บทที่ 1 เด็กหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงิน part 3

“โห เมื่อกี้นี้เห็นไหม!” คูที่ตอนแรกจะนั่งสัปหงกไปแล้วกลับลืมตาตื่นขึ้นมาเชียร์เจ้าหนุ่มปริศนาคนนั้นอย่างออกนอกหน้า “ขนาดเอลฟ์ยังต้องฝึกทักษะแบบนั้นนานมากกว่าจะยิงเป็น แล้วเจ้าหมอนั่นเป็นใครมาจากไหนกันล่ะเนี่ย!”

แคทเธอรีนและริชาร์ดมองดูการแข่งขันโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทว่าภายในหัวของพวกเขากลับคิดวิเคราะห์อะไรต่าง ๆ นานามากมาย

“นายว่าใครจะชนะ?” สายตาของแคทเธอรีนจ้องไปยังสนามดวลธนู

“ก็ต้องคิม โดฮยอนสิ” ริชาร์ดเม้มริมฝีปากก่อนตอบอีกฝ่าย “เขาเก่งที่สุดในพวกนี้แล้ว”

“แต่กุงซูก็ดูน่าสนใจนะ ฉันว่าฝีมือเขาไม่ธรรมดาเลย”

“อาจจะใช่ แต่จะเทียบกับคนที่ถูกฝึกมาตลอดชีวิตอย่างคิม โดฮยอนได้ยังไง คนที่รวยกว่าย่อมเข้าถึงทรัพยากรที่ดีกว่าอยู่แล้ว” ริชาร์ดพูดพลางยักไหล่แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะดูเคร่งเครียดก็ตาม แคทเธอรีนหลุบตาต่ำเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนที่พวกเขาจะสนใจสนามดวลธนูอีกครั้ง

และแล้วเสียงแตรดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อประกาศสิ้นสุดการแข่งขันรอบแรก ทั่วสนามการแข่งขันเต็มไปด้วยเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ ผู้เข้าแข่งขันบางคนที่ทำคะแนนได้สูงแสดงความมั่นใจผ่านสีหน้าเพราะพวกเขายังผ่านเข้าสู่รอบถัดไป ในขณะบางคนที่คะแนนไม่ถึงเกณฑ์ก็เดินออกจากสนามด้วยความผิดหวัง

“การแข่งขันรอบแรกก็จบลงไปแล้วนะครับ โดยผู้ที่ทำคะแนนได้สูงสุดในรอบนี้ได้แก่ คุณชายคิม โดฮยอน!”

ลูกชายของเจ้าเมืองยืนกอดอกพร้อมเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก ดวงตาเฉียบคมของเขาจ้องมองไปยังรายชื่อ คะแนนถูกเขียนขึ้นบนกระดานใหญ่ และคะแนนของเขาขึ้นเป็นอันดับหนึ่งด้วยคะแนนสูงสุด

“และตามกันมาติด ๆ ได้แก่หนุ่มลูกครึ่งจากบงแรของพวกเรา กุงซู!”

เด็กหนุ่มคนดังกล่าวเดินกลับมาพร้อมคันธนูในมือ ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แม้คะแนนของเขาจะอยู่ใกล้เคียงกับคิม โดฮยอน เสียงซุบซิบของผู้ชมรอบสนามเริ่มดังขึ้น

“เจ้าเด็กลูกครึ่งนั่น… ทำคะแนนสูสีกับคุณชายคิมเลยเหรอเนี่ย?”

“ฝีมือของเขาไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”

เสียงผู้ชมยังคงพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นเกี่ยวกับการแข่งขันที่ผ่านมา โดยเฉพาะกุงซูที่สามารถทำคะแนนสูสีจนเกือบเทียบเท่าคิม โดฮยอนได้

คุณชายสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างเด็กหนุ่มลูกครึ่ง ดวงตาคมกริบมองอีกฝ่ายอย่างเชือดเฉือน เขายกคันธนูพาดบ่า ใบหน้าเรียบเฉยของเขาแสดงออกถึงความเย่อหยิ่งอย่างชัดเจน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้กุงซู แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“อย่าฝันไปไกลนัก เจ้าลูกครึ่ง!”

กุงซูหันไปมองเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง ใบหน้าของเขาไม่ปรากฏความโกรธหรือความหวั่นไหวขึ้นมาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว ปลายนิ้วของเขาลูบคันธนูในมือช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงอันมั่นคง

“คนที่ปีนขึ้นไปสูงอย่างหยิ่งผยอง เมื่อตกลงมาจะเจ็บกว่าคนปกติหลายเท่านัก...”

