บทที่ 1 สาวแว่น（2）

ณ คลับXXX

เสียงเพลงดังอึกทึกไปทั่วบริเวณกว้างทำให้พะแพรปิดหูของตัวเองด้วยความหนวกหู เพราะปกติเธอเป็นคนที่ค่อนข้างชอบความเงียบสงบ สถานที่แบบนี้เคยมานับครั้งได้ แต่ถ้าถามว่าให้มาบ่อยๆ ก็คงไม่

“โอ๊ย...ยัยพะแพร แกจะเอามือปิดหูอะไรขนาดนั้น เปิดใจหน่อยสิเพื่อน เพลงสนุกนะ...” เสียงต้นอ้อตะโกนบอก แต่พะแพรได้ยินไม่ค่อยชัด เธอจึงพยายามเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อฟังเสียงของเพื่อน

“ก็มันเสียงดัง...”

“งั้นเราไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า...”

มือบางของต้นอ้อลากร่างเล็กของพะแพรให้เดินมานั่งที่มุมของคลับ โดยมีกลุ่มผู้ชายสองสามคนนั่งอยู่ก่อนแล้วทำเอาเธอรู้สึกกลัว เพราะไม่เคยสุงสิงกับผู้ชายแปลกหน้าเยอะขนาดนี้ และไม่คิดว่าเพื่อนจะกล้าคบหากับผู้ชายที่ดูดิบเถื่อน

“เอ่อ...ต้นอ้อ...เดี๋ยวเราไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวมา...”

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม...” ต้นอ้อหันมาถามเพราะเพื่อนไม่เคยมาที่นี่เกรงว่าจะหลงทาง

“ไม่เป็นไร เมื่อกี้ตอนเดินมาฉันเห็นป้ายไปห้องน้ำอยู่ แกไปนั่งรอก่อนเลยนะ” พะแพรบอกแล้วเดินเลี่ยงออกมาด้วยความกลัว ร่างเล็กพยายามเดินเบียดผู้คนที่กำลังวาดลวดลายลีลาการเต้นกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งเธอหลุดออกมาจากวงล้อมได้ทำเอาเหงื่อตกเลยทีเดียว

ขณะที่พะแพรกำลังเดินไปเข้าห้องน้ำ สายตาเจ้ากรรมก็บังเอิญเห็นคนคู่หนึ่งกำลังจูบปากกันอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยที่ฝ่ายหญิงยืนเบียดคนตัวโตราวกับสิงกันเข้าไปแล้ว ทำเอาสาวที่ไม่เคยเรื่องแบบนี้ถึงกับหน้าแดงซ่าน จนเผลอจ้องมองคนทั้งคู่อย่างลืมตัว

จ๊วบ!!!

“มองอีกนานไหม หรืออยากจะลองด้วย...” เสียงเข้มที่เปล่งออกมาจนพะแพรหลุดออกจากภวังค์ จากนั้นดวงตากลมโตก็บังเอิญไปสบตากับเขาอย่างลืมตัว

พะแพรเห็นชายตรงหน้าก็นึกออกได้ทันทีว่าเขาคือผู้ชายที่ตัวเองชนเมื่อเช้านี้ ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรเลยเป็นที่จดจำเป็นอย่างดี แต่ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าทำอะไรอย่างนี้ในที่สาธารณะ

“เอ่อ...ขอโทษด้วยค่ะ” พะแพรก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตาคนตัวโตเมื่อจำได้ว่าเขาเป็นใคร แต่จู่ๆ ก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว

ไอความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากกายหนาทำเอาพะแพรอดประหม่าไม่ได้ และไม่คิดว่าเขาจะผละกับผู้หญิงทรงโตคนนั้นแล้วเดินตรงมาที่เธอ หรือเพราะไม่พอใจที่มีคนไปขัดจังหวะความสุขของพวกเขา

“เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่าคะ” พะแพรเหลือบตามองคนตัวโตที่มายืนใกล้เธอเพียงไม่ถึงคืบ จนใจสาวเต้นแรง

“เธอทำให้ฉันหงุดหงิดนะ”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมองพวกคุณนะคะ” พะแพรก้มหน้างุดๆ ด้วยความกลัว เพราะแค่เสียงของผู้ชายคนนี้ก็ขนลุกเกรียวขึ้นมาแล้ว รังสีความอำมหิตของเขาน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

“เธอต้องรับผิดชอบนะ...”

พะแพรสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ว่ามือหนาของคนตรงหน้ารวบเอวบางแล้วดึงเข้าหา จนคนที่ไม่เคยใกล้กับผู้ชายมาก่อนถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“อุ้ย...คุณจะทำอะไรคะ”

“เธอต้องรับผิดชอบยังไงล่ะ ที่ทำให้ฉันอารมณ์ค้าง...”

“นี่คุณ...เราไม่เคยรู้จักกันนะคะ อย่ามาทำอย่างนี้เลยค่ะ” พะแพรเงยหน้าขึ้นแล้วบอกคนตัวโตที่ทำเหมือนจะคุกคามเธอ และยังทำตัวหน้าไม่อายที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะ

“ฉันไม่เห็นจะสนใจเลยว่าเราสองคนต้องรู้จักกัน จบก็แค่แยกย้าย...” ลมหายใจของคนตัวโตเป่ารดต้นคอของจนเกิดความรู้สึกวูบวาบขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่เขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมนะร่างกายของเธอถึงตอบสนองต่อคำพูดที่วาบหวามได้ขนาดนี้

“ออกไปห่างๆ เลยนะ อย่ามายุ่งกับฉัน” มือน้อยยกขึ้นดันอกแกร่งให้ออกห่างด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงที่มีอันน้อยนิดมันไม่สามารถทำให้เขาขยับออกห่างเลยแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งมือแกร่งจับหมับที่ข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ แล้วทำการดันร่างบางให้แนบกับผนังข้างๆ ทันที

“แรงแค่นี้จะเอาอะไรมาสู้ฉันได้” ดวงตาคมหลุบตาต่ำมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้า จนรู้สึกอยากจะแกล้งให้เธอกลัว

“ปล่อยฉันนะ คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า รู้จักกันหรือเปล่าก็ไม่ ยังมายุ่งกับฉันอีกนะ ฉันไม่ใช่สเปกคุณหรอกอย่ามายุ่งกับฉันเลย ฉันเป็นของแปลกสำหรับคุณ คุณไม่ชอบฉันหรอก” พะแพรร้องบอกเพราะผู้หญิงอย่างเธอเกิดมาในชีวิตยังไม่เคยมีคนมาจีบเลย แล้วเขาหล่อขนาดนี้จะมาวุ่นวายทำไม เขาสามารถหาผู้หญิงที่สวยเริ่ดกว่านี้ได้อีกร้อยเท่าพันเท่า

“ของแปลกสิฉันชอบ”

“หะ...”

ใบหน้าคมคายของผู้ชายหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ พะแพรหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดที่แก้มเนียนสวยจนรู้สึกเสียววาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะคิดว่าเขากำลังจะจูบ แต่สิ่งที่ทำให้ต้องตกใจมากกว่าเดิมคือมือหนาของคนตัวโตแทรกไปที่ขอบกางเกงผ้าของเธอ แล้วล้วงเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยังดีที่มีชั้นในปกปิดเอาไว้มือหนาจึงยังไม่ได้แตะต้องของสงวนที่กึ่งกลางร่างสวยได้

“คุณจะทำอะไร!!” ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจที่ชายคนนี้กล้าทำอุกอาจกับเธอโดยไม่มีความละอายใจใดๆ

มือเล็กทำการจับหมับที่ข้อมือแกร่งก่อนที่เขาจะล้วงเข้าลึกมากกว่านี้ ‘พระเจ้าบอกฉันที ทำไมผู้ชายหล่อเหลือร้ายอย่างเขาถึงทำแบบนี้กับเธอ’

“หึ...” พะแพรบังเอิญเห็นมุมปากของชายคนนี้ยกขึ้นราวกับแสยะยิ้ม มันช่างน่ากลัวและดูอันตรายในเวลาเดียว และเป็นการบอกว่าไม่เคยเอาตัวเข้าไปเล่นกับผู้ชายหล่อเหลือร้ายคนนี้เพราะมันเหมือนกับการเอาน้ำมันราดบนกองไฟ “ไม่อยากโดนเหรอ เธอน่าจะยังซิงนะ ฉันจัดให้ได้นะ”

