ตอนที่ 5 เที่ยวบินเที่ยวสุดท้าย

เช้ามืดของวันที่ต้องเดินทาง บรรยากาศในคฤหาสน์อัครเดชไพศาลเต็มไปด้วยความวุ่นวายระคนเศร้าสร้อย แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า รดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก เธอจัดการตรวจเช็กกระเป๋าเดินทางเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกค้าง โดยเฉพาะเอกสารสำคัญที่เธอแอบไปยื่นขอวีซ่าและลงทะเบียนเรียนในหลักสูตรที่ยาวกว่าปกติ เพื่อเป็นข้ออ้างในการพำนักอยู่ที่อังกฤษให้นานที่สุด

"รดา... พร้อมหรือยังลูก? รถจอดรออยู่ข้างล่างแล้วนะ" เสียงของคุณพ่อ เจ้าสัวเกริก ดังขึ้นที่หน้าประตู วันนี้ท่านสละเวลาจากการประชุมเช้าเพื่อมาส่งลูกสาวคนเล็กด้วยตัวเอง

รดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลากกระเป๋าใบเล็กออกมา "พร้อมแล้วค่ะคุณพ่อ"

เมื่อลงมาถึงห้องโถงกลาง เธอพบว่าไม่ใช่แค่คุณพ่อคุณแม่และพี่ริสาที่มารอส่ง แต่ร่างสูงสง่าที่เธอพยายามเลี่ยงมาตลอดหลายวันก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ภาม อยู่ในชุดกึ่งทางการ เขามองมาที่รดาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มันมีทั้งความห่วงใย ความสงสัย และความร้าวรานที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

"พี่ภามก็มาส่งด้วยเหรอคะ?" รดาถามเสียงเรียบ พยายามคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น

"ภามเขาอาสาจะขับรถไปส่งเราที่สนามบินเองน่ะจ้ะ" ริสาเดินเข้ามาคล้องแขนคู่หมั้นพลางยิ้มให้น้องสาว "พี่บอกภามแล้วว่าไม่ต้องลำบาก แต่เขาบอกว่าอยากมาส่งรดาให้ถึงประตูเกต"

รดารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ มาจุกที่คออีกครั้ง เธอทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ "ขอบคุณค่ะพี่ภาม"

การเดินทางไปยังสนามบินสุวรรณภูมิใช้เวลาไม่นานนัก แต่สำหรับรดามันยาวนานราวกับเป็นชั่วโมงแห่งการพิพากษา เธอนั่งอยู่ที่เบาะหลัง มองดูแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังขับรถ โดยมีพี่สาวของเธอนั่งเคียงข้างอยู่ที่เบาะหน้า ภาพที่เห็นตอกย้ำความจริงที่ว่าเธอคือ 'ส่วนเกิน' ในความสัมพันธ์นี้เสมอมา

เมื่อถึงอาคารผู้โดยสารขาออก ความวุ่นวายของผู้คนทำให้รดารู้สึกวิงเวียน กลิ่นน้ำหอมของคนแปลกหน้าและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ทำให้เธอต้องแอบหยิบยาดมขึ้นมาสูดเพื่อระงับอาการคลื่นไส้จากการแพ้ท้อง

"ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ถึงแล้วโทรบอกแม่ด้วย" คุณหญิงพิมพรรณสวมกอดลูกสาวพร้อมกับซับน้ำตา

"รดาจะคิดถึงทุกคนค่ะ" รดากอดมารดาแน่น เธอรู้ดีว่ากว่าจะได้กลับมาสวมกอดแบบนี้อีกครั้ง ชีวิตของเธอคงเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้

ถึงคราวที่ต้องร่ำลาพี่สาว ริสากอดรดาด้วยความอาทร "ตั้งใจเรียนนะรดา รีบเรียนรีบกลับมางานแต่งพี่ พี่จะรอนะ"

รดายิ้มทั้งน้ำตา เธอไม่ได้ตอบรับว่าจะกลับมางานแต่ง เพราะเธอรู้ดีว่าเธออาจจะไม่มีวันได้กลับมาในฐานะเดิมอีก "พี่ริสาก็ต้องมีความสุขมากๆ นะคะ... รดารักพี่ริสาที่สุด"

สุดท้าย... เธอต้องเผชิญหน้ากับภาม ริสาเดินไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่เพื่อเปิดโอกาสให้คู่หมั้นได้ล่ำลาน้องสาว

