อิไล EP.6

หลังจากที่ได้คำตอบจากคนขับรถเพียงไม่นาน รถคันหรูก็จอดหน้าคฤหาสน์ อิไลรู้สึกทำตัวไม่ถูก เนื่องจากการต้อนรับที่ดีราวกับว่าตนเป็นเจ้านายของที่นี่ ทั้งยังมีเมดสาวที่มายืนรอรับ และนำทางให้ราวกับเขาเป็นเจ้าของบ้าน

“สวัสดีค่ะ คุณคลาร์ก เชิญตามดิฉันมาทางนี้คะ คุณไทเลอร์กำลังรอคุณอยู่” เมดสาวที่ดูอายุมากกว่าอิไลเพียงไม่กี่ปีกล่าวบอก ก่อนจะเดินนำหน้าอย่างไม่รอให้คนที่เพิ่งมาถึงได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม

คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย แต่ก็ยอมรีบเดินตามเมดสาวคนนั้นไปอย่างเงียบ ๆ สายตาของคนที่เพิ่งเคยเห็นความหรูหราในระยะใกล้ชิด ก็สอดส่องไปทั่วบริเวณที่ตนเดินผ่านเพื่อสังเกต เพราะลึก ๆ ในใจก็แอบกลัวอยู่เล็กน้อย

แม้อีกฝ่ายจะเป็นผู้ว่าจ้างก็ตาม แต่ทว่าอิไลกลับรู้สึกว่าทุกคนที่นี่มีลักษณะแตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง เช่น มีเส้นผมเทาเงินราวกับคนแก่แต่ก็ไม่ใช่ มีนัยน์ตาสีเหลืองทองอ่อนราวกับพวกหมาป่ายามค่ำคืน ซึ่งเขาไม่เคยเห็นใครมีนัยน์ตาสีแบบนี้มาก่อน แม้จะรู้ว่าเคยมี แต่ก็ไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่ดี ส่วนเส้นผมสีเทาเงิน นอกจากจะทำสีแล้ว เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า คนบนโลกใบนี้จะมีกลุ่มคนที่มีเส้นผมสีเทาเงินด้วย

เมื่อเดินมาถึงห้องห้องหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่พอสมควร เมดสาวคนนั้นส่งเขาเพียงถึงหน้าห้องเท่านั้น

อิไลมองเข้าไปภายในห้องก็เห็นชายคนหนึ่งยืนหันหลังสวมชุดสูทสีเข้ม ดูภูมิฐาน และเคร่งครึม ดูอายุไม่น่าจะถึงสามสิบห้า หรือสี่สิบด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมสีเหลืองทองอำพันราวกับดวงตาหมาป่ายามออกล่าเหยื่อ มีเส้นผมสีเทาเงินซอยสั้นจัดทรงเหมือนพวกเจ้านายจอมเฮี้ยบระเบียบจัด ซึ่งต่างจากที่เขาคิดไว้เลยแฮะ เพราะอิไลคิดมาตลอด ว่าพ่อบ้านต้องแก่ ๆ หัวล้าน ๆ หน้าดุ ๆ แน่นอน แต่จะว่าไปคนที่นี่ดูแปลก ๆและทุกคนก็มีเส้นผมสีเดียวกันหมด

ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังพิจารณาลักษณะของคนตรงหน้า ก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคำทักทายของคนที่ตนกำลังสำรวจทั้งที่ยังหันหลัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันหน้ามาสบตากับเขา

“สวัสดีครับ คุณคลาร์ก” พ่อบ้านหนุ่มเอ่ย เมื่อรู้ว่าคนที่รอมาถึงแล้ว แต่เขากลับต้องชะงักไปเล็กน้อย หลังจากได้เห็นใบหน้าที่คล้ายกับคนคุ้นเคย

