บทที่ 7 ตอน Love of Different Age ตอนที่ 6

นี่อาจจะเป็นการท่องเที่ยวอย่างสบายอกสบายใจมากถึงมากที่สุดในชีวิตตอนนี้ ไม่ต้องระวังคำพูดแบบแฝงความหมาย และไม่ต้องระแวงว่าใครจะพูดไม่ดีใส่ด้วยการพูดภาษาอื่น

อา...อยากให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ตลอดไปเหลือเกิน ระยะเวลาหนึ่งเดือนมันช่างสั้นนัก 

“ผมขอแนะนำเหล่าคนดูแลให้คุณชายอลันรู้จักก่อน เผื่อมีอะไรอยากจะเรียกใช้ได้ จนกว่าคนของคุณจะตามมาดูแลถูกโรงแรมตามแผนกำหนดการหนึ่งเดือนที่ผมส่งให้”

“ขอบคุณครับ ผม อลัน เลอร์ มอร์ซิน ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคน”

“คนที่เปิดประตูให้คุณเป็นพ่อบ้านส่วนตัวชื่อกันต์ ส่วนคนที่ขับรถอยู่เป็นเลขาส่วนตัวชื่อแจ็ค อย่าลืมทำความรู้จัก”

“กันต์ครับ คุณชายอลัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“แจ็คครับ คุณชายอลัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์กับการมาท่องเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตนับว่าไม่แย่เลย บรรยากาศแตกต่างจากเมืองร้อนอย่างไทยชัดเจน

ในช่วงแรกแน่นอนว่าเขาตั้งแง่กับคุณชายจากตระกูลผู้ดีแดนอังกฤษอย่างอลันเต็มที่ เพราะส่วนมากบ้านที่มียศชนชั้นขุนนางชอบดูถูกครอบครัวเศรษฐีสามัญชน

ผู้คนบางส่วนก็ยังมีความคิดเหยียดคนเอเชียอยู่อีก ในยุคสามปีแบบนี้ก็ยังคงมีคนความต่ำทรามสินะ แต่สถานการณ์คลี่คลายรวดเร็วมาก เพราะว่า...

“ทีนี้พวกฉันเข้าไปดื่มน้ำชาได้แล้วใช่ไหม” มอร์ซินถามพลางชูตราประจำตระกูล

“ได้ครับ... ลอร์ดอลัน ขอโทษที่เสียมารยาท”

“ทำไมถึงขอโทษฉัน นายควรขอโทษแขกของฉัน พูดใหม่อีกครั้ง”

“ขอโทษครับ แขกของท่านลอร์ดก็เหมือนแขกของพวกเราครับ!” 

“โซนในสุดทั้งโซนฉันจองทั้งหมด ห้ามให้ใครมารบกวนเวลาน้ำชาของฉันกับแขก เข้าใจใช่ไหม”

“ครับ ท่านลอร์ดอลัน”

ระยะเวลาผ่านมาตั้งหนึ่งพันปีแต่สันดานของคนไม่เคยเปลี่ยนไปยังงั้นเหรอ มอร์ซินคิดว่าตลอดระยะเวลาที่มีการเปลี่ยนแปลงทั้งประเทศ ความเจริญ วัฒนธรรม กฎหมาย

ประเทศไทยในยุคนี้เทียบเท่ากับยุคก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเลยนะ อาณาเขตของประเทศถือว่าใหญ่เป็นลำดับต้นๆ ของทวีปเอเชีย

ตอนแรกเขานึกว่าเด็กคนนี้จะพุ่งเข้าไปจัดการเรื่องดังกล่าวที่มีเหตุการณ์ดูถูกชนชาติเกิดขึ้น แต่กลับเลือกเข้าร้านอื่นแทนการปะทะด้วยเหตุผลที่ว่าถ้ามีเงินซื้อจะร้านไหนก็เหมือนกัน

ตั้งใจว่าจะไม่อวดตราประจำตระกูลพร่ำเพรื่อ แต่พอเจอเหตุการณ์ปฏิเสธมากกว่าสามครั้ง ทำให้เลือกจะเผชิญหน้าแทนและตัดสินใจเป็นฝ่ายเดินนำเข้าร้านแทน

“ขอบคุณครับ คุณชายอลัน”

“ไม่เป็นไรครับ ถือเป็นเรื่องน่าอายมากที่ผ่านมามากกว่าหนึ่งพันปียังคงมีเหยียดชาติ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ บางปัญหามันหยั่งรากลึกเกินกว่าพวกเราจะแก้ไขได้ คุณชายทำเต็มที่แล้ว”

“เมื่อกี้เหมือนจะสะดุดใช่ไหม โชคดีที่ผมรับตัวไว้ทัน”

“ใช่ครับ ขอบคุณมาก”

