ตอนที่ 3 คำสัญญาที่ขมขื่น

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากงานหมั้นอันแสนยิ่งใหญ่ผ่านพ้นไป คฤหาสน์หรูของตระกูลอัครเดชไพศาลกลับดูเงียบเชียบอย่างน่าใจหาย รดานั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนส่วนตัว ดวงตาที่บวมช้ำจากการผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดทั้งคืนจ้องมองกระเป๋าเดินทางสามใบใหญ่ที่ตั้งวางอยู่กลางห้อง อีกเพียงไม่กี่วันเธอจะต้องจากบ้านหลังนี้ไป... จากไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายและความลับที่ไม่อาจบอกใครได้

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นก่อนที่ร่างเพรียวบางของ ริสา จะก้าวเข้ามาในห้อง พี่สาวของเธอยังคงดูงดงามแม้จะอยู่ในชุดลำลอง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างที่รดาไม่เคยเห็นมาก่อน บนนิ้วนางข้างซ้ายของริสาประกายเพชรจากแหวนหมั้นน้ำงามล้อกับแสงแดดยามเช้าจนรดาต้องเบือนหน้าหนี

"รดา... ทำไมตื่นเช้าจังลูก? เมื่อคืนพี่เห็นเราดูเพลียๆ เลยกะว่าจะให้ช่างมานวดให้ที่ห้องเสียหน่อย" ริสาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ น้องสาวพลางลูบศีรษะด้วยความรัก

"รดาแค่อยากเตรียมของให้เรียบร้อยค่ะพี่ริสา ไม่อยากลนลานวันสุดท้าย" รดาฝืนยิ้มตอบ พยายามซ่อนความหม่นหมองไว้ภายใต้ท่าทางร่าเริงที่ฝืนทำ

"จะไปเรียนต่อตั้งสามปี พี่คงคิดถึงรดาแย่เลย" ริสาพรมจูบลงบนหน้าผากน้องสาว "แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่กับพี่ภามแต่งงานกันเมื่อไหร่ พี่จะชวนพี่ภามไปเยี่ยมรดาที่อังกฤษบ่อยๆ ดีไหม?"

คำว่า "แต่งงาน" และชื่อของ "ภาม" เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนใจของรดาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พี่ริสาคะ... พี่ริสารักพี่ภามมากไหมคะ?"

ริสานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รักสิจ๊ะรดา พี่กับภามรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่ก็เห็นดีเห็นงาม แม้ว่าพักหลังภามเขาจะดูเงียบๆ ไปบ้าง หรือบางทีเราอาจจะทะเลาะกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่พี่ก็เชื่อว่าไม่มีใครเหมาะสมกับพี่เท่าเขาอีกแล้ว และที่สำคัญ... ภามเขาก็ดูแลพี่ดีมาตลอด"

รดาพยักหน้ารับคำอย่างแผ่วเบา "ถ้าพี่ริสามีความสุข รดาก็ดีใจด้วยค่ะ รดาขอสัญญา... รดาจะไม่มีวันทำอะไรให้พี่ริสาต้องเสียใจ"

นั่นคือคำมั่นสัญญาที่รดาบอกกับตัวเองเช่นกัน เธอจะเก็บงำความผิดพลาดในคืนนั้นไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ และจะไม่มีวันให้มันออกมาทำลายความสุขของพี่สาวที่แสนดีคนนี้เด็ดขาด

หลังจากริสาออกไปจากห้อง รดาก็ตัดสินใจโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทที่เรียนอยู่อังกฤษเพื่อปรึกษาเรื่องการหาที่พักที่เงียบสงบและไกลจากย่านชุมชนคนไทย เธอต้องการที่ซ่อนตัว... ที่ที่เธอจะสามารถประคับประคองชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ให้เติบโตขึ้นมาได้โดยไม่มีใครสงสัย

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอแทบจะทำมือถือร่วงหลุดมือ

'พี่ภาม'

รดาลังเลอยู่นานก่อนจะกดรับสาย "ค่ะ... พี่ภาม"

"ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม รดา พี่อยู่ที่คาเฟ่หน้าปากซอยบ้านเรา" เสียงทุ้มนั้นฟังดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความกดดัน

"รดาไม่ว่างค่ะ รดาต้องเก็บของ..."

"อย่าเลี่ยงพี่เลยรดา ถ้าเธอไม่มา พี่จะเดินเข้าไปหาเธอถึงในบ้านตอนนี้เลย คุยกับคุณอาทั้งสองคนให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา!"

