Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 8

‘ไม่รวมเรื่องนั้นสิ นั่นมันตื่นเต้นเพราะอับอายขายหน้าต่างหาก!!!’ หญิงสาวก่นดาตัวเองที่อยู่ๆ ก็คิดถึงชายหนุ่มแปลกหน้าในบันไดหนีไฟขึ้นมา อีกทั้งอยู่ๆ ก็คอแห้งเมื่อคิดถึงสัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือใหญ่

เคยมั้ยที่แค่ใครบางคนแตะต้อง แต่คุณกลับสามารถจินตนาการไปไกลโพ้น... ใช่ นี่คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับถังจวินลี่ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีที่ใครๆ ก็เรียกลับหลังว่า ‘แม่ชี’

ถังจวินลี่กระแอมกลบเกลื่อนจิตนาการบ้าบอ ในวันที่ตนทาบทับร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่น สัมผัสจากมือใหญ่ที่ประทับบนเอวอ่อน ส่วนมืออีกข้างของเขากอบกุมอกอิ่ม...

“บ้าจริงถังจวินลี่!” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนลุกขึ้นยืน “เสี่ยวหยวนหยวนเดี๋ยวมานะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ”

“อ้อได้ รีบกลับมานะ”

หน้าห้องน้ำตอนที่หญิงสาวกำลังจะก้าวออกมา เสียงสนทนาของเพื่อนผู้ชายดังขึ้นชัดเจน หนึ่งในนั้นไม่ต้องเดาก็จำได้ทันที เขาก็คือโจวตงเฉิน

“ฉันว่ายัยนั่นยังเวอร์จิ้นแน่นอน ถึงจะแต่งตัวมาซะสวยเฉี่ยว แต่ยังไงก็ลบฉายาแม่ชีไม่ได้หรอก ใครๆ ที่มหาวิทยาลัยก็รู้ว่ายัยนั่นเอาแต่ก้มหน้าทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนงกๆ”

“แน่เหรอ เขาออกสวยนะ ดูส่วนเว้าส่วนโค้งนั่นสิ ชุดสีแดง อา...ฉันว่าฉันเก็บเอาไปช่วยตัวเองเลยยังได้”

“นั่นสินะ ได้สักคืนคงซาบ...ซ่าน”

“ว่าแต่นาย ไม่ได้เลยสักครั้งจริงอ่ะ ไม่เคยเลย?”

“นายว่าไงละ แม่ชีเชียวนะ เข้าใกล้เป็นสะดุ้ง จับนิดจับหน่อยทำเป็นหวงตัว ผู้หญิงแบบนี้น่าเบื่อจะตาย แบบสวยแต่รูปจูบไม่หอม นายว่าถ้าพาขึ้นเตียงจะสนุกตรงไหน ดีไม่ดีเอาแต่นอนแข็งทื่อ....”

ซ่า!!!!!

ถังน้ำของแม่บ้านถูกหญิงสาวในชุดแดงยกขึ้นสาดเข้าไปตรงกลางวง

“เฮ้ย!!!” เสียงตะโกนและเสียงสบถหยาบคายดังขึ้น แต่เมื่อหันกลับมาเห็นคนลงมือ ทุกคนต่างก็ชะงักและหลบตาหญิงสาวกันหมด

มองไปยังคนที่โดนน้ำถูพื้นสาดเข้าเต็มๆ ถังจวินลี่ยิ้มมีเสน่ห์ กระทั่งชายหนุ่มหลายคนที่เพิ่งนินทาลับหลังใจเต้นรัว

“คิดจะพาฉันขึ้นเตียง? ตัวเองมีดีแค่ไหนกัน หมดน้ำยาตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยมั้ง ไม่เอาน่าโจวตงเฉิน ที่นายเที่ยวมาพูดว่าฉันเป็นแม่ชีอย่างนั้นแม่ชีอย่างนี้ ไม่ใช่เพราะอยากปกปิดคนอื่นๆ เรื่องที่ว่านาย...” สายตาเหลือบไปมองช่วงล่างของโจวตงเฉิน “ใช้การไม่ได้หรอกใช่มั้ย”

โจวตงเฉินโกรธจนพูดไม่ออก แต่ครั้นจะก้าวเข้าไปก็ลื่นน้ำที่นองอยู่บนพื้น เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ยังคงไล่หลังมา แต่ถังจวินลี่โกระเกินกว่าจะหันกลับไปมอง

ไร้สาระ! ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ ความจริงคนเหล่านี้ล้วนหน้าไหว้หลังหลอก คนที่สามารถเรียกว่าเพื่อนได้อย่างสนิทใจกลับนับคนได้ มองไปทางไหนก็มีแต่คนที่มาเพียงเพราะอยากดูเรื่องสนุก

บางคนมาเพื่ออวดสามีหรือแฟน

บางคนมาเพราะอยากอยู่ว่าคนอื่นๆ ได้ดิบได้ดีกว่าตนหรือไม่

แม้จะมีคนที่อยากมาเพื่อพบปะเพื่อนๆ ที่เคยเรียนมาด้วยกัน ถึงอย่างนั้นก็มีเพียงไม่กี่คน

เดินเข้ามาจนถึงโต๊ะ ถังจวินลี่สะกิดเซี่ยหยวนหยวน “ฉันว่าฉันกลับดีกว่า”

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบรับ หม่าเซียงเซียงก็เดินเข้ามา “เสี่ยวลี่ คงไม่คิดจะกลับไปทั้งที่เพิ่งมาหรอกนะ”

ถังจวินลี่กลอกตาก่อนหันไปมองอีกฝ่าย

“ไม่เอาน่า อย่ามองฉันแบบนั้นสิ เราต่างก็โตๆ กันแล้ว ได้ยินมาว่าเธอชอบดื่มไวน์แดง” ประจวบเหมาะกับที่บริกรเดินเข้ามาพอดี หม่าเซียงเซียงยื่นมือไปคว้ามาสองแก้ว “ดื่มกับฉันหน่อยสิ”