Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 7

“ทำไมละคะ ฉันทำอะไรผิดคุณบอกฉันก็ได้ ฉันพร้อมจะแก้ไข้...” หญิงสาวกอดแขนเขาแน่นด้วยท่าทางออดอ้อน

หม่าชางเยี่ยนมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเก็บบัตรกลับไปก่อนยกมือถือขึ้นกดโทรออก ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว “ส่งแซลลี่กลับ จัดการส่งเชคให้เธอด้วย”

“ประธานหม่า!!” แซลลี่เบิกตากว้าง ความหมายของการได้รับเชคก็คือเขาจะไม่โทรเรียกเธอมาอีก

หม่าชางเยี่ยนปลดมือหญิงสาวออกก่อนหมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบน เขายังคงแนบมือถือกับหูพร้อมกรอกเสียงไปตามสาย “ดูกล้องวงจรปิดที ผู้หญิงชุดแดงเดินไปที่ไหนของชั้นสอง”

ครู่หนึ่งก็มีเสียงตอบรับกลับมา “ห้องจัดเลี้ยงชางหลงมีงานเลี้ยงรุ่นครับ คุณหนูจองเอาไว้หลายเดือนแล้ว เธอน่าจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของคุณหนูนะครับ เพราะมีบัตรเชิญ เธอเพิ่งเดินเข้างานไป”

“เซียงเซียง?” เขาขมวดคิ้วใบหน้าฉายแววไม่สบายใจออกมาแวบหนึ่ง “เพื่อนร่วมรุ่นเซียงเซียงงั้นรึ” เขาพึมพำก่อนวางสาย

วันนั้นพบกันเขานึกว่าจะอายุมากกว่านี้ เนื่องจากอีกฝ่ายแต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่ ตอนแรกเขาคงเดินผ่านไปแล้ว หากไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมเย้ายวนนั้นที่ทำให้เขาแทบคลั่ง

“หรือว่าวันนั้นเป็นเซียงเซียงกับโจวตงเฉิน” หม่าชางเยี่ยนยกมือขึ้นบีบสันจมูก แม้ในใจลังเลแต่ยังคงก้าวเดินเข้าไปยังห้องจัดเลี้ยง

หญิงสาวในชุดเดรสเปรี้ยวจี๊ดสุดเซ็กซี่ที่กำลังเดินเข้างาน ทำเอาทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง เซี่ยหยวนหยวนหัวเราะพร้อมกับเดินเข้าไปคล้องแขนเพื่อนรัก

“ต้องอย่างนี้สิถึงจะสะใจ” กระซิบเสียงเบาก่อนเหลือบตามองโจวตงเฉินที่มองจนตาค้าง “เอาให้กระอักเลือดตายเพราะความเสียดายไปเลย มาเถอะไปที่โต๊ะกัน”

อีกมุมหนึ่งหม่าเซียงเซียงที่สวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ได้แต่กระทึบเท้า งานคืนนี้สมควรเป็นเธอเองที่โดดเด่น แต่ทันทีที่ถังจวินลี่ปรากฏตัว อีกฝ่ายกลับดึงความสนใจของทุกคนไปจนหมด

น่าเจ็บใจนัก!!!

มองดูโจวตงเฉินที่กำลังเดินเข้าไปทักคู่แข่งตลอดกาลของตน หม่าเซียงเซียงได้แต่มองด้วยความเกลียดชัง โบกมือครั้งหนึ่งบริกรก็เดินเข้ามา

“คุณหนู”

“ไปตามผู้จัดการหวังมา บอกว่าฉันอยากพบ”

บริกรหายไปครู่หนึ่งหวังซือเซียวก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม “คูณหนูหม่า มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”

“ผู้จัดการหวัง คุณพอจะหายานั่นให้ฉันได้มั้ย”

“อะ...อะไรนะครับ”

“ของนั้น ยาที่พวกแขกโรงแรมเขาใช้กัน ฉันรู้นะว่าคุณหาได้ ต้องมีอยู่แล้ว หามาให้ได้เดี๋ยวนี้ฉันจะใช้...ยังมี...คุณมีคู่ขาแล้วหรือยัง” พูดจบก็ล้วงเงินออกมาปึกหนึ่ง “ถ้าสำเร็จฉันจะขอให้คุณน้าเลื่อนให้คุณย้ายไปประจำการที่ปักกิ่งพร้อมเงินเดือนสามเท่าของที่นี่”

“ผมพร้อมรับใช้คุณหนูหม่าครับ”

หม่าเซียงเซียงยิ้มอย่างหมายมาด ในดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “มาก็ดี หนี้แค้นของเรามาสะสางให้หมดคืนนี้เถอะ!!!”

ถังจวินลี่ชอบดื่มไวน์แดง บริกรเองก็เหมือนรู้ใจเมื่อแก้วแรกหมดก็ยกแก้วสอง สาม มาเสิร์ฟถึงมือ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมรุ่นที่มองตาเป็นมัน หญิงสาวพูดคุยยิ้มแย้มกับพวกเขา แต่ในใจกำลังเบื่อหน่ายเต็มทีจนอยากจะขอตัวกลับ

อายุปาเข้าไปยี่สิบห้า แต่ทำไมไม่มีใครทำให้ใจสั่นและตื่นเต้นได้เลยนะ...

คิดถึงตรงนี้ก็ได้แต่ชะงัก อยู่ๆ ภาพเหตุการณ์ที่ตึกในเครือตระกูลหม่าก็วาบผ่านเข้ามา