"พี่ภาม! อย่าทำแบบนั้นนะ" รดาร้องห้ามเสียงหลง เธอรู้ดีว่าภามเป็นคนจริงจังแค่ไหน "ก็ได้ค่ะ... รดาจะออกไปเดี๋ยวนี้"

สิบนาทีต่อมา รดาเดินเข้ามาในคาเฟ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู เธอเห็นภามนั่งอยู่ในมุมมืดที่สุดของร้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก ดูไม่เป็นระเบียบเหมือนทุกครั้งที่เคยเป็น เมื่อเห็นเธอเดินเข้าไป เขาก็รีบลุกขึ้นยืน

"มีอะไรจะคุยกับรดาก็รีบพูดมาเถอะค่ะ รดามีเวลาไม่มาก" รดานั่งลงตรงข้ามเขาโดยไม่ยอมสบตา

"เรื่องงานหมั้นเมื่อคืน..." ภามเริ่มพูด "พี่พยายามจะบอกเธอว่า พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ พี่ริสา... และผู้ใหญ่..."

"พี่ภามคะ" รดาพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เรื่องงานหมั้นมันถูกต้องแล้วค่ะ พี่ริสาคือคนที่พี่คู่ควรที่สุด และพี่ก็บอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าพี่รักพี่ริสา เรื่องคืนนั้น... รดาขอให้มันจบลงแค่นั้น รดาทำใจได้แล้ว และพี่ก็ควรจะทำใจได้เหมือนกัน"

"ทำใจได้? เธอพูดง่ายเหลือเกินนะรดา" ภามโน้มตัวเข้ามาใกล้ "คืนนั้นเราทั้งคู่ต่างก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดจากความเมา ความรู้สึกที่พี่มีให้เธอ..."

"หยุดเถอะค่ะ!" รดาขึ้นเสียงเล็กน้อยจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง "อย่าพูดคำว่าความรู้สึกกับรดาเลย ในเมื่อพี่เลือกที่จะสวมแหวนให้พี่สาวของรดา พี่ก็ไม่มีสิทธิ์จะพูดคำนั้นอีก รดาขอร้องนะคะ... อย่าทำให้รดาต้องกลายเป็นน้องสาวที่หักหลังพี่สาวตัวเองไปมากกว่านี้เลย"

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ ภามมองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้สารเลวที่ทำร้ายผู้หญิงที่เขาควรจะปกป้องถึงสองคนในเวลาเดียวกัน

"รดาจะไปเรียนต่ออาทิตย์หน้าแล้ว" หญิงสาวพูดต่อพลางปาดน้ำตา "หลังจากนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกนาน พี่ภามทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดีของพี่ริสาเถอะค่ะ อย่ามาเสียเวลากับรดาเลย รดาดูแลตัวเองได้... รดาเข้มแข็งกว่าที่พี่คิด"

"พี่ขอโทษ..." ภามพูดได้เพียงเท่านั้น คำขอโทษที่ฟังดูไร้น้ำหนักและไม่อาจเยียวยาอะไรได้

"ไม่ต้องขอโทษค่ะ เพราะรดาไม่โกรธพี่เลย" รดาลุกขึ้นยืน "ลาก่อนนะคะพี่ภาม... ฝากดูแลพี่ริสาแทนรดาด้วย"

รดาเดินออกจากร้านมาโดยไม่หันกลับไปมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่นั่งกุมขมับอยู่เพียงลำพัง เธอเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า มือเรียวสวยกุมหน้าท้องของตัวเองไว้อีกครั้ง ความรู้สึกอุ่นวาบที่เกิดขึ้นทำให้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียว

เธอกลับถึงห้องนอนและเริ่มเก็บของต่ออย่างบ้าคลั่ง เพื่อดับความฟุ้งซ่านในใจ เธอรู้ดีว่าการจากไปครั้งนี้อาจจะยาวนานกว่าสามปีที่แจ้งที่บ้านไว้ และเธออาจจะต้องเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า แต่นี่คือทางเดียวที่เธอจะรักษา "คำสัญญา" ที่ให้ไว้กับพี่สาว และรักษา "สิ่งล้ำค่า" ที่เกิดจากความรักข้างเดียวของเธอเอาไว้ได้

คืนนั้น รดานอนมองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างพลางกระซิบแผ่วเบากับคนในท้อง

"ไม่ต้องกลัวนะลูก... แม่จะปกป้องหนูเอง แม้ว่าโลกทั้งใบจะไม่รู้ว่าหนูมีตัวตน แต่แม่จะรักหนูให้เท่ากับที่คนสองคนควรจะรักหนู"

คำสัญญานั้นหนักแน่นกว่าครั้งไหนๆ และมันคือจุดเริ่มต้นของความโดดเดี่ยวที่งดงามที่สุดในชีวิตของเธอ