บทที่ 6 ตอน Love of Different Age ตอนที่ 5

  “อุ๊บส์!”

 

            เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ได้เห็นท่าทางของพ่อตนเองทำตัวไม่ถูกแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกนานมากในสายตาของมอร์ซิน เพราะผู้นำตระกูลมักสมบูรณ์ในการเจรจาและเหนือกว่าทางบทสนทนามาตลอด

กลับไม่สามารถตอบโต้ลูกชายของเพื่อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว อายุห่างกันก็ตั้งหลายสิบปี เริ่มไม่แปลกใจว่าทำไมพ่อแม่ของเขาถึงให้การตอบรับดีขนาดนี้

 

“แต่ว่าตอนส่งคนไปรับที่สนามบิน อาได้ข่าวว่าเห็นหลานเพียงคนเดียวไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าได้รับข้อมูลมาผิด” เชนเนสถามด้วยความสงสัย

 

“ถูกแล้วครับ เพราะว่าผมให้พ่อบ้านและเลขาส่วนตัวไปจองห้องพักในโรงแรมใจกลางพื้นที่ท่องเที่ยวเอาไว้เรียบร้อย ระยะเวลาการเช่าในแต่ละที่นั้น มีทั้งแบบห้าวันและสิบวัน

 

เพื่อไม่ให้เวลาพักผ่อนหลังเที่ยวเสร็จเหนื่อยเกินไป ผมให้พวกเขาแพลนและจัดการเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย ไม่มีเรื่องลำบากเลยสักนิด พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะขับรถมารับครับ”

 

หลังจากปล่อยหมัดฮุกใส่ผู้นำตระกูลแล้วก็มาปล่อยหมัดนัดที่สองใส่นายหญิงตระกูลเป็นรายต่อไป เขาเลือกสงบปากสงบคำจะดีที่สุด ไม่งั้นอาจจะโดนสอยร่วงบนเวทีวิวาท ตามแบบฉบับมารยาทของชนชั้นสูงไปด้วยอีกคน เหลือไว้สักคนในตระกูลเถอะ อย่าให้ขายขี้หน้าขนาดนั้น

ความจริงมีข้อความส่งมาหามากาเร็ตว่าลูกชายคนเล็กของพิพัฒน์จะเดินทางมาท่องเที่ยวที่อังกฤษ และจำได้ว่ามีเพื่อนอาศัยอยู่ที่นี่เลยอยากให้ลูกชายได้ทำความรู้จักเอาไว้

 

แต่เมื่ออ่านบรรทัดต่อมาบอกว่าลูกเพิ่งจะอายุสิบขวบ ทำให้ผู้นำตระกูลตกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่มีคำอธิบายอะไรมากกว่านั้น เลยเป็นห่วงกลัวเจอมิจฉาชีพ

 

แถมเมื่อส่งคนไปรับที่สนามบินยังเห็นอยู่คนเดียวก็ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่ ทายาทหมื่นล้านของทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่ระวังตัวกันเลยหรือไง

 

ถ้าเกิดมีคนมาลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่จะทำยังไง ถึงแม้ว่ายุคสมัยนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าเมื่อพันปีก่อน แต่การเกิดอาชญากรรม สงคราม โจรสลัด 

 

ลัทธิประหลาด มาเฟียก็เรืองอำนาจมากพอกับฝั่งกลุ่มอาชีพทำมาหากินสุจริตเช่นกัน เพื่อนของเขาปล่อยปละละเลยเกินไปหรือเปล่าถึงไม่ส่งคนมาคุ้มกัน

 

เมื่อได้รับคำตอบจากเด็กชายตรงหน้านั้น ทำให้เขาและภริยาคลายความกังวลลงได้เยอะทีเดียว ถ้าเป็นแบบนี้คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก

“พ่อของเธอช่างเป็นคนไม่ละเอียดรอบคอบเหมือนเคย ทำคนอื่นตกใจหมด”

 

“ผมได้ยินเรื่องนั้นบ่อยอยู่ครับ ท่านผู้นำ”

 

“ถ้างั้นเดี๋ยวผมขอเดินทางไปด้วยครับ ยังไงช่วงนี้ก็ปิดเทอมพอดี เดี๋ยวพาชมสถานที่ในย่านที่เคยไปตามแผนการท่องเที่ยวแล้วกันครับ”

 

“ครับ ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้สิบโมงเช้า”

 

ในที่สุดก็รู้จุดประสงค์ที่พยายามยื้อให้อยู่ที่คฤหาสน์ก็คือเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย และคิดว่าไม่มีใครตามคุ้มกันนั่นเอง แต่ความจริงผิดถนัดเลยเพราะทุกคนรออยู่ที่โรงแรมต่างหาก