ภามก้าวเข้ามาใกล้รดาจนได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย เขายื่นซองจดหมายสีขาวให้เธอ "ในนี้เป็นเบอร์โทรศัพท์ติดต่อเพื่อนพี่ที่ลอนดอน ถ้ามีเรื่องด่วน หรือ... ถ้าเธอเดือดร้อนเรื่องอะไร ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ให้โทรหาเขา เขาจะช่วยเธอทันที"

รดารับซองนั้นมา "ขอบคุณค่ะ แต่รดาคงไม่รบกวนหรอกค่ะ"

"รดา..." ภามเรียกชื่อเธอเสียงพร่า เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันเพียงสองคน "พี่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงดูรีบร้อนไปขนาดนี้ และพี่ก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังโกรธอะไรพี่หนักหนา แต่จำไว้นะ... พี่ไม่เคยคิดว่าคืนนั้นมันคือความผิดพลาด พี่..."

"พอเถอะค่ะพี่ภาม" รดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "คำพูดพวกนี้มันควรจะหายไปตั้งแต่วันที่พี่สวมแหวนให้พี่ริสาแล้ว อย่าใจร้ายกับรดาไปมากกว่านี้เลยค่ะ ให้รดาได้ไปใช้ชีวิตของรดาอย่างสงบเถอะ"

รดาจ้องมองตาเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำล่ำลา เธอหมุนตัวเดินลากกระเป๋าเข้าสู่โซนผู้โดยสารขาออกโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย แม้จะรู้ว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของเธอจนกระทั่งเธอลับตาไป

เมื่อผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองและเข้ามานั่งอยู่ในเกต รดาก็ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เย็นเฉียบ มือเรียวสวยลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบของเธออย่างอ่อนโยน

"เราไปกันสองคนนะลูก... ไม่ต้องเสียใจนะที่พ่อเขาไม่ได้ไปกับเรา"

เครื่องบินลำยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งเบื้องหลังที่เป็นความเจ็บปวดและความลับอันหนักอึ้ง รดามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากเมืองหลวงเล็กลงเรื่อยๆ จนหายไปในกลุ่มเมฆ เธอหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย พลางวางแผนถึงชีวิตในต่างแดน เธอมีเงินเก็บสะสมส่วนตัวจำนวนหนึ่ง และเงินรายเดือนที่คุณพ่อส่งให้ ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตและดูแลเจ้าตัวเล็กที่กำลังจะเกิดมา โดยที่เธอตั้งใจว่าจะไม่รบกวนเงินจากที่บ้านแม้แต่บาทเดียวหากไม่จำเป็นจริงๆ

เธอเลือกที่จะไปเรียนที่เมืองเล็กๆ อย่าง ไบรตัน (Brighton) แทนที่จะอยู่ในลอนดอน เพราะต้องการความสงบและหลีกเลี่ยงการพบเจอคนรู้จัก เธอติดต่อเช่าอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดไว้เรียบร้อยแล้ว โดยอ้างกับที่บ้านว่าอยากใช้ชีวิตอิสระแบบนักศึกษาทั่วไป

สิบกว่าชั่วโมงบนเครื่องบินคือช่วงเวลาที่รดาได้อยู่กับตัวเองและลูกในท้องมากที่สุด เธอเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับการฝากครรภ์ในต่างประเทศและการดูแลตัวเองในฐานะคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ความกลัวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่อยากจะปกป้องลูกให้ดีที่สุด

"แม่สัญญา... ว่าหนูจะได้รับความรักอย่างเต็มที่ แม้จะมาจากแม่คนเดียวก็ตาม"

เมื่อเครื่องบินแตะรันเวย์ที่สนามบินฮีทโธรว์ ลอนดอน ลมหนาวที่ปะทะหน้าขณะก้าวออกจากเครื่องบินทำให้รดารู้สึกตัวตื่นจากฝันร้ายในเมืองไทย นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ ชีวิตที่เป็นความลับ ชีวิตที่เธอต้องสู้เพื่อใครอีกคนที่ไม่เคยเห็นหน้า

รดากระชับเสื้อโค้ทตัวหนา ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟ เพื่อไปยังเมืองชายทะเลที่จะกลายเป็นรังนอนของเธอกับลูกไปอีกหลายปีต่อจากนี้ เที่ยวบินเที่ยวสุดท้ายนี้ไม่ได้นำพาเธอไปสู่เพียงความรู้ใบปริญญา แต่พาเธอไปสู่บทพิสูจน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในฐานะลูกผู้หญิงคนหนึ่ง