน์

“โอเคแก...”

พะแพรเดินขึ้นไปบนตึกด้วยอาการเหม่อลอยเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน และไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้

ด้วยความที่เดินเหม่อลอยทำให้พะแพรไม่ทันได้ระวังตัวจนไปเผลอชนกับใครบางคนที่ตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น

“อุ้ย...ขอโทษค่ะ”