7. แพรไหม

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากตึกสูตินรีเวช หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ผิวขาวจัด ผมของเธอยาวตรงสวย สวมชุดเสื้อกาวน์แขนสั้นกระโปรงสีดำ เดินตรงเข้ามาในวอร์ด เราทั้งสองมองหน้ากันประมาณเกือบนาที ถ้าการที่เจอยัยเจนทำให้ฉันจิตตก การที่เจอกับผู้หญิงคนนี้ทำให้รู้สึกหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูกและรู้สึกแย่มากกว่า ฉันหายใจเข้าเต็มปอด

“แพร” เสียงของฉันเบาและสั่นนิดๆ

“เธอมาทำอะไรที่นี่” แพทย์หญิงแพรไหม เพื่อนสมัยมัธยมอีกคนของฉันทักทาย แววตาเย่อหยิ่งและมั่นใจ

“ฉันมาก็มาหาหมอซันไง เมื่อคืนหมอช่วยฉันไว้ ฉันแวะเอาขนมมาฝากหมอ”

“งั้นเหรอ ได้ยินว่าหมอซันมีสาวสวยเจ้าของร้านขนมมาหา นึกว่าใครเธอเองเหรอ” แพรไหมยกยิ้มและมองฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านความรู้สึกไม่ออก

“ใช่ ฉันเอง แล้วยังไงล่ะ” ฉันไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันจะบอกอะไรให้นะพริม หมอซันน่ะ เค้าสุภาพ ใจดีกับทุกคนแหละ ใครๆก็ชอบเค้า”

“เธอตั้งใจจะพูดอะไร” ฉันถามตรงๆ ไม่อยากเล่นสงครามประสาทกับอดีตเพื่อนคนนี้

“ฉันกับหมอซันเราใกล้ชิด เรียนด้วยกันมาตั้งหกปี นี่ก็คงเป็นโชคชะตาที่เราจับฉลากมาใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกัน เธอไม่มีทางมาแทรกความสัมพันธ์ของเราได้หรอก รู้ไว้ซะ” แพรไหมหัวเราะในลำคอ ท่าทางของเธอดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน

“งั้นเหรอ ลองดูสักหน่อยมั้ย ฉันว่าคราวนี้ ฉันไม่แพ้เธอหรอก” ถึงอดีตจะเป็นยังไง ปัจจุบันฉันจะทำให้ดีที่สุด ในเมื่ออยากได้หมอมาเป็นสามีก็ต้องฟาดฟันกับอดีตเพื่อนรักคนนี้

“รับคำท้าจ้ะเพื่อนเลิฟ”

“ใครเพื่อนเลิฟเธอ ฉันไม่รับย่ะ” ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไป

“หมอซันคะ เย็นนี้ตรวจ OPD เสร็จ หมอไม่ต้องขึ้นเวรใช่ไหม เดี๋ยวเราไปทานแหนมเนืองกันนะคะ พ่อของแพรอยากเจอหมอน่ะค่ะ เห็นว่าจะปรึกษาเรื่องทำกายภาพน่ะค่ะ” แพรไหมทำเสียงหวานขณะพูดกับหมอซัน ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

“ได้ครับ ผมจะอยากจะขอบคุณท่านเรื่องที่ท่านหาบ้านพักใกล้ๆ โรงพยาบาลให้พอดี สักห้าโมงนะครับ ผมขออาบน้ำก่อน” เสียงหมอซันตอบด้วยรอยยิ้มเช่นเคย หมอซันปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมกันจริงๆ ไม่มีใครพิเศษไปกว่าใคร ในเมื่อยัยแพรก็ไม่ได้เป็นแฟนหมอซัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีสิทธิ์ ใครดีใครได้จ้ะอดีตเพื่อนเลิฟ หลังจากรู้ว่าทั้งสองนัดกันที่ร้านแหนมเนือง มันไม่ยากเกินความสามารถที่รู้ว่าทั้งสองนัดกันที่ไหนในเมื่อร้านแหนมเนืองชื่อดังมีแค่ร้านเดียว ฉันรีบโทรนัดสไมล์ทันที

[ฮาย ชะนีว่าไง]

“ฉันอยากกินแหนมเนือง”

[นึกว่าช่วงนี้อยากกินแต่ผู้ชาย] อ่าว อีนี่ กัดเพื่อนเพื่อ?

