อิไล EP.4

ฝีเท้าเล็กของอิไลรีบวิ่งตามเข้าไป แต่เมื่อเขาเข้าไปกลับว่างเปล่า และกลายเป็นเหมือนอุโมงค์เหมืองแร่ที่มองไม่เห็นทางสิ้นสุด ทั้งยังมีน้ำสูงถึงเอว

เจ้าของความฝันพยายามตะโกนเรียกคนในครอบครัวที่ค่อย ๆ เดินหายเข้าไปในความมืดนั่นราวกับว่าน้ำไม่ได้เป็นอุปสรรคในเดิน ซึ่งต่างจากอิไลที่แต่ละก้าวชั่งยากเย็นราวกับกับเดินทวนกระแสน้ำไหล

“พ่อครับ แม่ครับ อลัน จะไปไหนรอผมด้วย อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว ผมกลัว” อิไลพยายามตะโกนเรียกทุกคนคนอีกครั้ง ดวงตางามคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส และกำลังจะพรั่งพรูออกมา สองขาเรียวพยายามเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะเดินเหยียบอะไรใต้น้ำ มือเล็กก็คลำผนังสองข้างทาง

ทว่าจู่ ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนกะทันหัน กลายเป็นห้องที่ทำจากหินแดงโบราณราวกับสร้างในยุคอียิปต์ ดวงตากลมมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว ความฝันครั้งนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่แค่มืดเท่านั้น แต่สถานที่ก็ด้วย

ขณะที่ดวงตากลมสำรวจมองรอบห้องด้วยความหวาดกลัว จู่ ๆ ก็มีหนวดปลาหมึกมากมายพุดขึ้นมาจากพื้นน้ำ พันธนาการร่างกายของเขาไว้แน่น อิไลพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนให้หลุดจากพันธนาการนั้น แต่ทว่าเมื่อเขายิ่งดิ้นรนเท่าไร มันก็ยิ่งรัดเขาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ร่างเล็กพยายามตะโกนร้องเรียกขอความช่วยด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสายปานจะขาดใจ ความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจดวงใจน้อย และทำได้เพียงปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเท่านั้น

“ช่วยด้วย ฮือ พ่อครับ แม่ครับ ช่วยผมด้วย ฮึก ๆ ฮือ ปล่อยนะ ปล่อยผมนะ ฮือ พ่อ แม่ อลัน ฮือ ช่วยด้วย” เจ้าของความฝันสะอื้นให้จนตัวโยน

ในขณะตนกำลังร้องไห้ปานจะขาดใจ บุรุษปริศนารูปร่างประหลาด ที่เจ้าตัวมักจะฝันเห็นมาตลอด ในช่วงเจ็ดวันที่เข้าใกล้กับวันเกิดก็ปรากฎ

ชายคนนั้นใช้มือหนาใหญ่แข็งแกร่ง และมีเล็บแหลมคมยาวราวกับเล็บมือปีศาจบีบเข้าที่กรามกรอบหน้าของเขาแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

อิไลตัวน้อยหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว และไม่กล้ามอง เขาคิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่ ๆ แต่แล้วเสียงอันทรงพลังกลับกระซิบข้างใบหูเล็ก ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำให้เกิดความรู้สึกหลากหลาย

“จงลืมตาขึ้น แล้วมองหน้าเรา” เสียงทรงพลังเปี่ยมไปอำนาจของบุรุษปริศนารูปกายประหลาดกล่าว

อิไลตัวน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดกลัว และมองสบเข้าไปในดวงตาสีเลือดที่คล้ายกับดวงตาของจระเข้คู่นั้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดูดเข้าไปในห้วงของจักรวาล ก่อนจะสะดุ้งตื่นด้วยความกลัวอย่างสุดชีวิต

เฮือก!!

“เราฝันอีกแล้วสินะ ทำไมความฝันรอบนี้เหตุการณ์ถึงไม่เหมือนกับครั้งก่อน ๆ นะ” อิไลพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนที่เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องจะดังขึ้น และตามมาด้วยเสียงเรียกของน้องชายที่กำลังตะโกนเรียกเขาอยู่หน้าห้อง

“พี่ ตื่นหรือยังครับ?” เสียงของอลันดังจากห้อง

“ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว” อิไลตอบน้องชาย ก่อนจะรีบลุกจากเตียงไปเปิดประตูห้องทันที

แกร๊ก!

