Our Secret สัมผัส ปรารถนา บทที่ 5

บริษัทในเครือตระกูลหม่า นอกจากถือครองหุ้นกว่าสิบห้าเปอร์เซ็นต์จากสถานีโทรทัศน์ที่เป็นที่นิยมแล้ว ยังเป็นเจ้าของโมเดลลิ่งอีกสามแห่ง ทั้งยังเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของซีรี่ส์อีกหลายเรื่องที่เคยประสบผลสำเร็จ ดังนั้นแน่นอนว่าไม่ว่าจะดารา นางแบบ รวมไปถึงนักร้อง ทุกคนไม่มีใครที่จะไม่รู้จักหม่าชางเยี่ยน

“หรืออาจเพราะช่วงนี้งานยุ่งไม่ค่อยได้ปลดปล่อยจริงๆ ไม่อย่างนั้น...” คิดถึงใบหน้านวลภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะไร้ความโดดเด่น แต่เรือนร่างกลับนุ่มละมุน ส่วนที่ควรนูนโค้งก็แทบทำให้ลมหายใจสะดุด ส่วนที่เว้าก็คอดกิ่วจนพานให้ใจสั่น

“บัดซบ!!” หม่าชางเยี่ยนสบถออกมาก่อนลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ ไม่นานเสียงคำรามแหบพร่าก็ลอดออดมาอีกครั้ง เขาได้แต่ก่นด่าตัวเองพร้อมสาบานกับตัวเอง ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร เขาต้องได้!!!

ถังจวินลี่เรียกได้ว่าหนีหัวซุกหัวซุนเลยก็ไม่นับว่าผิด หญิงสาวยังคงหายใจหอบ เมื่อวิ่งมาจนถึงป้ายรถเมล์ มือข้างหนึ่งหอบเอกสารและกระเป๋าถือ ส่วนมืออีกข้างกุมกันแน่นแนบอก หัวใจก็เต้นแรงจะแทบกระดอนออกมา

“บ้าจริง! บ้าๆ บ้าที่สุด!” หญิงสาวสบถออกมาซ้ำๆ

สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือใหญ่ยังคงอยู่ หน้าอกข้างที่ถูกเขาประทับฝ่ามือ ยังคงให้ความรู้สึกวูบวาบ

ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนชิด หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นจนหญิงสาวต้องนั่งลงสงบสติอารมณ์

“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ใจเต้นแบบนี้กับคนแปลกหน้า บ้าจริงๆ” ถึงอย่างนั้นเมื่อคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ตนเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ถังจวินลี่ก็สบถออกมาอีกหลายคำก่อนตัดสินใจกดมือถือโทนออก

“เสี่ยวหยวนหยวน พรุ่งนี้ฉันจะไป เธอไม่ต้องมารับ ฉันไปเองได้ ฉันพูดจริง!”

หม่าเซียงเซียง โจวตงเฉิน เจ็บใจนัก!!!

อารมณ์โกรธปะปนกับความอับอายจนสับสน ถังจวินลี่ได้แต่นั่งนับหนึ่งถึงหนึ่งร้อยในใจ พยายามเรียกความเยือกเย็นให้กลับมาเพื่อที่จะกลับไปยังห้องสมุด

“เอาละ สาบานเลยว่าเป็นตายร้ายดียังไงฉันจะไม่กลับมาเหยียบตึกในเครือตระกูลหม่าอีก ไม่มีวัน!!!”

หญิงสาวไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าการมายังตึกนี้ จะเป็นการพาตัวเองมาติดกับดักอย่างสิ้นเชิง

...กับดักซึ่งตัวของหม่าชางเยี่ยนเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นคนวางเอาไว้ เพราะเขาเองก็รู้สึกว่ากำลังตกลงไปในกับดักของหญิงสาวเช่นกัน

จะหนีก็หนีไม่ได้ จะจากไปก็ไปไม่พ้น

ตรงกันข้าม...ยิ่งพยายามหนีก็เหมือนยิ่งต้องพานพบ ราวกับมีใครจงใจให้เกิดขึ้น!!!

ค่ำคืนวันสุดสัปดาห์ซึ่งเป็นงานเลี้ยงรุ่นตามนัดหมาย เซี่ยหยวนหยวนยืนรอยังหน้าโรงแรมเดอะพาเลทด้วยท่าทีกระวนกระวาย ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้วแต่กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของถังจวินลี่ เมื่อเพื่อนๆ ต่างก็ทยอยมากันแล้ว หญิงสาวจึงได้แต่เข้าไปยังห้องจัดเลี้ยงก่อน

ระหว่างที่กำลังกดโทรออกมือเป็นระวิง ด้านหลังก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น

“ยัยนั่นไม่มาละสิ” หลี่หนิงเซียงหัวเราะ “ไม่เอาน่าหยวนหยวน เธอก็รู้ว่ายัยนั่นไม่เคยโผล่มางานเลี้ยงรุ่น”

เซี่ยหยวนหยวนกัดฟันกรอดก่อนยิ้มเยาะ “ฉันว่าเธอเอาเวลามาถากถางฉันไปดูแลแฟนตัวเองดีมั้ย คงไม่ใช่อดอาหารมาทั้งอาทิตย์เพื่อมากินของฟรีในงานหรอกนะ”

หลี่หนิงเซียงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แฟนหนุ่มของเธอเองก็ชอบทำเรื่องให้ขายหน้าอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะไปงานเลี้ยงไหนก็เอาแต่สนใจของกินตรงหน้า

กินๆๆ กินจนทุกคนมอง...น่าขายหน้าที่สุด!!!