“สะ สวัสดีครับ เรียกผมอิไลเฉย ๆ ก็ได้ครับ” คนตัวเล็กกล่าวตอบด้วยท่าทีเขินอายพร้อมกับยิ้มหวานให้อีกฝ่ายเพื่อผูกมิตร ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายหล่อเหลา แต่เป็นเพราะรู้สึกประหม่า และตื่นเต้นมากจนเกินไปต่างหาก

โดยไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั่นทำให้อีกฝ่ายหวั่นไหวได้ และแอบตะลึงในความงดงามของเจ้าตัวไปเสียแล้ว แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น พ่อบ้านหนุ่มก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติเช่นเดิม

‘ช่างดูคล้ายกันเสียเหลือเกิน จะต่างก็แค่ส่วนสูงเท่านั้นเอง’

“เชิญนั่งก่อนครับ” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวพร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ เพื่อบอกตำแหน่งที่นั่งให้กับแขกคนสำคัญ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

“ขอบคุณครับ” อิไลตอบ ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พ่อบ้านหนุ่มเชื้อเชิญ

“ผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ ผมได้รับข้อมูลของคุณจากบริษัทจัดหางาน และบังเอิญว่าคุณสมบัติของคุณ ตรงกับที่เรากำลังต้องการพอดี ผมจึงได้ส่งจดหมายเพื่อขอนัดสัมภาษณ์งานคุณในวันนี้”

“ครับ”

“แล้วคุณอิไลมีแฟนหรือยังครับ?”

พ่อบ้านหนุ่มอธิบายยาวเยียด ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้อิไลรู้สึกเขินอายที่สุด เพราะตนยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน แม้ว่าจะมีคนมาตามจีบอยู่ตลอด แต่คนที่มาตามเขาเนี่ยสิมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว ชีวิตช่างน่าเศร้าพอมีคนถามคำถามแบบนี้ เลยไม่ค่อยจะกล้าตอบสักเท่าไรนัก

“คะ ครับ!? ยะ ยังไม่มีครับ” อิไลเอ่ยตอบอย่างเคอะเขิน ก็วันนี้เขาอายุยี่สิบห้าแล้ว แต่ยังไม่มีประสบการณ์เรื่องแบบนี้เลยสักครั้ง

“ครับ คือว่าทางเราอยากจะยื่นข้อเสนอใหม่ให้กับคุณ โดยค่าจ้างจะจ่ายเป็นเงินก้อนครับ มูลค่าจะอยู่ที่หนึ่งร้อยล้านเหรียญ ถ้าคุณตกลง” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะแจ้งรายละเอียดสัญญาว่าจ้างให้กับหนุ่มน้อยตรงหน้า

“คะ ครับ!” อิไลตกใจกับยอดเงินที่จะได้รับ ถ้าหากเขาตัดสินใจที่รับงานนี้ ดวงตากลมเบิกกับยอดเงินมหาศาลที่จะทำให้พวกเขาสองพี่น้องสบายไปชาติต่อให้ไม่ต้องทำงาน

“ใช่ครับ คุณฟังไม่ผิด หนึ่ง ร้อย ล้าน เหรียญ โดยทางเราจะจ่ายเงินก้อนแรก ห้าสิบล้านเหรียญให้กับคุณเมื่อเริ่มงานทันที” คุณพ่อบ้านหนุ่มกล่าวเน้นย้ำจำนวนเงินที่ว่าจ้าง

“ตะ แต่ว่า… ถ้าผมรับงานนี้แล้วน้องชายของผมละครับ แม้ว่าข้อเสนอของคุณกับมูลค่าในการว่าจ้างจะสูง และผมเองก็สนใจ แต่ผมคงทิ้งให้น้องชายให้อยู่คนเดียวนาน ๆ ไม่ได้หรอกครับ” อิไลกล่าวอย่างรู้สึกลังเลใจอยู่ไม่น้อย เพราะมูลค่าที่ว่าจ้างนั้นสูงมาก มันสามารถส่งน้องชายของเขาเรียนจนจบในระดับมหาวิทยาลัย และยังมีเงินเหลือพอที่จะรักษาอาการป่วยที่เป็นอยู่ แถมยังสามารถตั้งตัวทำอาชีพ ลงทุน ค้าขายได้อีก หรือต่อให้ไม่ทำงานก็สบายไปจนตาย

