Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 6

มองดูหลี่หนิงเซียงเดินจากไปในที่สุด เซี่ยหยวนหยวนได้แต่ลอบถอนหายใจ ยกมือถือขึ้นกดโทรออกในที่สุดปลายสายก็มีคนรับ

“ฉันนั่งแทกซี่ ขากลับมาส่งฉันด้วยนะ” ถังจวินลี่พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“ได้เลย ว่าแต่ทำไมมาสายจังงานเริ่มแล้วนะ”

“รถติดเป็นบ้าเป็นหลัง ให้รีบได้ไงละ”

“อ้อ งั้นรีบมานะฉันรอที่หน้างาน”

“ไม่ต้องหรอก เธอเข้าไปก่อนได้เลย ถึงแล้วจะโทรหา”

“เอางั้นก็ได้ แต่มาแน่นะไม่ใช่เบี้ยวนัด”

“เธอก็รู้ว่าฉันต้องไปที่งานนั่นให้ได้ อย่างน้อยก็ไปกู้ศักดิ์ศรีคืน”

“คิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว แล้วเจอกัน”

ถังจวินลี่วางสายพร้อมกับหัวใจเต้นรัว มองตัวเองในกระจกซึ่งสวมชุดเดรสแสนเซ็กซี่สีแดงเผยแผ่นหลังนวลเนียน และหัวไหล่กลมมนที่มีเพียงสร้อยเงินเส้นเล็กเกี่ยวแทนสายเดี่ยว

ใบหน้าตบแต่งชนิดที่ว่าเปรี้ยวจนเข็ดฟัน กระทั่งกว่าจะเดินเข้ามาถึงห้องน้ำโรงแรมห้าดาว ตัวเองก็ตกเป็นเป้าสายตา จนแทบหล่นลงมาจากส้นสูงเจ็ดนิ้วที่สวมใส่อยู่

“เฮ้อ ถังจวินลี่ มันคุ้มกันแล้วจริงๆ เหรอ” แม้ใจหนึ่งเสียใจกับความไร้สาระของตัวเอง เพราะความโกรธกลับผลักดันให้อยากเอาชนะ

แต่อีกใจกลับบอกตัวเองว่านับจากเรียนจบก็ไม่เคยทำตามใจตัวเองสักครั้ง ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังส่งตัวเองเรียนจนจบ กระทั่งเรียนจบก็ไม่เคยได้เป็นอิสระจริงๆ เพราะต้องดิ้นรนหางานทำเพื่อเอาตัวรอด เนื่องจากไม่อยากเป็นภาระให้ลุงกับป้าที่อุปการะเลี้ยงดู

ชุดเดรสแพงหูฉี่ สวนทางกับเนื้อผ้าที่มีน้อยนิด ทำเอาถังจวินลี่แทบหลั่งน้ำตาด้วยความเสียดาย ถึงอย่างนั้นเธอกลับรู้สึกภูมิใจกับรูปร่างที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันอยากได้แต่กลับไม่อาจครอบครอง

“เอาน่า ทำตามใจตัวเองสักครั้ง ถือซะว่ามากู้ศักดิ์ศรีตัวเองคืน สนุกไปกับมันสักครั้ง จากนั้นจะได้กลับไปเป็นยัยเฉิ่มคนเดิม” หญิงสาวเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกมาจากห้องน้ำโรงแรม

ร่างงามตกเป็นเป้าสายตาทันทีที่เดินออกมาหน้าล๊อบบี้ พนักงานต้อนรับบอกทางไปยังห้องจัดเลี้ยง จากนั้นถังจวินลี่ก็เดินตรงมายังบันไดซึ่งอยู่กึ่งกลางทางเดินของโถงโรงแรมห้าดาว

ห้องจัดเลี้ยงอยู่ที่ชั้นสอง ความจริงหญิงสาวจะขึ้นลิฟท์ก็ได้ แต่กลับจงใจใช้บันไดเพราะต้องการถ่วงเวลาให้ตัวเองได้ตั้งสติ พยายามไม่สนใจสายตาที่พุ่งเป้ามาที่ตัวเอง เพราะในใจคิดเพียงว่า

...พรุ่งนี้ก็จะไม่มีใครเห็นหญิงสาวซึ่งสวมเดรสสีแดงอีก

เมื่อก้าวเดินไปตามขั้นบันได หญิงสาวสวนทางกับใครบางคนที่กำลังลงมาจากชั้นบน เพราะหลีกเลี่ยงสายตาของทุกคน ถังจวินลี่จึงไม่มองซ้ายขวา เพียงเดินก้าวฉับๆ ไปโดยไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบด้าน

เธอไม่ได้รู้เลยว่าความสวยเฉี่ยวและโดดเด่นของตัวเอง ไม่ได้เรียกความสนใจของใครบางคน เท่ากับกลิ่นน้ำหอมพีโอนีสีม่วงที่หญิงสาวสกัดขึ้นด้วยตัวเอง

หม่าชางเยี่ยนชะงักและหันกลับไปมองแผ่นหลังนวลเนียนในชุดสีแดง คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อยพร้อมกับร่างสูงที่เปลี่ยนทิศทาง ถึงอย่างนั้นเสียงของแซลลี่กลับรั้งเขาเอาไว้

“ประธานหม่าคะ”

หม่าชางเยี่ยนเอาแต่มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวชุดแดง แต่เขาก็ไม่ได้ก้าวตามไปเพียงยืนอยู่กลางบันได รอกระทั่งแซลลี่เดินเข้ามาหา

“วันนี้คุณกลับไปก่อน ผมมีธุระอื่นต้องจัดการ”

“ทำไมละคะ เมื่อวานคุณยังนัดให้ฉันมานี่นา”

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว คุณกลับไปก่อน” เขาพูดพร้อมกับล้วงเข้าไปในอกเสื้อ บัตรเครดิตใบหนึ่งถูกยื่นออกมา