9. แพรไหม 3

“ที่คุณพ่อของแพรกับแพร ดูแลซันขนาดนี้ ซันก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้ว ผมต้องขอบคุณคุณพ่อที่ช่วยหาบ้านพักใกล้โรงพยาบาลให้นะครับ นึกว่าต้องแชร์ห้องกับไอ้หมออ้ายซะแล้ว”

“เกรงใจอะไรซันคนกันเองทั้งนั้น พ่อแพรก็เหมือนพ่อซันแหละ ใช่ไหมคะคุณพ่อ” แพรไหมไงจะใครล่ะ ฉันกับ

สไมล์หันมาสบตากันยิ้มๆ อย่างรู้ใจ หลังจากนี้ต้องเม้ากันยาว แล้วไงใครสน สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร

“พ่อเองก็ไม่มีลูกชาย พ่อเห็นซันเป็นลูกชายของพ่ออีกคน อย่าเกรงใจเลย” ท่านวิชัยตบไหล่หมอซันเบาๆ ช๊อตนี้ฉันกับสไมล์เหมือนเป็นส่วนเกิน สักพักใหญ่ๆ ฉันก็ชวนสไมล์ขอตัวและกลับ

“แก ฉันว่าแกยอมอีแพรดีไหม เค้าทำงานใกล้กัน เคยได้ยินไหม น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินมันยัง....” สไมล์ไม่ทันพูดจบฉันก็อุดปากนางไว้ก่อน

“พอเลย ศึกคราวนี้ฉันจะไม่ยอม ไม่มีวันยอมยัยแพรอีกแล้ว ฉันนางสาวลักษณ์นารา รุ่งโรจนกุล ขอปฏิญาณตนว่า จะทำให้หมอซันเป็นสามีให้ได้” ฉันกอดอกอย่างมั่นใจ

“อีบ้า ทุกวันนี้ผู้หญิงน่ากลัวว่ะ ดีนะที่ฉันกลับตัวทัน ปฏิญาณตนบ้าบออะไรของแกวะ ฉันสงสารหมอซันจริงๆ ที่เจอคนอย่างแก หมอซันไม่น่าเห็นป่าดงดิบของแกเลย เฮ้อ!!”

“เพี้ยะ!!” ฉันตีแขนสไมล์

“แกจะไม่เข้าข้างเพื่อนรักแบบนี้ไม่ได้ งดเค้กงดขนมเครื่องดื่ม เชอะ”

“เออ สู้ต่อไปเพื่อนรัก ฟาดฟันกับอีแพรต่อไป บางทีอาจจะกินแห้วคู่ เพราะหมออาจจะได้กันกับฉัน” นางเบะปากเชิดหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ตื่นรึยัง เพ้ออะไรวะ อีนี่” ฉันอดขำไม่ได้ คำว่าแพ้ไม่ในสารระบบ ลักษณ์นาราอีกแล้ว แพรไหม เธออย่าคิดว่าเธอเหนือกว่าฉัน เราต้องเจอกันอีกสักตั้ง โดยมีหมอซันเป็นเดิมพัน

เวลาห้าทุ่มครึ่ง ขณะที่ฉันกำลังจะนอน ตริ๊ง!!! เสียงเตือนจากโปรแกรมแชทสีเขียว ทำให้หน้าจอโทรศัพท์ฉันสว่างวาบ จากที่กำลังจะนอน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นะ..นี่..มัน

Rungsiman’s Sun : พริมนอนรึยังครับ

ฉันแทบจะตอบกลับทันที

Primrose : ยังไม่นอนค่ะ

ยังไม่นอนบ้าอะไร เกือบจะไปเฝ้าพระอินทร์ตั้งหลายหน

Rungsiman’s Sun : ผมเข้าเวรอยู่ห้องฉุกเฉิน อยากดื่มมอคค่าเหมือนวันนั้นอ่ะครับ ตอนนี้ง่วงมาก จะรบกวน

พริมเกินไปไหม

Primrose : รบกวนอะไรกันคะ รอสักยี่สิบนาทีนะคะ เดี๋ยวไปส่งถึงที่

ในยี่สิบนาทีนั้น ฉันเสียเวลาสิบนาทีแต่งหน้าบางๆ เทรนด์เหมือนไม่ได้แต่ง สิบนาทีหลังฉันรีบชงมอคค่าเย็นหวานน้อยด้วยความเร็วสูง นึกได้ว่าหมออาจจะยังไม่ทานอะไรทั้งวัน จึงเอาบะหมี่เส้นโฮลวีทที่ฉันทำเองไปเวฟอยากให้หมอซันทานอะไรร้อนๆ พอจัดเตรียมเสบียงเสร็จสรรพ ฉันก็ข้ามถนน เดินลัดเลาะไปตามทางเพื่อไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล พอไปถึงหน้าห้อง ฉันก็ไลน์หาคุณหมอทันที

Primrose : เสบียงมาเสิร์ฟถึงที่แล้วค่ะ มารับได้เลย

Rungsiman’s Sun : โอเคครับ

หมอซันเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ใบหน้าขาวเนียนมีออร่า มีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มทอประกาย หมอซันสวมเครื่องแบบสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำ ร่างสูงโปร่งบิดขี้เกียจเล็กน้อย

“วันนี้เหนื่อยมากครับ ตาจะปิดแล้ว” หมอซันเดินนำฉันมานั่งด้านข้างประตูห้องฉุกเฉิน ฉันทรุดนั่งลงข้างๆ

“ทานอะไรรึยังคะ พริมเอาบะหมี่เส้นโฮลวีททำเองมาด้วย น้ำซุปพริมก็เคี่ยวเองนะคะ หมอซันทานบะหมี่ก่อนนะ” ฉันเอาถ้วยเก็บความร้อนพร้อมช้อนส้อมส่งให้หมอ หมอซันยิ้มตาหยี ไม่เสียแรงที่อดนอนมาหา ได้เห็นรอยยิ้มนี้ ใจบางอีกแล้ว ฮือ...

“ขอบคุณมากนะครับ” หมอทานบะหมี่เงียบๆ วันนี้โชคดีที่ไม่มีเคสฉุกเฉิน ฉันเลยได้นั่งคุยกับหมอนานหน่อย

“ดูแลคนอื่นก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะหมอ ไม่งั้นก็ปล่อยให้คนอื่นดูแล”

“ใครจะมาดูแลหมอล่ะครับ” หมอซันถามยิ้มๆ

“ก็คนข้างๆ ไงคะหมอ เค้าพร้อมจะดูแล แค่หมอบอก เห็นมั้ยแค่บอกว่าหมออยากดื่มมอคค่า เค้าก็มา หมอจะไม่รับเค้าไว้พิจารณาหน่อยเหรอคะ” นอกจากฉันจะชงกาแฟเก่ง ฉันยังชงตัวเองเก่งด้วย หมอซันเงียบไป เจอลูกหยอดเข้าไปเป็นไงล่ะ

“หมอกลัวเค้าเสียเปรียบน่ะสิ เค้าคงจะได้ดูแลหมอฝ่ายเดียว มันคงไม่ยุติธรรมอ่ะเนาะ” หมอซันหัวเราะ โอ้ย เกลียดการหัวเราะกลบเกลื่อนของอีตาหมอคนนี้เหลือเกิน ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

“กาแฟค่ะหมอ” หลังจากที่หมอทานบะหมี่หมดถ้วย น้ำก็ไม่เหลือ ท่าจะหิวจริง