บทที่ 1 เด็กหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงิน part 2

แม้อาณาจักรแดทงกุกจะเปิดรับชาวต่างชาติมากขึ้น แต่สำหรับชาวแดทงกุก ลูกครึ่งยังคงเป็นสิ่งที่แปลกใหม่และห่างไกลจากวิถีชีวิตของพวกเขาไปมากโข

“เฮอะ”

เสียงที่เค้นออกมาจากปากของคิม โดฮยอนเรียกความสนใจของทุกคนสนามให้หันไปมองเขา ฝ่ายกุงซูเองก็ได้ยินเช่นกัน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่แสดงสีหน้าอะไรทั้งนั้น นั่นก็ยิ่งทำให้คิม โดฮยอนพ่นถ้อยคำออกมาอีกสารพัดอย่าง

“ลูกครึ่งต่ำตม ยังกล้าอวดดีอีก...”

ก่อนที่กุงซูจะได้ตอบโต้อะไรกลับ เสียงของพิธีกรชายคนเดิมก็ดังแทรกขึ้นมาทันที

“เอาล่ะทุกท่าน! ก่อนเข้าสู่การแข่งขัน ขอประกาศรางวัลสุดพิเศษสำหรับผู้ชนะในปีนี้...” พิธีกรประกาศพลางชี้ไปยังรางวัลอันทรงคุณค่า “ผู้ชนะปีนี้จะได้รับเงินรางวัลห้าร้อยตำลึง ธนูไม้หายากและสร้อยเพชรพระราชทานจากพระราชาแห่งแดทงกุก!”

เสียงอุทานดังขึ้นเหมือนระเบิด เด็กชายในแถวหน้าปรบมือด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ผู้ชมรอบสนามต่างพูดคุยและยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บางคนก็พูดคุยกันถึงความคุ้มค่าของรางวัลนี้

“และแล้วก็มาถึงการแข่งขันของเรา ในปีนี้นักธนูทั้งสิบคนจะต้อง... ตะลุยด่านเก็บแต้ม!”

สายตาของผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนจับจ้องไปยังเส้นทางด้านหน้าที่เต็มไปด้วยเป้าหมายและสิ่งกีดขวางตรงหน้า เสียงแตรดังก้องกังวานทอดยาวไปทั่วทั้งลาน จังหวะคมชัดและหนักแน่น คล้ายกับคำประกาศกร้าวให้ทุกคนเตรียมตัว เสียงกังวานนั้นสะท้อนจากกำแพงหินรอบ ๆ และแผ่ขยายออกไปยังป่าที่อยู่ไกลออกไป

กุงซูขยับนิ้วโป้งแตะปลายนิ้วชี้เบา ๆ ระหว่างรอคำสั่งยิงและเมื่อคำสั่งเปิดประตูสู่ความท้าทายได้เปิดขึ้น เสียงเชียร์ของผู้ชมรอบสนามก็ระเบิดขึ้นมาทันที

“เริ่มแล้ว!” ใครบางคนในฝูงชนตะโกนด้วยความตื่นเต้น

เส้นทางแข่งขันเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางและเป้าธนูเคลื่อนไหว เสียงฮือฮาจากฝูงชนดังขึ้นทุกครั้งที่ผู้เข้าแข่งขันเผชิญหน้ากับกับดักแสนอันตราย บางคนพลาดท่าถูกเสาหินกระแทกจนออกจากสนาม เสียงถอนหายใจดังขึ้นในหมู่ผู้ชมที่เฝ้าดูด้วยความคาดหวังและลุ้นระทึก

“อ้าว เสาหินตัวร้ายของเราทำคุณชาย ชเว อินซองและ คุณชายยุน จีฮุนตกรอบไปแล้วครับ!” เสียงของพิธีกรดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง “เป้าธนูที่คุณชายทั้งสองยิงไปเมื่อครู่เป็นเป้าธนูหลอกซึ่งเป็นสีแดง ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือต้องยิงเป้าสีเขียวเท่านั้นนะครับ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลูกชายเจ้าเมืองวิ่งผ่านสิ่งกีดขวางด้วยความมั่นใจ คันธนูของเขาถูกยกขึ้นก่อนปล่อยลูกศรพุ่งทะลุจุดกลางเป้าอย่างแม่นยำ เจ้าตัวยิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะกำลังก้าวข้ามอุปสรรคด้วยท่าทางที่สง่างาม

“โอ้ คุณชายคิม โดฮยอนทำคะแนนแรกของการแข่งขันไปได้แล้วครับ!”

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คิม โดฮยอน ผู้ชมต่างซุบซิบถึงฝีมืออันไร้เทียมทานของเขา คิ้วของคุณชายสูงศักดิ์ขมวดเล็กน้อย มือกำคันธนูแน่นราวกับรู้ว่าความคาดหวังของทุกคนกำลังถาโถม ลูกธนูดอกถัดไปพุ่งออกไปด้วยแรงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ

เสียงเชียร์จากฝูงชนดังขึ้นเมื่อเขาเดินเข้าสู่จุดสิ้นสุดของด่านด้วยคะแนนที่สมบูรณ์แบบ ลูกชายเจ้าเมืองยิ้มอย่างพึงพอใจ และเขาก็ทำคะแนนนำผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ไปแล้วเรียบร้อย ทว่าผู้เข้าแข่งขันบางคนกลับเริ่มเหนื่อยล้าจากการตะลุยด่านวิบาก การยิงพลาดเป้าและการเสียจังหวะหลบสิ่งกีดขวางสร้างเสียงถอนหายใจจากฝูงชน

แต่แล้วทันใดนั้น...

