Love Curse คำสาปรักเจ้าสาวอสูร

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในแถบชานเมืองแคสเซิลตัน ของรัฐเล็ก ๆ ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อติดอยู่บนแผนที่โลกอย่างสหราชอาณาจักรโบว์แลนด์เนียร์ ซึ่งอยู่ติดกับประเทศอังกฤษทางตอนเหนือ มีเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากำลังตระเวนหางาน เพื่อจะหาเงินจุนเจือตัวเองกับน้องชาย เขาเดินสมัครงานตั้งแต่เช้า กระทั่งแสงอาทิตย์ช่วงกลางวันเริ่มอ่อน เนื่องจากใกล้ถึงเวลาที่น้องชายจะเลิกเรียนแล้ว

ฝีเท้าเล็กเร่งเดินจะกลับบ้าน ทว่าสายตาก็เหลือบไปเห็นป้ายรับสมัครพนักงานขายขนมปัง ก่อนที่คนร่างเล็กจึงเปลี่ยนเป้าหมายรีบเดินเข้าไปสำรวจป้ายหน้าร้านทันที และมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินออกมาราวกับว่ากำลังจะปิดร้านพอดี

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ายังรับพนักงานขายอยู่ไหมครับ” คนร่างเล็กเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังเก็บหน้าร้านอย่างกระตือรือร้น

“ขอโทษด้วยครับ พอดีว่าทางร้านรับพนักงานเพิ่มไปเมื่อเช้า ตอนนี้เต็มแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวกับคนที่มาสมัครงานอย่างเป็นมิตร มองคนร่างเล็กอย่างสนใจ ทว่าตอนนี้เขารับพนักงานเต็มแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ลังเลที่รับคนตรงหน้าเลย

“ครับ พอดีผมยังเห็นติดป้ายรับสมัครพนักงานขายหนึ่งอัตราอยู่ตรงทางเข้าน่ะครับ” คนร่างเล็กตอบกลับอย่างสุภาพ พลางนึกโทษตัวเองที่เดินผ่านซอยนี้ไปอย่างน่าเสียดาย ทำไมเขาไม่เดินมาบริเวณนี้ตอนช่วงเช้านะ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้งานทำ

“อ๋อครับ ผมกำลังจะมาเก็บออกพอดี ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณเข้าใจผิด” ชายหนุ่มตอบ

“ครับ ไม่เป็นไรครับ” ร่างเล็กตอบเสียงเศร้า ก่อนจะเดินคอตกออกมาจากร้านขายขนมปังนั่น

เฮ้อ…

คนที่เพิ่งถูกปฏิเสธการรับสมัครงานถอดหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเดินพ้นจากร้านขายขนมปัง เขาเอาแต่ถอนหายใจอยู่หลายครั้ง และคิดต่อไปว่าควรจะทำอย่างไรดี นี่ก็ห้าร้านแล้วที่ติดป้ายรับสมัคร แต่ดันเต็มเสียก่อน

เขาพยายามเดินสมัครงานมาตลอดทั้งวัน อีกทั้งเวลานี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วด้วย น้องชายของเขาคงกำลังกลับจากโรงเรียนพอดี และเขาก็ต้องรีบกลับบ้านก่อนท้องฟ้ามืดด้วย ไม่อย่างนั้นน้องชายของเขาต้องบ่นอีก ถ้ากลับบ้านค่ำมากเกินไป

เนื่องจากว่าทางเข้าบ้านค่อนข้างเปลี่ยว และมืดมากในหลังหกโมงเย็น อีกทั้งข้างทางส่วนใหญ่ยังเป็นป่า มันจึงทำให้น้องชายของเขาเป็นห่วง และไม่อยากให้กลับบ้านหลังหกโมงเย็น

อิไลเป็นเด็กหนุ่มใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตา รูปร่างตัวเล็กบอบบางคล้ายกับหญิงสาวชาวเอเชียก็ไม่ปาน ด้วยความสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ถ้าเทียบกับรูปร่างของชายหนุ่มชาวยุโรปโดยทั่วไป นั่นจึงทำให้เขาดูบอบบางน่าทะนุถนอม

ผิวที่ขาวอมชมพูดูสุขภาพดี เส้นผมสีวอลนัทเข้มที่ตัดทรงให้เข้ากับรูปหน้าอันแสนหวาน ดวงตากลมโตสีฟ้าอมเขียวประกายทองอ่อน ๆ ที่แปลกตาดูมีเสน่ห์ดึงดูด ริมฝีปากหยักได้รูปสวยสีชมพูอ่อนอวบอิ่มเป็นธรรมชาติ