“หยาบคาย คุณพูดอย่างนี้กับผู้หญิงทุกคนเหรอ!!” พะแพรเลือดขึ้นหน้าเมื่อเขาทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ยอมทำอะไรกับใครที่ไหนก็ได้

“ไม่นะ เพราะเธอเป็นคนแรกที่ฉันอยากเปิดซิง...ไม่อยากรู้เหรอว่าถ้าของของฉันเข้าไปอยู่ในตัวของเธอมันจะเสียวขนาดไหน”

ดวงตาภายใต้แว่นหนาเบิกกว้างเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดอะไรทุเรศๆ ออกมา มันเป็นคำพูดที่น่าหวาดเสียวและเหมือนพยายามกวาดต้อนให้เธอตกหลุมพราง

“ทุเรศ!! อย่าฝันเลยว่าคุณจะได้ทำอย่างนั้น” พะแพรรวบรวมแรงทั้งหมดของตัวเองแล้วทำการดันร่างใหญ่ให้ออกห่าง จนเขาเซถลาออกไปพร้อมๆ กับมือหนาที่ตอนแรกอยู่ในกางเกงขาสั้นตัวเล็ก แต่ตอนนี้มันหลุดออกไปแล้ว

เพียะ

มือน้อยยกขึ้นฟาดที่แก้มสากของคนตัวโตด้วยความโกรธที่เขากล้ามาดูถูกผู้หญิง แม้ภายนอกจะดูเฉิ่มเชย แต่เธอก็สู้คนเป็นเหมือนกันนะ

“หึหึ...แล้วสักวันเธอจะไม่พูดคำนี้...”

“ไม่มีทาง!!” เมื่อพูดดังนั้นไปร่างเล็กของพะแพรก็วิ่งหนีออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะไม่อยากที่จะเผชิญหน้ากับผู้ชายอันตรายคนนั้นอีกแล้ว แค่อยู่ใกล้หัวใจสาวก็เต้นแรงจนมันแทบจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้

พะแพรรีบเดินไปที่โต๊ะของเพื่อนรักเพื่อจะมาบอกว่าเธอต้องกลับบ้านแล้ว สถานที่แบบนี้ไม่เหมาะกับเธอจริงๆ

“ต้นอ้อ...ฉันกลับก่อนนะ ฉันมีธุระ...” เสียงหวานบอกอย่างรัวๆ จนต้นอ้อที่กำลังนั่งดื่มกับหนุ่มๆ ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจเพราะเพื่อนหายไปเข้าห้องน้ำนานมากจนเธอดื่มไปหลายช็อตแล้ว

“อ้าว...ทำไมกลับแล้วล่ะ แกยังไม่ได้มาสนุกกับฉันเลยนะ ฉันยังไม่ได้แนะเพื่อนให้แกรู้จักเลย” ต้นอ้อหันไปชี้เพื่อนชายของนางที่นั่งมองพะแพรด้วยสายตาแปลกประหลาด

“เนี่ยเหรอเพื่อนของเธอต้นอ้อ...เฉิ่มกว่าที่คิดนะเนี่ย ฮ่าๆ”

“ทำไมสาวแซ่บอย่างต้นอ้อถึงมีเพื่อนเป็นป้าแบบนี้ล่ะ”

พะแพรมองไปยังหนุ่มๆ ที่ทำราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงประหลาด จนรู้สึกว่าที่นี่มันไม่เหมาะกับเธอจริงๆ มีแต่ผู้ชายที่ดูถูกผู้หญิงไปหมด

พะแพรกำมือเล็กของตัวเองแน่นเมื่อต้องทนฟังคำดูถูกจากผู้ชายทั้งสามคน พวกเขาพูดไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลยสักนิดเดียว ทั้งๆ ที่เธอเป็นเพื่อนกับต้นอ้อแท้ๆ

