ตอนที่ 2 1 เดือนก่อนหน้านั้น

แสงไฟนีออนสลัวภายในผับหรูใจกลางเมืองสาดส่องกระทบแก้วคริสตัลที่บรรจุของเหลวสีอำพัน เสียงเพลงบีทหนักหน่วงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพื้นที่จัดเลี้ยงส่วนตัวชั้นบนสุด วันนี้คือค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองความสำเร็จ กลุ่มบัณฑิตจบใหม่จากคณะบริหารธุรกิจต่างพากันดื่มด่ำกับอิสรภาพครั้งสุดท้ายก่อนจะต้องก้าวเข้าสู่โลกของความเป็นจริง หนึ่งในนั้นคือ รดา หญิงสาวที่โดดเด่นด้วยใบหน้าหวานละมุนในชุดเดรสสั้นสีขาวบริสุทธิ์ที่ขับผิวเนียนละเอียดของเธอให้ดูเปล่งประกาย

"รดา! ทางนี้!" เสียงเพื่อนสนิทตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี รดายิ้มกว้างพลางเดินไปรวมกลุ่ม เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่เรียนจบเสียที แต่ในความดีใจนั้นกลับมีความวูบไหวบางอย่างซ่อนอยู่ เพราะเธอรู้ดีว่าหลังจากนี้ชีวิตของเธอจะต้องเดินตามเส้นทางที่ครอบครัววางไว้

และเส้นทางนั้นมักจะมีชื่อของ ภาม เข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ

"วันนี้พี่ภามจะมาด้วยใช่ไหมรดา?" เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน "แหม... พี่ชายที่แสนดี (หรือเปล่า) ของเธอไม่พลาดงานสำคัญแบบนี้แน่ๆ"

รดาชะงักไปเล็กน้อย "พี่ภามบอกว่าจะแวะมาค่ะ เห็นว่าเพิ่งเสร็จจากประชุมที่บริษัทคุณพ่อ"

พูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องวีไอพีก็เปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เดินเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาลอยมาก่อนตัวเสียอีก ภามเดินตรงมาที่กลุ่มของรดาด้วยท่วงท่าที่มั่นใจ สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียวจนเพื่อนๆ ในกลุ่มต่างพากันส่งเสียงแซว

"ยินดีด้วยนะรดา" ภามยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้เธอ "ของขวัญเรียนจบ... จากพี่"

"ขอบคุณค่ะพี่ภาม ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้" รดารับมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอพยายามรักษาท่าทีให้ดูเป็น "น้องสาว" ที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ค่ำคืนดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว แอลกอฮอล์เริ่มทำหน้าที่ของมัน รดาที่ปกติไม่ใช่คนคอแข็งกลับถูกเพื่อนๆ รบเร้าให้ดื่มจนเริ่มรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ โลกหมุนคว้างเล็กน้อยทุกครั้งที่เธอขยับตัว ภามเองก็ไม่ได้ต่างกัน เขาถูกเชิญให้ร่วมวงดื่มจากเหล่ารุ่นน้องที่ชื่นชมในความสามารถ จนตอนนี้ใบหน้าคมคายเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

"รดา... ไหวไหม?" ภามเดินเข้ามาประคองเมื่อเห็นเธอยืนโอนเอนอยู่ริมระเบียงชั้นบน

"ไหวค่ะ... แค่รู้สึกว่าห้องมันหมุนๆ" รดาตอบเสียงอ้อแอ้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในดวงตาคมคายคู่นั้นดูมีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูวูบไหว เจ็บปวด และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้

"พี่ไปส่งนะ" ภามบอกเสียงพร่า เขาโอบเอวบางของเธอไว้มั่น ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าคำว่าพี่น้องเริ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป กลิ่นกายของชายหนุ่มผสมกับกลิ่นเหล้าชั้นดีทำให้รดาเคลิบเคลิ้ม เธอซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาอย่างลืมตัว

ภามพารดาออกมาจากงานที่วุ่นวาย เขาขับรถกลับมายังคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเขาซึ่งอยู่ใกล้กว่าบ้านใหญ่ เพราะสภาพของรดาตอนนี้ดูท่าจะกลับไปเจอคุณหญิงพิมพรรณไม่ได้แน่ๆ เมื่อถึงห้องพักที่เงียบสงบ ความเงียบกลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี

"รดา... ดื่มน้ำหน่อยนะ" ภามประคองเธอวางลงบนโซฟาตัวยาว แต่รดากลับคว้าแขนเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

"พี่ภาม... พี่ภามรักพี่ริสามากไหมคะ?" คำถามที่กลั่นออกมาจากความอัดอั้นภายในใจของรดาทำให้ภามชะงัก

"ทำไมถามแบบนั้นล่ะรดา?"