“เรื่องนั้น คุณอิไลไม่ต้องห่วงหรือกังวลไปครับ ทางเราจะรับผิดชอบดูแลน้องชายของคุณให้เอง เพียงคุณตอบตกลงรับงานนี้เท่านั้น” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวพร้อมกับยื่นเอกสารสัญญามาตรงหน้า เพื่อให้คนตัวเล็กได้เซ็นทันที

“แล้วผมต้องทำอะไรบ้างครับ?” อิไลกล่าวถาม

มือบางจะจรดปลายปากกาขนนกลงบนกระดาษที่มีช่องว่าง เพื่อลงชื่อในใบสัญญาว่าจ้าง โดยไม่ทันได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด ก่อนจะยื่นเอกสารคืนให้กับพ่อบ้านหนุ่ม เพราะว่าการหางานของเขา มันค่อนข้างลำบากมากจริง ๆ ถ้าหากเขาไม่รับงานนี้ก็ไม่รู้ว่าจะหางานได้อีกหรือเปล่า อิไลจึงเลือกที่จะยอมเสี่ยงดู เมื่อนึกถึงคนที่กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน

“คุณเพียงแค่ไปดูแลลูกชายคนโตของท่านเอิร์ลอัลเบิร์ต หรือก็คือเจ้าของคฤหาสน์เป็นเวลาหนึ่งปีที่เกาะส่วนตัวของตระกูลน่ะครับ แล้วก็ต้องเริ่มทันทีที่เซ็นสัญญาด้วยนะครับ” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ

“ห๊ะ! คือผมต้องไปวันนี้เลยเหรอครับ คะ คือว่า...” อิไลอุทานออกมาอย่างตกใจอีกครั้ง เพราะเขายังไม่ทันได้เตรียมใจที่เริ่มงานวันนี้เลย อีกอย่างน้องชายของเขากำลังรอฉลองวันเกิดด้วยกันในวันนี้ด้วย

“ใช่ครับ ทรอยจะเป็นคนไปส่งคุณที่คฤหาสน์บนเกาะ ส่วนของใช้ต่าง ๆ ทางเราได้เตรียมให้เรียบร้อยแล้ว คุณสามารถออกเดินทางได้เลยในทันที” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอีกครั้ง

“…” อิไลได้แต่นั่งนิ่ง และกำลังครุ่นคิดว่าเขาคิดถูกหรือเปล่าที่จะทำงานนี้ แถมสัญญาก็เซ็นไปแล้วด้วย เขาน่าจะคิดให้รอบคอบกว่านี้อีกหน่อย ตอนนี้น้องชายคงกำลังรอเขากลับบ้านแน่ ๆ แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี

“ไม่ต้องห่วงเรื่องน้องชายของคุณหรอกครับ ผมขอรับปากว่าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี และแจ้งข่าวของคุณให้กับเขาทราบเองครับ” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวอย่างหนักแน่นราวกับว่ามันคือคำมั่นสัญญา

แม้ว่าอิไลจะลังเลว่าตนควรทำอย่างไร เนื่องจากเมื่อครู่เขาไม่ได้อ่านสัญญาด้วย ถ้าหากเขาขอยกเลิกสัญญาจะเสียค่าปรับอะไรหรือเปล่า จะขอดูตอนนี้ก็ไม่กล้า แต่ช่างเถอะถึงอย่างไรก็เซ็นชื่อรับข้อเสนอไปแล้ว หวังว่าคุณไทเลอร์จะทำอย่างบอกกับตนเมื่อครู่จริง ๆ

“งั้นก็ได้ครับ ผมตกลง”

.......