“หุบปากของนายซะคิว ทู เอสด้วย อย่ามาเรียกพะแพรแบบนั้นนะ ถ้ายังปากเสียแบบนี้ไปนั่งที่อื่นเลยไป!!” ต้นอ้อหันไปเอ็ดสามหนุ่มด้วยความไม่พอใจที่มาว่าพะแพรแบบนี้ “แกจะกลับจริงๆ เหรอพะแพร มาอยู่สนุกกับฉันก่อนไหม”

“ไม่ดีกว่า ฉันกลับก่อนนะ”

“แล้วแกจะกลับยังไง ไม่ได้เอารถมานะ”

“เดี๋ยวเรียกแท็กซี่หน้าคลับเนี่ยแหละ ฉันไปก่อนนะ” พะแพรไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เธอบอกจบแล้วผละออกมาจากเพื่อน เพื่อที่จะตรงดิ่งกลับบ้านทันที จะให้อยู่ที่นี่คงทำใจไม่ได้จริงๆ ทั้งสายตาหยามเหยียด ทั้งคำดูถูกที่เจอในวันเดียว ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสังคมสมัยนี้ถึงมองกันแค่ภายนอก ทั้งๆ ที่จิตใจต่างหากที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุข

น้ำตาสาวไหลออกมาด้วยความเสียใจ ไม่เข้าใจเลยว่าการที่ตัวเองไม่สวย ไม่น่ารัก ทำไมทุกคนถึงต้องดูถูกด้วย นี่สินะสังคมแบบ privilege ที่ถ้าไม่เด่นไม่ดังก็ต้องกลายเป็นหางแถวของคนอื่นตลอดไปมีแต่คนคอยดูถูก ทำได้เพียงแค่อดทน

ร่างเล็กของพะแพรทำการเรียกแท็กซี่ผ่านแอปเพื่อความปลอดภัย จากนั้นก็ให้แท็กซี่ไปส่งที่บ้านอย่างรวดเร็ว วันนี้มันเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะรับไหวอีกต่อไป

พะแพรรีบลงจากรถแท็กซี่เพื่อวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว และวันนี้เธอก็พบว่าเพทายไม่กลับบ้านอีกแล้ว ทำให้ต้องอยู่บ้านคนเดียวอีกตามเคย เพทายเป็นคนที่ไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน สองสามวันจะกลับมานอนบ้านที แต่อย่างน้อยเพทายก็ไม่เคยพาเพื่อนหรือผู้หญิงมานอนที่บ้าน แต่ก็โล่งใจที่ไม่ต้องเจอกับกลุ่มเพื่อนของน้องชาย และไม่ต้องเจอกับผู้คน

“เฮ้อ...”

พะแพรเดินเข้าไปในบ้านแล้วทำการลงกลอนประตูอย่างรวดเร็วเพราะการที่ต้องอยู่บ้านเดียวมันก็อันตรายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอเหมือนกัน

“วันนี้ฉันจะเจอเรื่องอะไรอีกไหมเนี่ย” พะแพรบอกกับตัวเอง จากนั้นก็ไปอาบน้ำเพื่อสลัดความเหนื่อยล้ากับเรื่องที่ต้องเจอทั้งวัน และภาวนาว่าอย่าให้เจออะไรแย่ๆ อีกเลย

ร่างเล็กเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ โดยสวมแค่ชุดนอนสายเดี่ยวตัวโปรดที่ภายในไม่ได้ใส่ซับในอะไรเลย เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลานอนแล้ว เธอไม่อยากให้มีอะไรอึดอัดมารบกวนเวลานอน

ติ๊ด!

เสียงข้อความในโทรศัพท์ที่ใช้ขายของดังขึ้น คิดว่าลูกค้าอาจจะทักมาสั่งขนม แต่เมื่อเปิดดูมันก็ทำให้เธอปรี๊ดแตกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน

(เหงาอะ มาเจอกันหน่อยไหม) ข้อความที่ถูกพิมพ์เข้ามาในแชทจนอยากจะเอามือทึ้งหัวผู้ชายลามกคนนี้เสียเหลือเกิน วันนี้คิดว่าตัวเองจะหมดเรื่องที่ทำให้ปวดหัวแล้ว แต่ทำไมก่อนจะนอนจะต้องมีเรื่องอะไรให้เธอกลุ้มอีกด้วย

