Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 9

มองดูอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ถังจวินลี่ได้แต่รู้สึกสะอิดสะเอียนกับหน้ากากสวยงามที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของหม่าเซียงเซียง

แก้วเดียว...แก้วเดียวเท่านั้น นับจากนี้ทั้งชาติอย่าได้พบพาน

ถังจวินลี่รับแก้วมาก่อนมองหม่าเซียงเซียงเงยหน้าดื่มพรวดเดียว ทั่งยังมองหญิงสาวอย่างท้าทาย เซี่ยหยวนหยวนไม่ชอบบรรยากาศตรงหน้า หญิงสาวลุกขึ้นและคว้าข้อมือของเพื่อนรัก

“เรากลับเถอะ ฉันเริ่มไม่สนุกแล้ว ฉันไปส่งเธอเอง” ในใจนึกเสียใจที่พาเพื่อนรักมางานเลี้ยงรุ่น ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าบรรยากาศในงานน่าจะไม่ใช่การพบปะเพื่อนเก่า

ถังจวินลี่ยิ้มให้เซี่ยหยวนหยวนก่อนเงยหน้าดื่มไวน์เข้าไปจนหมด “ฉันดื่มให้เธอวันนี้เพื่อแทนคำขอโทษ” พูดจบก็วางแก้วไวน์ลง มองไปด้านหลังที่มีเสียงโวยวายของโจวตงเฉิน

ร่างเปียกโชกเดินเข้ามาด้วยท่าทีโกรธกรุ่น หม่าเซียงเซียงมองไปยังคนรักสลับกับมองถังจวินลี่

“ขอโทษที่เอาน้ำถูพื้นสาดใส่ผู้ชายของเธอน่ะ” หญิงสาวหัวเราะก่อนหมุนตัวเดินไปหาโจวตงเฉิน ยิ้มมีเสน่ห์อีกครั้งจนเขาชะงัก

มือเล็กเรียวยื่นออกไปปัดไหล่เขาราวกับช่วยปัดฝุ่น ขยับตาให้เขาครั้งหนึ่งจากนั้นหันกลับมามองหม่าเซียงเซียง “แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้เขาเกือบจะใช้การไม่ได้ ช่วยไม่ได้นี่นาฉันเตือนเขาแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉัน” หญิงสาวยักไหล่ก่อนคว้าข้อมือของเซี่ยหยวนหยวนเดินออกมาจากงาน

“ฮ่าๆๆ” เซี่ยหยวนหยวนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น สะใจจนกอดเพื่อนรักแน่นๆ พร้อมกับกล่าวชมด้วยความคาดไม่ถึง “เธอนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เสี่ยวลี่นะเสี่ยวลี่ ฉันไม่ยักกะรู้ว่าเธอจะร้ายได้ขนาดนี้”

“ผู้หญิงทุกคนก็ร้ายได้ทั้งนั้นแหละถ้าถูกกระทำก่อน” หญิงสาวมึนศีรษะจนต้องสะบัดหน้าไปมา ร่างเซไปด้านข้างเล็กน้อย

“อะไร เป็นอะไรไป”

“ดื่มไปสี่แก้วเองทำไมมึนจึง”

“ไม่เอาน่า ไวน์นะ แค่ไวน์แดงเอง ปกติเล่นเป็นขวดๆ ยังเดินหลังตรง”

“ขอบใจย่ะที่ชม เรากลับกันเลยดีมั้ย ฉันว่าฉันเมาจริงๆ นั่นแหละ”

“ไปสิไป ฉันพาเธอไปรอที่หน้าล๊อบบี้นะ จะให้คนไปเอารถมา”

“อือ”

สองสาวเดินลงบันไดตรงไปยังหน้าล๊อบบี้ แต่เมื่อเซี่ยหยวนหยวนให้คนของโรงแรมไปนำรถมา เขากลับบอกว่ารถของเธอถูกคนขับเฉี่ยวชน คู่กรณียังรอเธอและประกันมาพูดคุยกัน ดังนั้นจึงได้แต่รีบไปดูโดยกำชับให้ถังจวินลี่นั่งรออยู่นิ่งๆ อย่าไปไหน

ระหว่างนั่งรอบนโซฟาตัวยาว ถังจวินลี่รู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเอง หญิงสาวมองกวาดสายไปโดยรอบ ร่างกายร้อนรุ่มจนไม่ว่ามองไปทางไหน หญิงสาวก็มองเห็นชายหนุ่มที่เดินผ่านส่งยิ้มเชิญชวนให้ทั้งสิ้น

ร่างในชุดเย้ายวนลุกขึ้นยืน พยายามเดินให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือถือถูกยกขึ้นมากดโทรออก “เสี่ยวหยวนหยวน ฉันว่ามีบางอย่างแปลกๆ ทางเธอยังต้องจัดการอีกนาน ฉันว่าฉันนั่งแท็กซี่กลับเลยดีกว่า ที่นี่ไม่ไกลจากอพาร์ทเม้นของฉันเท่าไหร่ ไม่ถึงยี่สิบนาทีเท่านั้น” ซึ่งเธอน่าจะรับมือกับอาการแปลกๆ นี้ได้อยู่

ถังจวินลี่ฟังประโยคเกรี้ยวกราดของเซี่ยหยวนหยวนด้วยความอบอุ่นใจ เธอรู้ว่าเพื่อนรักห่วงใยเสมอ แต่หากให้อีกฝ่ายต้องมาห่วงหน้าพะวงหลัง หนึ่งต้องต่อรองเรื่องรถที่ถูกเฉี่ยวชนในที่จอด สองคือเธอที่เมามาย...

“ฉันขึ้นแท็กซี่แล้ว รถกำลังออกแค่นี้นะ ถึงบ้านแล้วจะโทรหา” พูดจบก็วางสายทั้งที่ยังเดินไปไม่ถึงหน้าโรงแรม แต่ท่อนแขนกลับถูกคว้าเอาไว้โดยคนสุดท้ายที่อยากเจอ