8. แพรไหม 2

“แต่ตะกี้ฉันเห็นเค้ายิ้มให้แกด้วย อะไรยังไง แฟนอีแพรทำไมยิ้มให้แกวะ” นางเริ่มสงสัย

“ก็หมอคนที่ฉันเล่าให้แกฟัง คนนี้แหละ หมอซัน”

“ห๊ะ!!! แต่นั่นมันแฟนอีแพรนะแก อย่าบอกว่าแกจะแย่งแฟนอีแพรแก้แค้นเรื่องไอ้ต้น” จริงๆ สไมล์ก็พูดไม่ถูกนักสองคนนั้นยังไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย

“เค้าเป็นแค่เพื่อนกัน ยังไม่ได้เป็นแฟน”

“แต่ฉันว่าอีแพรมันชอบหมอซันนะ ดูสิมันมองหมอซันแทบจะกลืนกินอยู่แล้ว แกจะไปยุ่งกับผู้ชายของมันทำไมวะ” สไมล์ไม่เห็นด้วย แต่ฉันไม่สนใจก็คนมันชอบ แล้วเค้าก็ยังไม่มีเจ้าของ

“ฉันก็ชอบหมอซัน ฉันไม่ได้เล่นๆ นะแก นั่นพ่อของลูก”

“แก คงไม่ได้ชอบเพราะเค้าเห็นป่าอเมซอนแกใช่ไหม” ก็บอกว่าเล็มแล้ว ยังจะบอกว่ามันคือป่าอเมซอนอีก อีบ้า!!

“ชอบก็คือชอบป่ะวะ ต้องมีเหตุผลอะไรมากความ ลุยเลยดีกว่า ป่ะไปหายัยแพรกัน” ฉันลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งโต๊ะของแพรไหม

“คุณพ่อสวัสดีค่ะ จำพริมได้ไหม ลูกคุณพ่อปวิตรน่ะค่ะ” ฉันยกมือไหว้พ่อของแพรไหม พ่อของฉันกับแพรไหมเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เด็ก เหมือนกับฉันและแพรไหม ไม่สิ ตอนนี้เราเป็นแค่อดีตเพื่อนรัก

“หนูพริม กลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อไหร่ ไม่มาหาพ่อเลย สวยจนพ่อจำไม่ได้ นั่งด้วยกันสิแล้วนั่นสมหมายใช่ไหม” ฉันนั่งลงตามมารยาทที่พึงมี สไมล์หน้างอเล็กน้อย

“คุณพ่อครับ สมหมายเปลี่ยนชื่อเป็นนฤบดินทร์แล้วครับ คุณพ่อเรียกว่าดินก็ได้” ชื่อในวงการแอ๊บแมนของนางเองค่ะ

“อ่าวเหรอ พ่อขอโทษ จำได้แต่ชื่อเดิม หนูพริมกับดินทานอะไรสั่งเลยนะพ่อเลี้ยงเอง ทำไมยัยแพรไม่บอกพ่อว่าหนูพริมกลับมาแล้ว” ท่านวิชัยหันไปถามลูกสาว แพรไหมทำหน้าบอกบุญไม่รับอาจเพราะฉันกับสไมล์มานั่งด้วย

“หมอซัน ดีใจที่ได้เจอนะคะ” ฉันยิ้ม ตอนนี้ฉันเลือกที่นั่งข้างหมอซันโดยมีแพรไหมนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งเช่นกัน ไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

“ครับ ขนมอร่อยมากเลยครับ ถ้าว่างผมจะไปทานที่ร้านนะครับ” เสียงหวานๆ ดีต่อใจเอ่ยขึ้น ฉันยิ้มอย่างอายๆ พลางเอาผมทัดหูด้วยความขวยเขิน

“ยินดีต้อนรับ ตลอด 24 ชั่วโมง ถ้าร้านปิดก็ไลน์มาได้นะคะ เผื่อหมออยากกินกาแฟตอนดึก บางทีพริมก็นอนดึกน่ะค่ะ” ฉันอ่อยจะแอ๊บขอไลน์สักหน่อย สไมล์ทำหน้ารู้ทัน แพรไหมแอบเบ้ปาก แต่ฉันเห็น แล้วไง ใครแคร์ร้าน

“จะไม่รบกวนพริมเหรอครับ” หมอพูดอย่างเกรงใจ ไม่เลยค่ะ ไม่รบกวน เล้ย!!!

“นี่คิวอาร์โค้ด คุณหมอแอดไลน์พริมไว้นะคะ เผื่ออยากสั่งอะไร เดี๋ยวพริมไปส่งให้ค่ะ” คุณหมอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอดไลน์ฉันอย่างเสียไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีช่องทางติดต่อหมอแล้ว

“นี่รู้จักกันด้วยเหรอ?” ท่านวิชัยถามขึ้นเมื่อเห็นฉันคุยกับหมอซันอย่างสนิทสนม หมอซันก็เป็นมิตรกับคนทุกคนบนโลกอยู่แล้ว คนอะไรมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศประเสริฐศรี ใครได้เป็นแฟนคงหวงตาย เพราะไม่รู้ว่าหมอซันจะกิ๊กกับใครเล่นยิ้มและสุภาพกับมนุษย์ทุกคน

“เมื่อคืนพริมเป็นไข้ค่ะคุณพ่อ แล้วหมอซันก็ช่วยไว้ พริมเลยอยากตอบแทนหมอซันน่ะค่ะ” ฉันพูดแล้วส่งยิ้มให้หมอซัน ราวกับโลกนี้มีเราแค่สองคน หมอซันยิ้มตอบ ฉันละที่จะเล่าเรื่องฮาร์ดคอร์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างฉันกับหมอซันเมื่อคืน ใครจะไปกล้าพูดว่าหมอได้เห็นป่าอเมซอนที่ได้รับการถางเป็นอย่างดีของฉัน

“ยัยพริมประทับใจคุณหมอมากเลยนะ คุณหมอมีแฟนรึยังครับ รับเพื่อนผมไว้พิจารณาหน่อยมั้ย” ฉันจะตบรางวัลโดยมอบแพคเกจกินเค้กฟรีหนึ่งปีให้สไมล์เพื่อนรักของฉัน คุณหมอเกาแก้มด้วยความเขิน ใบหน้าขาวเนียนแดงขึ้นเล็กน้อย ทำไมน่ารักขนาดนี้ ยิ่งนั่งมองใกล้ๆ ยิ่งดีต่อใจ

“ผมไม่กล้ามีแฟนหรอกครับ เวลาจะนอนยังไม่ค่อยจะมี ผมกลัวดูแลแฟนผมได้ไม่ดี อยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า” หมอหัวเราะและเขาคงหมายความแบบนั้นจริงๆ

“แต่หมอก็ต้องมีคนดูแลนะซัน เดี๋ยวซันไม่สบายเราจะดูแลซันเองดีมั้ย” แพรไหมไม่พูดเปล่านางเอามือแตะไหล่หมอซันเบาๆอย่างสนิทสนม แว่บหนึ่งหันมามองฉันอย่างผู้ชนะ