"รดาแค่อยากรู้... เพราะไม่ว่ารดาจะพยายามแค่ไหน รดาก็สู้พี่ริสาไม่ได้เลยใช่ไหม" น้ำตาใสๆ ไหลร่วงลงมาตามแก้มเนียน รดาเริ่มพร่ำเพ้อเพราะฤทธิ์น้ำเมา "รดารักพี่ภาม... รักมาตลอด แต่พี่ภามเห็นรดาเป็นแค่น้องสาว... เป็นแค่เงาของพี่ริสา"

คำสารภาพนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนกำแพงความอดกลั้นของภาม เขามองผู้หญิงตรงหน้าที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ผู้หญิงที่เขามักจะบอกตัวเองว่าคือ "น้องสาว" แต่ในส่วนลึกของหัวใจ เขารู้ดีว่าเขารู้สึกกับเธอมากกว่านั้นเพียงแต่หน้าที่และความเหมาะสมมันค้ำคอ

"รดา... อย่าพูดแบบนี้" ภามก้มลงไปหาเธอ พยายามจะปลอบประโลม แต่มือเรียวของรดากลับโน้มคอเขาลงมาหา

"ขอแค่คืนเดียว... ให้รดาได้อยู่ในสายตาพี่ภามจริงๆ ได้ไหมคะ"

ริมฝีปากที่ประกบเข้าหากันนั้นเต็มไปด้วยความหิวโหยและความโหยหา ภามพยายามจะขัดขืนในคราแรก แต่รสสัมผัสที่อ่อนหวานและกลิ่นกายสาวที่เย้ายวนทำให้สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึง ความรัก ความหลงใหล และความเมามายผสมปนเปจนกลายเป็นเพลิงปรารถนาที่ยากจะมอดดับ

ในค่ำคืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง รดาได้มอบสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้กับชายที่เธอรักสุดหัวใจ แม้จะรู้ดีว่ามันคือจุดเริ่มต้นของความผิดพลาดที่ไม่มีทางแก้ไขได้ ภามเองก็พรั่งพรูความรู้สึกที่ซ่อนเร้นผ่านการกระทำที่เร่าร้อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เขาพร่ำบอกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการตอกย้ำว่าในวินาทีนี้... มีเพียงเธอเท่านั้นที่อยู่ในใจเขา

แต่ทว่า... เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้ามาเยือน ความจริงอันโหดร้ายก็สาดส่องเข้ามาแทนที่

รดาลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างกาย และความปวดร้าวที่ใจกลางร่าง เธอเห็นภามนั่งอยู่บนขอบเตียง แผ่นหลังกว้างนั้นดูโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยความสับสน

"พี่ภาม..." รดาเรียกเสียงแผ่ว

ภามหันกลับมา เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "รดา... พี่... พี่ขอโทษ"

คำว่าขอโทษเพียงคำเดียวจากปากเขา ทำให้รดารู้สึกเหมือนถูกผลักตกเหว เธอพยายามฝืนยิ้มแม้หัวใจจะสลาย "ไม่เป็นไรค่ะพี่ภาม รดาบอกแล้วไงคะว่ารดาเต็มใจ... พี่ภามอย่าคิดมากเลยนะคะ"

"แต่เรื่องของเรา... พี่ริสา..." ภามพูดถึงคู่หมายที่ทุกคนวางตัวไว้

"ไม่มีเรื่องของเราค่ะ" รดาแทรกขึ้นทันควันพร้อมกับลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าด้วยมือที่สั่นเทา "คืนนี้มันคือความผิดพลาด รดาจะลืมมันไป และพี่ภามก็ต้องลืมมันด้วย อีกเดือนเดียวรดาก็จะไปเรียนต่อแล้ว... เรากลับไปเป็นพี่น้องเหมือนเดิมนะคะ"

เธอบอกเขาด้วยคำโกหกที่เจ็บปวดที่สุด เธอเดินออกจากห้องนั้นมาโดยไม่หันหลังกลับ ทิ้งให้ภามจมอยู่กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า คืนนั้นได้ทิ้ง "พันธนาการ" บางอย่างไว้ในตัวของรดา พันธนาการที่กำลังจะเติบโตขึ้นเพื่อเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

รดาเดินกลับออกมาจากความทรงจำที่ขมขื่นนั้น เมื่อสายตาของเธอกลับมาโฟกัสที่งานหมั้นตรงหน้า ภาพภามที่กำลังยิ้มให้ริสาบนเวทีช่างดูห่างไกลเหลือเกิน เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือยังคงลูบหน้าท้องอย่างลืมตัว เธอต้องไป... เธอต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนที่ทุกคนจะสังเกตเห็นรอยร้าวในใจของเธอ