ปึ่ก!

เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินสว่างจับจ้องเป้าธนูแรก เป้าที่เคลื่อนไหวช้า ๆ ถูกยิงด้วยลูกธนูพุ่งตรงเข้ากลางเป้าเสียงดังกึกก้องไปทั่วสนาม

“โอ้ ดูเหมือนว่าเราจะมีผู้ที่ตีเสมอคุณชายคิม โดฮยอนขึ้นมาแล้วนะครับ”

เด็กหนุ่มนามว่ากุงซูไม่รอให้โอกาสของตนเองหลุดลอยไป เมื่อถึงสิ่งกีดขวางกุงซูก้มตัวมุดผ่านรั้วไม้ต่ำและยิงลูกธนูต่อไปในจังหวะเดียวกัน และเขายิงเข้ากลางเป้าไปอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็สร้างเสียงฮือฮาจากฝูงชนเมื่อมันทะลุจุดกลางเป้าอย่างสมบูรณ์แบบ

“ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสิบของเราทำคะแนนขึ้นตามอันดับที่ 1 ขึ้นมาเรื่อย ๆ แล้วครับ!”

เสียงฮือฮาของผู้ชมเริ่มดังขึ้นเมื่อกุงซูเริ่มทำคะแนนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จนรอยยิ้มบนหน้าของคุณชายตระกูลคิมเริ่มจางหายไปจากใบหน้า

ไม่นานนักเป้าธนูซับซ้อนที่มีการเคลื่อนไหวในลักษณะหมุนและเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็วก็ปรากฏขึ้น นอกเหนือจากนี้ยังมีต้นไม้ใหญ่ที่ผุดขึ้นมาบังเส้นทางบางส่วน ทำให้ความยากในรอบนี้เริ่มสร้างความยากลำบากให้แก่ผู้เข้าแข่งขันเป็นอย่างมาก

ทว่ากุงซูยกคันธนูขึ้น นัยน์ตาของเขาจับจ้องเป้าหมายที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เขาค่อย ๆ ดึงสายธนูจนตึง ลูกธนูถูกวางในตำแหน่งที่แม่นยำ ในขณะที่เขาเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยและปรับองศาการยิงขึ้นฟ้า

“เขากำลังทำอะไรน่ะ?”

“นั่นมันสูงเกินไปนะ ลูกธนูไปไม่ถึงเป้าหมายหรอก!” ผู้ชมบางส่วนเริ่มหัวเราะออกมากับการกระทำของเขา แต่นั่นก็ไม่ทำให้เขาหวั่นไหวแต่อย่างใด

“ออกแรงน้าวสายดั่งยกภูเขาทั้งลูก...” เด็กหนุ่มเริ่มท่องกลอนบางอย่างออกมา ก่อนที่เขาจะปฏิบัติตามสิ่งที่ท่อง“หมุนสายธนูประดุจหมุนหางเสือ...”

กุงซูท่องกลอนของเขาก่อนยิงมันออกไป ลูกธนูนั่นพุ่งโค้งผ่านช่องเล็ก ๆ ระหว่างกิ่งไม้และปักลงกลางเป้าหมายอย่างแม่นยำ เสียงดังปึกก้องไปทั่วสนาม

“นั่นมัน… เป็นไปได้ยังไง!?”

“ธนูวิถีโค้ง เขายิงธนูแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

เสียงฝูงชนเงียบลงชั่วขณะเหมือนทุกคนยังไม่ทันตั้งตัวว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนเสียงปรบมือและเสียงเชียร์จะดังระเบิดขึ้นทั่วสนาม ฝ่ายคิม โดฮยอนเริ่มขมวดคิ้ว มือกำคันธนูแน่น สายตาที่เคยมั่นใจบัดนี้สะท้อนความกดดันอย่างชัดเจน...

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น กุงซูก็ลดคันธนูลงอย่างสงบ แล้วเดินจากจุดยิงไปยังเส้นทางถัดไป ใบหน้าของเด็กหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงินไม่แสดงอารมณ์ใด ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่กึกก้อง

“ชิ...” เจ้าเมืองเริ่มส่งเสียงไม่พอใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ ก็มีเจ้าหนุ่มสามัญชนคนหนึ่งเริ่มแสดงฝีมือเหนือลูกชายของเขาขึ้นมา

ต่างจากสายตาของดร.เดวิดที่นั่งอยู่ข้างเจ้าเมืองอย่างชัดเจน สายตาของเขาพินิจมองเจ้าหนุ่มนัยน์ตาน้ำเงินสว่างด้วยความสนใจทันที