(บ้าหรือเปล่า อยากจะทักก็ทักมาอย่างนี้น่ะเหรอ ถ้าเปลี่ยวมากนักก็ไปซื้อบริการนู้นไป!!) พะแพรพิมพ์ข้อความกลับไปอย่างเหลืออด

(ก็อยากเอากับเธอมากกว่า ไปซื้อก็ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันสิ) คำพูดโต้งๆ ที่ชายแปลกหน้าพิมพ์กลับมาทำให้ใบหน้าหวานแดงซ่านเพราะไม่อยากจะคิดว่าสมัยนี้เขาพิมพ์อะไรกันเปิดเผยแบบนี้เลยเหรอ

(ไอ้บ้า!! พิมพ์มาได้ไงไม่อายปากเหรอ หน้าก็ไม่เคยเห็น ฉันขี้เหร่นะ คุณเห็นฉันคุณเอาฉันไม่ลงหรอก...) พะแพรพิมพ์กลับไปเพื่อตัดปัญหา แต่เหมือนฝ่ายนั้นจะยังไม่ยอมแพ้ที่จะส่งข้อความกลับมา

(งั้นต้องลองมาเจอกันหน่อยสิ แล้วเดี๋ยวฉันบอกเองว่าเอาลงหรือเปล่า แต่ถ้าเธอเจอฉันเธออยากเอาฉันแน่นอน!!)

(คิดเข้าข้างตัวเอง ฉันไม่มีทางอยากได้คนอย่างคุณหรอกนะ!) ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตพะแพรไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนเข้าข้างและหลงตัวเองเป็นที่หนึ่งอย่างผู้ชายคนนี้มาก่อน ไม่นับเพทายนะ เพราะน้องชายของเธอมันเกินขั้นนี้ไปแล้ว

(หึ...รู้ได้ไง ฉันเด็ดนะ เจอแล้วรับรองเธอให้ฉันเอาทั้งคืนแน่นอน)

แต่ละคำที่ชายแปลกหน้าพิมพ์กลับมามันทำให้พะแพรอยากจะกรี๊ดให้ลั่นบ้าน แต่ถึงจะทำอย่างนั้นไปผู้ชายคนนั้นก็ไม่มีทางได้ยินหรอก

(เลิกคิดเข้าข้างตัวเองได้แล้ว ฉันว่าสิ่งที่คุณพูด มันเป็นเพราะคุณคิดไปเองทั้งนั้นแหละ เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันสักที)

(ถ้าเธออยากให้ฉันเลิกยุ่งจริงๆ เธอบล็อกฉันไปตั้งแต่ที่ฉันนัดเย...เธอแล้ว)

พะแพรรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าที่กลางหน้าผาก เพราะลืมคิดข้อนี้ไปเลยว่าทำไมตัวเองถึงไม่บล็อกเข้าไปตั้งแต่แรก แต่ทำไมถึงยอมคุยแล้วให้ชายแปลกหน้าวกกลับเข้ามาพูดเรื่องอย่างว่าตลอดเลย

ติ๊ด!!

เสียงโทรของไลน์ดังขึ้นจนสาวร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อพบว่าชายแปลกหน้าเล่นวิดีโอคอลมา จนเธอทำตัวไม่ถูกและคิดว่าจะเอาอย่างไรกับสายนี้ จะรับหรือตัดสายทิ้งดี

(รับสิ ฉันจะให้เธอดูอะไรดีๆ) ข้อความที่ส่งแทรกเข้ามาทำให้พะแพรชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรดี จะรับหรือตัดสายทิ้ง แต่ถ้ารับจริงๆ มันก็ไม่มีอะไรเสียหายเพราะเธอไม่ได้รู้จักเขาและเขาเองก็ไม่ได้รู้จักกับเธอ อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรอีก เพราะถ้าเขาทำเรื่องอะไรไม่ดีเธอจะได้ด่าให้เปิงไปแล้ว

มือน้อยจัดการรับสายแต่เลือกที่จะไม่เปิดกล้องฝั่งตัวเองเพราะกลัวว่าเขาจะเห็นว่าเธอเป็นใคร แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจคือบางอย่างที่ใหญ่ยาวกำลังโชว์หราอยู่หน้ากล้องนั่นเอง