“เจ้าว่าอะไรนะ” คุณชายคิมถึงกับกัดฟันกรอดเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยมา

“ข้าไม่รู้ว่าคุณชายเคยได้ยินคำสุภาษิตพวกนี้หรือไม่ แต่นี่คือสิ่งที่ข้าได้ร่ำเรียนมาเกี่ยวกับการถ่อมตน เพราะความเย่อหยิ่งอาจนำไปสู่ความล้มเหลวที่เจ็บปวดก็เป็นได้ ท่านว่าจริงไหม?”

เสียงของนักธนูหนุ่มไม่ได้ดังมากพอให้คนรอบข้างได้ยิน แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คิม โดฮยอนหยุดชะงักไปหนึ่งครู่ ใบหน้าของคุณชายสูงศักดิ์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจาง ๆ แม้เขาจะยังคงยิ้มเยาะอยู่ แต่ในใจของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกไฟสุมเข้ามาไม่หยุด

“งั้นก็คอยดูแล้วกัน” คิม โดฮยอนพูดก่อนจะหันหลังเดินจากไป ท่ามกลางเสียงเชียร์ของฝูงชนที่ยังคงดังกึกก้องไปทั่วสนามประลอง

“ผู้ชมที่น่ารักทุกท่าน! เราเข้าสู่การแข่งขันรอบที่สองกันแล้ว ซึ่งในรอบนี้ เราจะวัดความสามารถในการยิงธนูระยะไกล!” เสียงของพิธีกรชายดังกังวาน พร้อมกับชี้ไปยังเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไปจนแทบมองไม่เห็น

เป้าหมายขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในระยะที่ไกลเกินกว่าธนูธรรมดาจะยิงถึงปรากฏขึ้น ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชมในความยากของรอบนี้

“การแข่งขันรอบที่สอง ผู้เข้าแข่งขันจะต้องยิงธนูไปยังเป้าธนูเหล่านี้ให้แม่นยำที่สุด โดยระยะทางของเป้าหมายจะอยู่ที่ 150 เมตร! รอบนี้อนุญาตให้ใช้อาวุธหรือเทคนิคใด ๆ ที่ช่วยเพิ่มระยะยิงได้ เป็นกรณีพิเศษ”

ผู้เข้าแข่งขันบางคนเริ่มหยิบอุปกรณ์พิเศษออกมา คุณชายตระกูลคิมเผยรอยยิ้มมั่นใจ ขณะที่เขาหยิบคันธนูที่ดูแปลกตากว่าปกติขึ้นมา วัสดุเป็นโลหะผสมที่ห่อหุ้มด้วยลายวงเวทรูปสามเหลี่ยมซ้อนกัน สายธนูส่องแสงเรืองฟ้าอ่อนจาง ๆ ราวกับมีชีวิต

“เล่นของแพงเลยนี่หว่า” คูผิวปากมองคันธนูในมือของคุณชายคิมตาเป็นมัน

ว่ากันว่าระบบนี้ใช้หินรูนเป็นแกนกลาง โดยเปลี่ยนพลังเวทให้ระเบิดพุ่งออกในเสี้ยววินาที ทำให้ลูกธนูเร็วและแรงขึ้นอย่างน่าเกรงขาม แต่ต้องใช้พลังเวทควบคุมมหาศาล และยังไม่ถูกอนุมัติให้ใช้ในสนามทั่วไป

“นั่นมันนวัตกรรมใหม่ล่าสุดที่พวกตะวันตกเพิ่งวิจัยมาไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณชายคิมถึงได้...”

“เจ้าก็น่าจะรู้นี่นา เจ้าเมืองก็ต้องสรรหาของดี ๆ ให้คุณชายอยู่แล้ว”

ทุกคนรู้ว่ามันไม่ควร แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครในเมืองฮวารินทักท้วงอะไรได้ทั้งนั้น...

ทุกคนต่างงัดอุปกรณ์พิเศษออกมาใช้ มีทั้งลูกธนูแปลก ๆ ลูกธนูเสริมแรง คันธนูเสริงแรง ยกเว้นกุงซูที่ยังคงยืนสงบนิ่งไม่มีการดัดแปลงใด ๆ ทั้งนั้น เขาหยิบลูกธนูที่สั้นกว่าปกติขึ้นมาจากกระบอกเก็บ ซึ่งทำให้เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมได้เป็นอย่างดี

“ถ้าผู้เข้าแข่งขันพร้อมแล้ว เริ่มได้!”