และเพราะหน้าตาแบบนี้ มันจึงทำให้เขากับน้องชายต้องใช้ชีวิตค่อนข้างจะลำบากอยู่ไม่น้อย ที่สำคัญเขากับน้องชายมีใบหน้าที่ไม่ได้ต่างกันมาก ทุกอย่างล้วนใกล้เคียงกันหมด ไม่ว่าจะหน้าตา สีผม หรือแม้แต่รูปร่าง จนทำให้ทั้งคู่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากไม่ต่างกันเลย แม้ว่าอีกคนจะยังอยู่ในรั้วโรงเรียนก็ตาม

ตอนนี้อิไลจะอายุยี่สิบสี่ย่างเข้ายี่สิบห้าปีในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ทว่าใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์ ทำให้เขาดูเหมือนกับเด็กมัธยมต้น เมื่อมองดูองค์ประกอบโดยรวม

อิไลมีอายุห่างจากน้องชายถึงเจ็ดปี ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้เขากำลังคิดหนัก เนื่องจากต้องรับภาระค่าใช้จ่ายที่น้องชายกำลังป่วยอยู่ขึ้นอีก เพราะเงินจากการขายบ้านเก่าใกล้จะหมดแล้ว และโรคที่อลันเป็นอยู่ก็ยังระบุแน่ชัดไม่ได้ว่าป่วยเป็นโรคอะไร ซึ่งมีเลือดไหลออกทางทวารทุกเดือน ดูคล้ายกับประจำเดือนของหญิงสาวก็ไม่ปาน

แม้ว่าตัวเขาเองจะมีอาการเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้มีทุกเดือนเหมือนกับน้องชาย เขาจึงเป็นกังวล และเป็นห่วงน้องชายมาก เพราะกลัวว่าจะเป็นโรคอันตราย

เขามีน้องชายเพียงคนเดียวเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องหาหนทางในการรักษาน้องชายของเขาให้ได้

อลันต้องเข้าอนามัยทุก ๆ เดือนเพื่อตรวจดูอาการ แม้ว่าเขาอยากจะพาน้องชายไปรักษาในเมืองมากกว่า เพราะคิดว่าโรงพยาบาลในเมืองน่าจะมีวิธีการรักษา และอุปกรณ์ที่ดีกว่า ทว่านั่นก็หมายถึงค่าใช้จ่ายที่อาจจะเพิ่มขึ้นด้วย แต่ตอนนี้เขาต้องรีบหางานให้เร็วที่สุด

ส่วนเรื่องของการเรียนของน้องชาย อีกเพียงปีกว่าก็จะจบมัธยมปลายแล้ว แม้ว่าเจ้าตัวจะปฏิเสธที่จะเรียนต่อในระดับชั้นมหาวิทยาลัย และอยากจะหางานทำ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ชายอย่างเขาก็ตาม

แต่ถึงอย่างนั้นอิไลก็ยังคงอยากให้น้องชายของเขาได้เรียนสูง ๆ อยู่ดี เพื่อที่อลันจะไม่ต้องลำบากเหมือนเขา ทั้งยังมีโอกาสได้งานดี ๆ ทำ เขาอยากให้น้องชายของเขามีอนาคตที่ดีและสดใส ทว่าน้องชายของเขาร่างกายยังอ่อนแอเกินไป สามดีสี่วันไข้

พี่ชายอย่างเขาคงทนเห็นน้องชายลำบากขนาดนั้นไม่ได้หรอก ถ้าหากร่างกายของอลันปกติเหมือนอย่างบุคคลทั่วไป เขาอาจจะไม่ปฏิเสธเลย และยอมให้อีกฝ่ายช่วยทำงาน เพื่อแบ่งเบาภาระของกันและกันก็ได้

แต่เพื่อที่ในอนาคตของอลันจะไม่ต้องลำบากเหมือนกับเขา พี่ชายอย่างเขาก็ต้องยอมทำทุกอย่าง ถึงอย่างไรอลันก็คือน้องชายคนเดียวที่เขารัก และเป็นครอบครัวที่เขาเหลืออยู่

หลังจากที่พ่อกับแม่ของพวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเลิกงาน และกำลังจะกลับบ้าน ในตอนนั้นเขากับน้องนั่งรอพ่อกับแม่อย่างใจจดใจจ่อ รอของขวัญในวันเกิดอย่างตื่นเต้นดีใจ แต่แล้วมันกลับเป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาสองพี่น้องได้เจอพ่อกับแม่

ทำให้อิไลกับน้องต้องใช้ชีวิตอย่างทุลักทุเลและลำบาก ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เนื่องจากว่าในตอนนั้นอิไลเองก็เพิ่งอายุสิบแปดปี แต่เขาก็ไม่เคยคิดโทษ หรือโกรธเคืองพ่อกับแม่ที่ทิ้งเขากับน้องไป และสิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงทางเดียว คือ เขากับน้องต้องต่อสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้เท่านั้น

........