 

บรรยากาศการต้อนรับเป็นไปอย่างอบอุ่น ภายในห้องอาหารเริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เมื่อปัญหาความปลอดภัยนั้นจบลง

 

“ขอโทษนะครับ มีเรื่องจะถามก่อนไปนอน ไม่ทราบว่าสะดวกหรือเปล่า” มอร์ซินเรียก

 

“ได้ครับ คุณชายอลัน” นภัทรขานรับ

“ไม่ทราบว่ามีเหตุผลพิเศษอะไร ถึงไม่อยากพักอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ในฐานะแขกของอลันหรือเปล่าครับ”

 

ในบรรดาแขกที่มาพบปะกับคนในครอบครัว เด็กคนนี้ดูแปลกที่สุดในบรรดาทั้งหมด เหมือนแวะมาหาแล้วออกไปเที่ยวเล่น ไม่ได้มาเพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจหรือสานสัมพันธ์อื่นในครั้งนี้เหรอ

 

“ไม่มีครับ ผมมาเพื่อเที่ยวเล่นเท่านั้น ในเมื่อมาเที่ยวก็ไม่คิดจะตอบรับงานสังคม การพบปะ หรืออะไรก็ตามที่ต้องเพื่อการค้าของครอบครัว ผมขอลาหยุดไม่ได้มาทำงานเพิ่มนะครับ”

 

นภัทรตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมาพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินไปทางห้องนอนแขกทันที จะไม่ยอมทำอะไรที่คิดว่าเหล่าลูกเศรษฐีต้องทำเมื่ออายุครบสิบขวบหรอกนะ

 

ดร็อปเรียนมาหนึ่งปีไม่ใช่เพื่อเริ่มเรียนรู้งานในกิจการครอบครัว หรือทำการค้าพบปะสานต่อให้บริษัท หยุดที่แปลว่าหยุดจ้า คนไทยแปลว่าอิสระ อยากทำอะไรก็จะทำ

เมื่อเห็นร่างเล็กเดินจนลับสายตาไป มอร์ซินไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้อีกต่อไป เขาระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เพิ่งเคยเห็นคนที่ไม่มีความโลภกับบารมีของตระกูลอลันก็วันนี้

 

เริ่มไม่แปลกใจว่าทำไมพ่อของเขาถึงสนิทกับพ่อของเด็กคนนี้มานาน เพราะส่วนมากไม่ว่าจะสนิทกันแค่ไหนก็มักจะมีช่องว่างเสมอแต่ไม่ใช่กับคนของตระกูลภูทนินทร์

วันรุ่งขึ้น

เวลาสิบนาฬิกา

 

“มาตรงเวลานะครับ ผมนึกว่าเมื่อวานพูดเล่นซะอีก” นภัทรบอกพลางยักไหล่

 

“ไม่พูดเล่นหรอกครับ เพราะว่ามีสิ่งที่น่าสนใจรออยู่” 

 

แกร๊ก!

 

“เชิญครับ คุณชายเล็ก คุณชายอลัน” กันต์บอกพลางเปิดประตูรถให้

 

กันต์ พ่อบ้านส่วนตัวของนภัทร พูดได้หลายภาษา ทักษะศิลปะป้องกันตัว เทควันโด อาวุธที่ถนัด ธนู ดาบสั้น ปืนสั้น 

 

“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าสิ่งที่คุณชายอลันสนใจคืออะไร แต่อนุญาตให้เที่ยวด้วยกันแค่สองสัปดาห์เท่านั้น หลังจากนั้นทางใครทางมันครับ ผมไม่อยากทำงานเข้าสังคมแบบชนชั้นสูง”

“ขอไปด้วยหนึ่งเดือนครับ วางใจได้เลยว่าไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น ผมเองก็ขอมาเที่ยวหลังจากไม่เคยได้ไปไหนเลยเหมือนกัน พ่อบ้านของผมกำลังเตรียมตัวตามมาทีหลัง”

 

“ถ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้น หนึ่งเดือนไม่มีปัญหาครับ”

 

“ในเมื่อคุณชายเล็กมีแขกมาด้วย ถ้างั้นตลอดการเดินทางพวกเราใช้ภาษาอังกฤษกันตลอดทริปนะครับ” แจ็คบอกพลางขับรถ

 

แจ็ค เลขาส่วนตัวของนภัทร พูดได้หลายภาษา ทักษะศิลปะป้องกันตัว ยูโด อาวุธที่ถนัด ดาบยาว ปืนสั้น

 

“แน่นอน ถ้าพูดภาษาอื่นมันโคตรทุเรศเลย โคตรไร้มารยาท” นภัทรเห็นด้วย