บทที่ 1 เด็กหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงิน part 4

เสียงแตรรอบใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง พิธีกรชายก้าวขึ้นบนเวทีเพื่อเป็นสัญญาณการแข่งขันรอบที่สอง

คิม โดฮยอนก้าวออกมายืนประจำจุดยิงก่อนเป็นคนแรก เขายกคันธนูพิเศษขึ้น ดวงตาจับจ้องไปยังเป้าหมายไกลลิบ เขาดึงสายธนูจนตึง ก่อนที่ตัวคันธนูจะส่งเสียงชาร์จพลังเวทเต็มสูบ

เมื่อชาร์จได้ที่ ลูกธนูของคุณชายก็พุ่งออกไปพร้อมเสียงเชียร์จากผู้ชมรอบข้าง มันปักเข้าที่เป้าธนูซึ่งห่างไปร้อยห้าสิบเมตร แม้จะไม่ใช่จุดศูนย์กลาง แต่นั่นก็เพียงพอที่จะรักษาความมั่นใจของเขาเอาไว้ได้แล้ว

“โอ้ คุณชายคิม โดฮยอนทำคะแนนเอาไว้ได้ดีมาก ๆ เลยครับ!”

เสียงจากพิธีกรชายเร่งเร้าให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ เริ่มยิงลูกธนูของตนออกไปบ้าง พวกเขาเริ่มยิงตามกันไป เป้าหมายบางลูกพลาดเพราะลมที่พัดแรงในสนาม เมื่อผู้เข้าแข่งขันพลาดเป้า เสียงอุทานจากผู้ชมดังขึ้นทั่วสนาม หลายคนเบือนหน้าหนีด้วยความเสียดาย ขณะที่บางคนในฝูงชนถึงกับยกมือขึ้นกุมศีรษะสำหรับความล้มเหลวนี้

เมื่อถึงตาของกุงซู สนามทั้งสนามก็เงียบเสียงลง ผู้ชมหลายคนหันมาจับจ้องเขาเป็นพิเศษ เขายกคันธนูขึ้นอย่างมั่นคง ก่อนจะนำลูกธนูสั้นของเขาวางลงในรางไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่สอดพาดคันธนูของเขา

นิ้วมือข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มงอเกี่ยวสายธนูและดึงจนตึง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้ชมแทบจะกลั้นหายใจ

นัยน์ตาสีน้ำเงินสว่างของเขายังคงนิ่ง ร่างกายของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อปรับสมดุล น้ำหนักทั้งหมดตกลงบนขาข้างหนึ่ง ขณะที่มือขวาค่อย ๆ เล็งไปยังเป้าหมาย เขาดูเหมือนนักล่าที่พร้อมจะปล่อยอาวุธด้วยความแม่นยำสูงสุด ทุกสายตาจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มลูกครึ่งอย่างไม่กะพริบตา

และเมื่อเขาปล่อยสายธนู ลูกธนูสั้นลูกนั้นก็พุ่งแหวกอากาศและปักกลางเป้าหมายอย่างแม่นยำ เสียงปรบมือดังกึกก้องขณะที่ฝูงชนส่งเสียงเชียร์ด้วยความทึ่ง หลายคนเริ่มกระซิบถึงความสามารถที่เหนือความคาดหมายของเขา

“โอ้! กุงซูใช้เทคนิคลูกธนูสั้นแบบพย็อนจ็อน (편전) พร้อมรางไม้ไผ่เสริมแรง ยิงด้วยความเร็วและทะลุทะลวงสูง เทคนิคนี้คือเทคนิคที่เคยใช้กับสนามรบในอดีตมาแล้วครับ!”

เสียงปรบมือและเสียงฮือฮาจากผู้ชมดังกระหึ่ม บางคนลุกขึ้นยืนเพื่อดูผลลัพธ์ด้วยความทึ่ง กุงซูเพียงลดคันธนูลงและถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับไปยังจุดพักด้วยท่าทางสงบนิ่ง แววตาของเขาบ่งบอกถึงความพึงพอใจลึก ๆ ในใจ ทว่าคุณชายตระกูลคิมกลับหันขวับมามอง สีหน้าของเขาแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เสียงแตรดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดการแข่งขันรอบที่สอง ทั่วทั้งสนามการแข่งขันถูกปกคลุมด้วยเสียงฮือฮาจากผู้ชมที่ยังคงตื่นเต้นกับการยิงธนูระยะไกลที่เพิ่งจบลง

พิธีกรก้าวขึ้นไปบนแท่นกลางสนาม พร้อมกับแผ่นกระดานที่แสดงคะแนนรวมของผู้เข้าแข่งขัน เขายกมือขึ้นเพื่อเรียกความสนใจจากผู้ชม

“ผู้ชมที่น่ารักทุกท่าน คะแนนรวมของการแข่งขันรอบที่สองได้ถูกสรุปเรียบร้อยแล้ว”

ผู้ดำเนินรายการชี้ไปยังกระดานคะแนนที่แสดงผลอย่างชัดเจนโดยคิม โดฮยอน และ กุงซู ได้คะแนนเท่ากันที่ 85 คะแนน ในรอบนี้ คะแนนที่สูสีของทั้งสองคนทำให้ผู้ชมตื่นเต้นและเริ่มเปรียบเทียบฝีมือกันอย่างเข้มข้น

“ในรอบนี้ มีเพียงผู้เข้าแข่งขันสองคนที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย ได้แก่ คุณชายคิม โดฮยอน และ กุงซู!”

“หึ… คะแนนเท่ากันอย่างนั้นเหรอ?” คุณชายสูงศักดิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นผลคะแนน เขายืนกอดอกด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ดวงตาของเขาแฝงความเย้ยหยันขณะหันไปมองกุงซู “เจ้าโชคดีไปนะ ที่ลูกธนูพิกลพิการของเจ้าช่วยให้เจ้าผ่านรอบนี้ไปได้”

เด็กหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงินเพียงหันไปมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราอาจจะต้องคอยดูกันอีกทีขอรับ คุณชาย...”

คำตอบของกุงซูทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงและหุบยิ้ม ริมฝีปากเม้มแน่น กะพริบตาช้ากว่าปกติ แต่เขาพยายามคุมทุกอย่างให้ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น