เมื่อประตูห้องถูกเปิด คนเป็นน้องก็ยิงคำถามทันทีที่เห็นหน้าของพี่ชายด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้พี่ชายของตนมักจะตื่นสายจนผิดวิสัย

“ช่วงนี้พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? สีหน้าของพี่ดูไม่ค่อยดีเลย แล้วก็ยังตื่นสายผิดปกติมาหลายวันแล้วนะครับ” อลันเอ่ยถามเป็นชุดทันที เมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชายที่ดูอ่อนล้า

“มะ ไม่ พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก” อิไลรีบกล่าวปฏิเสธทันที

“จริงหรือเปล่าครับ? แต่ผมเห็นอยู่ว่าเหงื่อเต็มหน้าของพี่เลย ยังจะเถียงอีก ผมเป็นห่วงนะ พี่อย่าเอาแต่เก็บไว้คนสิครับ ผมมีพี่แค่คนเดียวนะ ถ้าพี่เกิดเป็นอะไรขึ้นมาผมจะอยู่ยังไง?” อลันดุอีกประโยคยาวเหยียด ก่อนจะจับแขนเสื้อชุดนอนของตนซับเหงื่อ บนใบหน้าของคนเป็นพี่ที่โกหกไม่เคยเนียน

“พี่ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง อย่าห่วงไปเลย มันก็แค่ฝัน” อิไลตอบเสียงเคลียด ก่อนจะจับมือของร้องชายไว้แน่น เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงตนมากเกินไป

คนเป็นน้องชะงักเล็กน้อยก่อนกล่าวบอกพี่ชายอีกครั้ง “วันนี้พี่ต้องเข้าเมืองนิครับ รีบอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมอาหารรอ” เมื่อเจ้าตัวกล่าวจบก็เดินกลับไปยังห้องครัว เพื่อทำอาหารต่ออย่างที่บอก

ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขากับอลันก็อยู่ที่ป้ายรถประจำทาง ที่จะขับเข้าเมืองในช่วงสิบโมงเช้า และกำลังรอเวลาที่รถจะออกตัวเดินทาง

“พี่ไปก่อนนะอลัน แล้วพี่จะรีบกลับมาให้ทันฉลองวันเกิดของเราดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะเข้าใจไหม” อิไลบอกลาน้องชาย พร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดด้วยความรัก และเป็นห่วงมาก ๆ

เขาไม่เคยห่างจากน้องชายตัวน้อยไปไหนไกล ๆ เลย แต่นี่เขาต้องเดินทาง และห่างจากน้องชายนานถึงสองวัน แค่คิดก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้

“ครับ พี่เองก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ รีบกลับมาให้ทันนะครับ ผมจะรอพี่กลับมาฉลองวันเกิดด้วยกัน” คนเป็นน้องก็กอดตอบพี่ชายพร้อมกับกล่าวลาเช่นกัน ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดอุ่นของพี่ชาย เพื่อให้อีกฝ่ายขึ้นรถประจำทางที่กำลังจะออกตัว

มือเรียวโบกไปมาลาน้องชายที่มาส่งเขาขึ้นรถ สายตายังคงมองคนในครอบครัวที่ตนรักที่สุด ห่างออกมาเรื่อย ๆ จากด้านหลังของรถประจำทางด้วยความเป็นห่วง

“ผมรักพี่นะครับ” คนเป็นน้องตะโกนบอกไล่มาตามหลังรถที่พี่ชายอีกครั้ง ทำให้อิไลต้องรีบโผล่ไปออกบอกรักตอบด้วยเช่นกัน

“พี่ก็รักอลันมากเหมือนกัน” อิไลร้องตะโกนสุดเสียงพร้อมกับโบกมือลาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมานั่งด้วยความสงบเสงี่ยม เพราะตอนนี้กำลังเป็นจุดสนใจของคนบนรถโดยไม่ตั้งใจ