6. รับผิดชอบ 3

“พี่สบายดีจ้า สงสัยอากาศร้อนอ่า วันนี้ร้อนแต่เช้าเลยเนอะ” ฉันยิ้มแหยๆ ห่อขนมครัวซองต์ใส่กล่องสวยงาม ฝากคุณหมอซันและพยาบาลจิ๋ว ฉันเข้าโปรแกรมไลน์ หารายชื่อพี่พยาบาลจิ๋วและส่งข้อความ

Primrose : สวัสดีค่ะพี่จิ๋ว พริมนะคะ ^_^

รอประมาณยี่สิบนาทีได้พี่จิ๋วถึงอ่านและตอบ ซึ่งน้องมิกทำเครื่องดื่มเสร็จพอดี น้องเอาแก้วพลาสติกซึ่งบรรจุเครื่องดื่มตามออเดอร์ฉันใส่พร้อมส่ง

Jew Aunchalee : ค่ะน้องพริม ว่าไงคะ?

Primrose : พริมจะเอาขนมไปฝากพี่จิ๋วค่ะ พี่จิ๋วอยู่ไหน พอจะว่างสักครู่ไหมคะ

Jew Aunchalee : พี่อยู่ตึกสูตินรีเวชค่ะ

Primrose : แล้วเจอกันนะคะ อีห้านาทีพริมไปถึงค่ะ

ฉันหอบหิ้วขนมและเครื่องดื่มเดินข้ามถนน ลัดเลาะไปตามทางเดิน ป้ายบอกทางไปตึกสูตินรีเวชให้เลี้ยวขวา ฉันใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมาย ช่วงเก้าโมงกว่าผู้คนเดินกันขวักไขว่ คนไข้ ญาติคนไข้ หมอและพยาบาลเดินสวนไปสวนมา ฉันขึ้นบันไดไปชั้นที่สองของแผนกที่พี่จิ๋วทำงาน สายตาสอดส่ายหาพยาบาลสาว ขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปถามพยาบาลที่อยู่ตรงเคาท์เตอร์ พี่จิ๋วก็เดินเข้ามาหาก่อน

“พี่จิ๋ว ทานข้าวรึยังคะ พริมเอาครัวซองต์สูตรพิเศษของร้านมาฝากมีชาเขียวเย็นหวานน้อยด้วย” ฉันส่งกล่องขนมและเครื่องดื่มเย็นๆ ที่แยกเอาไว้ให้พี่จิ๋ว

“ขอบคุณมากนะคะน้องพริม แหมทั้งสวยและใจดี” พี่พยาบาลยิ้มรับขนมมาและอวยฉัน ขุ่นพี่คะ เมื่อคืนคำพูดของเราฟาดฟันกันจนเกือบตายไปข้างนะคะ แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้เราคือพันธมิตร เรื่องที่ผ่านมาแล้วไงใครแคร์

“ส่วนอันนี้พริมอยากให้หมอซันนะคะ อยากจะขอบคุณ คุณหมอด้วยตัวเอง ถ้าไม่ได้คุณหมอพริมต้องแย่แน่ค่ะ” ฉันพูดแล้วทำตาบลิ้งๆ ให้พยาบาลจิ๋วเห็นใจ เล่นใหญ่ไปนิดระดับรางวัลตุ๊กตาทองยังอาย

“ตอนนี้หมอซันกำลังราววอร์ด นั่นไงคะ” พยาบาลจิ๋วชี้ไปที่ ชายหนุ่มร่างสูงสวมชุดกาวน์แขนสั้น ขนาดด้านหลังยังรู้เลยว่าหล่อ ใจฉันเต้นรัว แค่เห็นไกลๆยังขนาดนี้ ถ้าหมอมายืนใกล้ๆ ฉันคงหัวใจวาย หมอกำลังใช้สเต็ตโทสโคป

ตรวจคนไข้หลังคลอดคนหนึ่ง โดยมีพยาบาลสาวคอยรายงานอาการคนไข้ ฉันยืนรอสักพักจนคุณหมอตรวจคนไข้รายนี้เสร็จ

“หมอซันคะ มาทางนี้สักครู่นะคะ” พี่จิ๋วทำหน้าที่ที่พึงกระทำ อร้ายยยย! หมอมาทางนี้แล้ว ฉันจะตบรางวัลพี่จิ๋วอย่างงาม แพคเกจทานขนมและเครื่องดื่มร้าน C'est très bon. หนึ่งปีเต็ม

“อ้าวคุณพริม หายไข้แล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มชวนหวั่นไหวเอ่ยถาม หมอส่งยิ้มให้

“ดีขึ้นแล้วค่ะ นี่ครัวซองต์สูตรพิเศษของร้าน แล้วนี่ก็มอคค่าเย็นหวานน้อย ดีต่อสุขภาพและดีต่อใจค่ะ” ฉันหยอดหมอไปทีนึง

“ขอบคุณมากนะครับ เกรงใจคุณพริมแย่เลย” หมอซันยังคงสุภาพและขี้เกรงใจ ปากสีกุหลาบน่าจุ๊บยังคงยิ้ม หมอรับกล่องขนมและเครื่องดื่มจากฉัน ฉันตั้งใจแอบจับมือนิดนึง มือของหมอนุ่มมากแต่หอมรึเปล่าไม่รู้ เดี๋ยวไปถึงร้านจะไม่ล้างมือเลย ปลื้มปริ่มมาก หมอซันพยายามดึงมือของเขาออกมาจากการเกาะกุมของฉัน

“อุ้ย ขอโทษค่ะ ลืมตัวไปหน่อย” ฉันป้องปากหัวเราะพองามพลางใช้มือจับผมทัดหูอย่างมีจริต

“หมอซันคะ เชิญทางนี้หน่อยค่ะ” พยาบาลสาวผู้ร่วมราววอร์ดกับหมอซัน พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ที่หมอซันไม่ยอมกลับไปราววอร์ดต่อ พอฉันกับพยาบาลสาวคนนี้สบตากัน หัวใจฉันแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม

“ยัยพริม”

“ยัยเจน”

เจนหรือพยาบาลเจน เพื่อนสมัยมัธยมของฉัน เราไม่ได้เจอกันมาหกปี ตอนที่เรียนด้วยกันเราก็จากกันด้วยไม่ดี จะเรียกว่าไม่ถูกกันก็ได้

“เธอกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อไหร่” ยัยเจนเลิกคิ้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ก็กลับมายังไม่ถึงเดือนหรอก ฉันเปิดร้านขนมหน้าโรงพยาบาล ถ้าเธอว่างก็ไปลองชิมได้นะ” ฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่แอบสั่นเล็กน้อย ความทรงจำตอนสมัยมัธยมปลายที่ฉันพยายามจะลืม กลับจำได้อย่างเด่นชัด ยิ่งมีเพื่อนที่อยู่ในเหตุการณ์อย่างยัยเจน

“คุณหมอคะ เดี๋ยวพริมขอตัวนะคะ ถ้าคุณหมอติดใจขนมเชิญที่ร้าน C'est très bon. หน้าโรงพยาบาลนะคะ” ฉันอยากออกไปจากตรงนี้ การได้เจอยัยเจนทำให้ฉันกลับมาสู่ความรู้สึกเดิมๆ ที่ฉันพยายามจะลืมมันไป