“ฉันเลี้ยงโอเคป่ะ ห้าโมง อาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวไปรับ”

[ก็ได้เห็นแก่กิน เอ้ย เห็นแก่เพื่อนหรอกนะ ช่วงนี้ยิ่งไดเอทอยู่ด้วย]

“อย่ามาเยอะ ถ้างั้นฉันไม่ให้แกกินเค้กที่ร้านแล้วนะเว้ย”

[โอ๋ๆ เพื่อนคนสวย หยอกเล่นจ้ะ เค้กแกอร่อยลืมไดเอทไปเลย ยอมอ้วนตายย่ะ]

“โอเค เจอกันจ้ะ สมหมายเพื่อนเลิฟ”

[ถ้าแกเรียกสมหมายอีกครั้ง ฉันไม่ไปด้วยนะ] นางประท้วงจนฉันต้องรีบง้อ

“สไมล์เพื่อนรัก เจอกันนะ”

ฉันอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่สี่โมงเย็นบรรจงแต่งหน้า ตอนแต่งก็ท่องมนต์ โอม หมอจงรักหมอจงหลง พูดแล้วก็ยิ้มคนเดียว เออ เหมือนกับคนบ้าอะไรอย่างนั้น ฉันสวมชุดเดรสเปิดไหล่สีขาว รองเท้าสีเดียวกัน ผมม้วนปลายเล็กน้อยพอมีโวลุ่ม พอเดินลงมาชั้นล่าง น้องมิกกับน้องเดียร์ก็แซว

“โหพี่พริมจะไปถ่ายพรีเวดดิ้งที่ไหนคะ ชุดก็ขาว รองเท้าก็ขาว กระเป๋ายังสีขาว” น้องเดียร์ว่า

“พี่พริมมีความรักแน่เลยเดียร์” เสียงน้องมิก

“แซวให้พอเลยจ้า หกโมงปิดร้านเลยนะ ป้าแก้วทำข้าวเย็นให้ อย่าลืมเอากลับบ้านล่ะ พี่ไปก่อน มีนัด” ฉันขับรถไปรับสไมล์ที่บ้าน เราไปถึงร้านแหนมเนืองห้าโมงครึ่งพอดี ฉันยังไม่ได้บอกเรื่องแพรไหมกับนาง ไปถึงร้านค่อยว่ากัน เราเลือกที่นั่งด้านติดกับกระจกหน้าร้าน ไม่นานนัก ท่านอดีต สส. วิชัย คุณพ่อของแพรไหม หมอซันและแพรไหมก็เดินเข้ามาในร้าน นางเห็นฉันตั้งแต่นอกร้านแล้วล่ะ แพรไหมเดินเชิดหน้าเข้ามา หมอซันหันมามองฉันแว่บนึง แถมยังยิ้มให้ด้วย

“เฮ้ย ! นั่นยายแพร เอ่อ ไม่สิหมอแพร แฟนนางเหรอวะ โคตรหล่อเลย หุ่นก็ดี โอ้ย อีแพรมันทำบุญด้วยอะไร ฉันจะไปทำมั่ง ฮือ...หล่อมาก หล่อจนมดลูกสั่น”

“อีนี่ แกมีมดลูกรึไง” ฉันแซวนางเบาๆ

“หล่อจนไข่สั่นก็ได้วะ”

“อีบ้า พูดอะไรน่าเกลียด ไข่สั่น” ฉันอดหัวเราะไม่ได้