3. ตกหลุมรัก 2

“นังจิ๋ว เป็นพยาบาลที่นี่เหรอ บังเอิญจัง น้าไม่ได้ไปเยี่ยมแม่แกเลย”

“ฉันย้ายมาอยู่ในตัวจังหวัดกับน้องมิ้นท์ เดี๋ยวออกเวรฉันจะไปหาน้านะ”

“ฉันมาช่วยงานคุณหนูพริมเปิดร้านขนมที่หน้าโรงพยาบาล” ป้าแก้วชี้ไปที่ร้านขนม C'est très bon (เซ แทร บง) ภาษาฝรั่งเศสแปลว่าอร่อยมาก ใช่ค่ะการตั้งชื่อร้านก็ยังหลงตัวเอง แน่ล่ะทุกอย่างในร้านของฉันอร่อยทุกอย่าง

ขอบอก

“แม่เคยบอกฉันว่าน้าไปทำงานกับท่านนายกเทศมนตรี คุณหนูพริมที่น้าพูดถึงคือคนนี้เหรอ” นางโบ้ยหน้ามาทางฉัน ซึ่งกำลังยิ้มหวานบาดใจให้พยาบาลจิ๋ว ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ลืมฉากที่ฉะกันเมื่อครู่นี้ไปก่อน อยากจีบหมอต้องเข้าทางพยาบาล และที่สำคัญเธอคนนี้เป็นญาติสนิทป้าแก้วซะด้วย เรือล่มในหนองคุณหมอจะไปไหนเสีย

“สวัสดีค่ะ คุณพยาบาลจิ๋ว ไม่สินะคะ ถ้าเป็นญาติป้าแก้วที่พริมเคารพต้องเรียกว่า พี่จิ๋ว คนกันเองทั้งนั้น”ฉันป้องปากหัวเราะเบาๆ พยาบาลจิ๋วก็รับไหว้และดูเหมือนเล่นตามน้ำกับฉัน นางคงไม่อยากจะมีปัญหากับป้าแก้วญาติสนิทของนาง

“มาค่ะคุณหนูพริม พี่ช่วยประคองนะคะ” เหตุการณ์เมื่อครู่พลิกจากหลังมือเป็นหลังเท้า

“ขอบคุณนะคะพี่จิ๋วที่ดูแลพริม ป้าแก้วคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พริมจะเอาขนมมาฝากพี่จิ๋วนะคะ อ้อ ฝากคุณหมอซันด้วย พริมต้องรบกวนพี่จิ๋วแล้วล่ะค่ะ” เมื่อตะกี้พยาบาลจิ๋วยังตีหน้ายักษ์ใส่ฉันแถมยังใส่ชาร์ทคนไข้ผิดเตียงจนฉันเกือบโดนคุณหมอสุดหล่อล้วงทะลวงน้องสาว แต่ฉันจะให้อภัยเพราะฉันต้องขอความช่วยเหลือจากเธออยู่

“พี่ยินดีค่ะคุณหนูพริม”

“ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะ เรียกพริมเฉยๆ คนกันเอง ป้าแก้วก็อีกคน บอกให้เรียกพริมเฉยๆ” ฉันทำทีบ่นและกอดแขนป้าแก้วอย่างออดอ้อน

“ก็ป้าไม่ชินนี่คะ เรียกคุณหนูตั้งแต่เด็ก อย่าห้ามป้าเลยค่ะ” ฉันรู้ป้าแก้วคงรู้สึกเจียมตัว เธอมักยกย่องอุ้มชูฉันเหมือนเป็นคุณหนูตัวน้อยๆของป้าแก้วเสมอ ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะโตจนแต่งงานออกเรือนได้แล้วก็ตาม

“พี่จิ๋วคะ พริมขอแลกไลน์หน่อยค่ะ พรุ่งนี้พริมจะเอาขนมไปฝาก”

“ได้ค่ะ คุณหนูพริม เอ้ย! น้องพริม” พยาบาลจิ๋วส่งคิวอาร์โค้ดให้ฉันแอดไลน์ ฉันแอบยิ้มในใจ เยส!!!! สำเร็จแล้ว ฉันสามารถถามความเคลื่อนไหวของหมอซันได้ตลอดเวลา

“ท่านนายกสวัสดีครับ” ญาติผู้ป่วยที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินยกมือไหว้คุณพ่อของฉัน ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินมาประคองฉันต่อจากพยาบาลจิ๋ว

“พริม เป็นยังไงบ้างลูก แล้วนี่ทำไมแก้ว ไม่พาไปโรงพยาบาลเอกชน” คุณพ่อหันมาตำหนิป้าแก้ว ป้าแก้วยกมือไหว้ขอโทษสีหน้าซีดเผือด คุณพ่อคงเข้าใจระบบโรงพยาบาลรัฐจะมีคนไข้เยอะและได้รับการรักษาช้า ซึ่งพ่อคงกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้เนื่องจากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที

“พ่อคะ ป้าแก้วตกใจมากแล้วโรงพยาบาลรัฐอยู่ใกล้แค่ข้ามถนนแค่นี้เอง ตอนนี้น้องพริมดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ฉันรีบปกป้องป้าแก้ว คุณพ่อถอนหายใจ

“ต่อไปรีบโทรหาฉันนะแก้ว” คุณพ่อพูดเสียงเข้ม แต่ทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ฉันเองสัมผัสถึงมันได้ ตั้งแต่คุณแม่จากไปท่านก็เป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน

“ค่ะคุณท่าน” ป้าแก้วคงหนาวๆร้อนๆ เพราะเวลาที่คุณพ่อดุสีหน้าแววตาท่านจะดูจริงจัง ใครๆก็ไม่อยากเข้าใกล้แต่ยกเว้น ฉันไงล่ะ ตระกูลเราเป็นตระกูลเก่าแก่ในจังหวัดและเป็นนายกเทศมนตรีหลายชั่วอายุคน คนในจังหวัดจึงให้ความเคารพยำเกรงบารมีของพ่อฉันมาก

“คุณพ่อคะ น้องพริมอยากกอดคุณพ่อ” ถ้าฉันแทนตัวว่าน้องพริมเมื่อไหร่คุณพ่อแทบจะหาดาวหาเดือนให้หากฉันต้องการ ฉันซบเข้ากับไหล่ของพ่อเอาหน้าถูไปมา คุณพ่อลูบหัวฉันเบาๆ

“พรุ่งนี้ไม่ต้องเปิดร้านนะลูก พักผ่อนเยอะๆ”

“น้องพริมกินยาแล้วดีขึ้นมากเลยค่ะ พรุ่งนี้เปิดร้านสายๆแล้วกันเนอะป้าแก้ว” พรุ่งนี้ฉันต้องเอาขนมไปฝากคุณหมอ ห้ามป่วยห้ามตายห้ามหยุดพักรักหมอ สโลแกนฉันเอง