Our Secret สัมผัส ปรารถนา

เมืองอี๋ชาง มณฑลหูเป่ย์

ป้ายรถเมล์หน้าห้องสมุดเมืองอี๋ชางกำลังพลุกพล่าน หลายคนยืนชะเง้อมองรถเมล์ที่วิ่งเข้ามาจอดป้าย แต่หญิงสาวคนหนึ่งกลับเอาแต่นั่งครุ่นคิดอย่างจริงจัง

มือถือในมือสั่นครืดๆ ไม่หยุด แต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าว่าอยากจะรับ รถเมล์คันแล้วคันเล่าแล่นเข้ามาจอดที่ป้าย คนที่ยืนอยู่ป้ายรถเมล์จากที่หนาตา ตอนนี้กลับหลงเหลือเพียงไม่กี่คน

ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือถือก็ยังสั่นเป็นระยะแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ยอมรับ

มองไปยังกลุ่มหญิงสาวที่เดินมายังป้ายรถเมล์ ทั้งที่เพิ่งจะเลิกงานแต่หน้ายังเป๊ะ ปากยังแดงเรื่อ แม้แต่ผิวหน้าก็ไม่มีแม้แต่น้ำมันส่วนเกิน

หันกลับมามองตัวเองที่เส้นผมรวบตึง สวมแว่นหนาเตอะ แม้แต่งหน้าบ้างแต่ก็ไม่ได้ฉูดฉาด ทั้งนี้ก็เพราะหัวหน้างานของเธอค่อยข้างคร่ำครึ บวกกับสถานที่ทำงานที่ต้องดูมีความน่าเชื่อถือ ดังนั้นเธอจึงได้แต่ยอมรับในชะตากรรม เนื่องจากงานสมัยนี้หายาก และเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนงาน

บรรณารักษ์ห้องสมุดคืองานของ ‘ถังจวินลี่’ หญิงสาววัยยี่สิบห้า ซึ่งตอนนี้กำลังลำบากใจสุดๆ กับการปฏิเสธงานเลี้ยงรุ่นที่ถูกเพื่อนตามตัว

ถังจวินลี่ลุกขึ้นเดินออกมาจากป้ายรถเมล์ มือถือถูกกดปิดเครื่องจากนั้นเธอก็ก้าวเดินไปเรื่อยๆ สายตาสอดส่ายมองรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย

งานเลี้ยงรุ่นจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า ดังนั้นจึงเหลือเวลาอีกหลายวันให้ตัดสินใจ แม้ในใจไม่อยากไปร่วมง่านแต่เพราะถูกตามตัวเห็นทีคงปฏิเสธยาก

เสื้อคลุมถูกถอดออก ภายใต้เสื้อคลุมนั้นคือชุดทำงานที่ปิดตั้งแต่คอลงมากระทั่งถึงเข่า ถังจวินลี่ถอนหายใจเมื่อถอดแว่นโยนลงไปในกระเป๋า ผมที่ถูกรวบตึงจนรู้สึกเจ็บถูกปล่อยสยายใช้แค่ปลายนิ้วสางออกช้าๆ

“ค่อยสบายตัวหน่อย”

แม้ชุดจะยังดูป้า แต่เพราะแว่นและผมตึงเรียบที่ถูกคลาย ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง

การเสแสร้งทำเป็นคนที่ดูเรียบร้อยน่าเชื่อถือไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเธอจึงบอกตัวเองว่าหลังเลิกงานเธอจะกลับมาเป็นตัวของเอง แต่เมื่อถึงเวลางานก็ต้องสวมวิญญาณสาวคร่ำครึเป็นเพื่อนหัวหน้าบรรณารักษ์ที่เคร่งครัดจนเธอหายใจแทบไม่ออก

เดินห่างออกไปจากป้ายรถเมล์ไม่ไกลนัก เธอจึงยกมือขึ้นโบกแทกซี่ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็กลับมาถึงอพาร์ทเม้นเล็กๆ ที่แม้มีเพียงห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัวเล็กๆ และมีห้องน้ำเดียว ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ยังเป็นเซฟโซนของหญิงสาวอย่างแท้จริง เพราะที่นี่เธอไม่ต้องเสแสร้งเป็นคนอื่น

ทันทีที่เปิดเครื่องมือถือก็สั่นครืดๆ ราวกับรอเวลานี้แทบไม่ไหว ถังจวินลี่มองเบอร์ของคนที่โทรเข้าก่อนตัดสินใจรับสาย

“เสี่ยวลี่!!”

หญิงสาวถึงกับต้องเอนตัวออกห่างจากมือถือที่มีเสียงตะโกนออกมาอย่างโกรธกรุ่น “ตะโกนทำไม ฉันก็รับสายแล้วไง”

“ฉันโทรหาเธอตั้งแต่เมื่อเช้า! เงยหน้ามองเวลาหน่อยสิ นี่มันสองทุ่ม สองทุ่ม!!” เซี่ยหยวนหยวนยังคงตะโกนเสียงดัง

“ฉันไม่อยากไป”

“ไม่ได้! แกรู้มั้ยว่าพวกนั้นรอเหยียบแกจมดินอยู่”

“ฉันไม่ไปแล้วพวกนั้นจะเหยียบฉันจมดินได้ยังไง”

“ไม่รู้ละ วันศุกร์ฉันจะไปรับตอนหกโมง ยังไงเธอก็ต้องมา ไม่อย่างนั้นฉันจะไปแหกอกเธอที่ห้องสมุด”

หลังวางสายถังจวินลี่ก็ได้แต่หลับตาพิงพนักโซฟา ความหลังสมัยเรียนทำให้เธอรู้สึกกลัดกลุ้มจริงๆ ตอนนั้นเธอเองก็ไม่ได้อยากจะผิดใจกับหม่าเซียงเซียงผู้เป็นหัวหน้าห้องเลยจริงๆ หากไม่ใช่เพราะ โจวตงเฉิน ผู้ชายที่อีกฝ่ายชอบเข้ามาจีบเธอ ตัวเธอก็คงไม่ซวยกระทั่งถึงวันนี้