เมื่อเห็นร่างของใครบางคนเดินผ่านเข้ามาในร้าน มอร์ซินชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจทันที จองไว้ทั้งโซนขนาดนี้ คงไม่กล้ามารบกวนหรอก

หลังจากทบทวนความคิดอยู่ไม่นาน เสียงฝีเท้าที่ไม่อยากได้ยินก็มาหยุดอยู่หน้าโซนที่มีป้ายติดไว้ว่าจองแล้ว

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ลอร์ดอลัน ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ” 

“ครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

“พอดีทางร้านบอกว่าที่นั่งเต็ม เลยจะขออนุญาตนั่งโซนที่จองไว้สักโต๊ะได้ไหมคะ”

“ได้ครับ นั่งตรงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่โต๊ะที่ผมกับแขกของผมกำลังนั่งอยู่”

นภัทรรู้สึกอยากให้มีป๊อบคอร์นกับน้ำอัดลมอยู่ข้างตัวมากในตอนนี้ อยู่ด้วยกันมาร่วมสัปดาห์แต่ไม่เคยเห็นคุณชายมีท่าทีแบบนี้ใส่พวกเราเลยสักครั้ง

การต่อสู้ในครั้งนี้ต้องมันส์แน่นอน มือเล็กหยิบขนมกับน้ำชาทดแทนของในจินตนาการไปก่อน

“ขอบคุณค่ะ ลอร์ดอลัน ไม่ทราบว่าแขกของลอร์ดชื่ออะไรหรือคะ”

“ผมไม่สะดวกตอบครับ เนื่องจากมาพักผ่อนส่วนตัว ไม่ได้ไปงานพบปะสังคม รบกวนเลดี้ไม่รบกวนเวลาของพวกเรานะครับ”

“แต่ว่าฉันเป็นว่าที่คู่หมั้นของลอร์ดนะคะ ทำแบบนี้จะกีดกันเกินไปหรือเปล่า”

สีหน้า ท่าทาง แววตาของมอร์ซินแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารำคาญและไม่อยากคุยด้วย แต่เหมือนเธอจะอยากพูดคุยหลังจากไม่ได้พบว่าที่คู่หมั้นมานาน

“อ๊ะ!”

มือเล็กดันคว้าอากาศไม่ใช่ขนม ทำให้ขนมและน้ำชาบางส่วนหกออกมาจากแก้วรดขาของเธอที่ยืนอยู่ด้านข้างของโต๊ะอย่างพอดิบพอดี

“ระวัง!”

ไม่ว่าใครก็ต้องตกใจเพราะร่างของนภัทรกำลังจะสะดุดหัวฟาดพื้น แต่ทว่า...ร่างเล็กกลับตีลังกาบนอากาศพร้อมกับหมุนตัวลงพื้นอย่างสวยงาม ลูกเสือไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่มีเป็นลูกหมา

“ร้อน!”

“กันต์ ดูแลคุณหนูแทนฉันหน่อย”

“ได้ครับ คุณชายเล็ก”

เธอมัวแต่ตกตะลึงกับท่าทางการรับมือหกล้มของแขกตัวน้อยของลอร์ดอลันจนลืมส่งเสียงกรี๊ด แต่อุทานว่าร้อนออกมาแทนและมีคนของแขกตัวน้อยมาช่วยประคบน้ำแข็งให้

“แจ็ค ไปร้านรองเท้าฝั่งตรงข้าม เอาอะไรมาก็ได้ให้เข้ากับชุดของเธอสักคู่ เอาบัตรฉันไป”

“ได้ครับ คุณชายเล็ก”

มือเล็กตั้งใจประคบน้ำแข็งให้อย่างดี ซึ่งบรรยากาศแตกต่างจากเหล่าสุภาพบุรุษและเลดี้ทั้งสองที่มีท่าทีกระอักกระอ่วนกันทั้งคู่ กลายเป็นอีกคนนั่งฝั่งตรงข้ามและอีกคนนั่งให้ประคบแทน

“ไม่รู้หรอกนะว่าจะรอให้ใครมาพูดทำลายบรรยากาศ แต่ผมอยากบอกว่ามันแค่อุบัติเหตุเท่านั้น คุณผู้หญิงไม่ต้องกังวลมากจนเกินไปหรอกครับ

ส่วนลอร์ดสมกับมาเป็นเพื่อนจริงๆ ผมรู้ว่าคุณอาจจะตั้งตัวไม่ทันแต่หลังจากนั้นก็ไม่ขยับตัวเลยใช่ไหมครับ อย่าพยายามอธิบายความสัมพันธ์ของพวกคุณด้วย ไม่อยากรู้ครับ”

ให้ตายสิ! ดูแล้วก็น่าจะอายุพอกับคุณชายอลันเหมือนกัน แต่ไหงถึงพากันทำให้บรรยากาศเหมือนมีจิ้งหรีดบินผ่านแบบนี้ จะรอให้ใครมาตัดริบบิ้นเหรอ