ตอนที่ 1 ขอให้ได้ถ่ายเถอะ ไม่งั้นจะลงแดงตาย (3)

"แล้วใครจะต่อ?"

ผมเลิกให้ความสนใจไอ้หินก่อนจะหันไปถามสมาชิกคนอื่นบ้าง

"หนูค่ะหนู"

ว่าแล้วสาวน้อยหวานหวานของเราก็ยกมือขึ้น เห็นแบบนี้ก็เถอะ หวานหวานน่ะ อายุน้อยที่สุดในชมรมของผมแล้ว ถึงจะตัวเล็กน่ารักก็เถอะ แต่ไอ้นิสัยชอบจีบผู้ชายไปทั่วเนี่ย ผมก็กลัวน้องเขาเหมือนกันนะ กลัวน้องเขาจะโดนผู้ชายหลอกเอาน่ะไม่ใช่อะไร

"ไหนๆ ดูซิ ว้าว น่ารักๆ"

"ใช่ป่ะคะ หวานหวานอ่ะ กำลังถ่ายตอนที่มันเล่นอยู่กับลูกมันเลยล่ะ"

รูปที่หวานหวานถ่ายมาคือ ภาพของแม่แมวกำลังเล่นกับลูกแมว ดูๆ แล้วน่ารักน่าชังซะไม่มีล่ะ ฝีมือการถ่ายรูปของหวานหวานอาจจะไม่ได้อยู่ในระดับเกรดดีเท่าไอ้หิน แต่ก็ถือว่าพอใช้ได้ จริงๆ ของแบบนี้ฝึกๆ กันได้แหละ มันไม่มีปัญหาหรอก

"เก่งมาก หวานหวาน พี่ชอบนะ น่ารักดี"

"ว้าย! ชมหนูเหรอคะประธาน"

พอเอ่ยจบเท่านั้นแหละ สาวน้อยก็อายม้วนหน้าแดงเฉยประหนึ่งว่าผมชมเธอออกไปรึเปล่า เท่าที่จำได้ผมเปล่าชมเธอนะ... เธอเป็นของเธอแบบนี้แหละ หลงตัวเองนิดนุง

"อ่า เปล่าจ้ะ พี่ชมรูปที่หนูถ่ายอ่ะ"

พอบอกออกไปหวานหวานก็ชักสีหน้าใส่แบบงอนๆ แล้วฉวยเอากล้องคืนจากมือผมไป

แหม! ขี้งอนซะด้วยนะเรา!

"คนสุดท้ายอุ๊บอิ๊บครับ"

อุ๊บอิ๊บยื่นกล้องมาให้ผม ผมเลยเปิดดู อุ๊บอิ๊บอาจจะต่างจากคนอื่นๆ หน่อย ตรงที่ชอบถ่ายพวกสิ่งของ ของสวยๆ งามๆ เนี่ย เธอชอบนักล่ะ อย่างเช่น พวกรูปปั้นอะไรเงี้ย ฝีมือของอุ๊บอิ๊บจัดว่าดีพอๆ กับผมเลยนะ เธอมีฝีมือดีตั้งแต่เข้ามาอยู่ในชมรมแล้ว ผมคิดว่าเธอน่าจะเคยถ่ายรูปมาก่อน จริงๆ อุ๊บอิ๊บอายุมากกว่าผมปีหนึ่งนะ ผมควรจะเรียกเธอว่าพี่ แต่เพราะอุ๊บอิ๊บบอกให้เรียกแบบนี้ ผมก็ไม่ว่าอะไร

"อุ๊บอิ๊บถ่ายได้ดีมากเลยล่ะ ภาพสวย คมชัดสุดๆ"

"ขอบคุณค่ะประธาน" อุ๊บอิ๊บเหมือนจะพอใจกับคำชมของผม เพราะเธอยิ้มจนปากจะฉีกแล้ว

"ฝึกกันต่อไปนะทุกคน เดี๋ยวอีกไม่นานก็จะมีกิจกรรมถ่ายรูปประกวดชิงเงินรางวัลแล้วล่ะ"

"เงินรางวัลเหรอครับ? เท่าไรอ่ะประธาน"

ไอ้หินนี่ตาวาวมาแต่ไกลเลยครับ

"นั่นสิคะ หวานหวานก็อยากรู้" นี่ก็อีกคน กระเถิบเข้ามากระแซะผมซะงั้น

"ฉันก็อยากรู้ว่ะแก เผื่อจะถ่ายไปส่งบ้าง คึคึ" ไอ้พัดนี่รีบเข้ามาซบไหล่ผมเหมือนลูกแมวเลยล่ะ!

"ฉันก็อยากรู้ค่ะประธาน"

อ้าว อุ๊บอิ๊บ นึกว่าจะไม่สน ที่แท้ก็เหมือนคนอื่นนี่หว่า

"เงินรางวัลหนึ่งหมื่นห้าพันบาทน่ะ"

"โห" ทุกคนพร้อมใจร้องอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกันอีกครั้ง

"อย่าเพิ่งดีใจกันไป งานนี้งานใหญ่นะ ไม่ใช่งานเล็กๆ ประกวดไปยังไม่รู้เลยว่าจะติดอันดับกับเขารึเปล่า"

คำพูดของผมทำเอาทุกคนถึงกับห่อเหี่ยวไร้ชีวิตกันทีเดียวเชียว บางคนก็แอบถอนหายใจซะงั้น คือ ผมผิด? ผมหวังดีนะเฮ้ย! แค่ไม่อยากให้ทุกคนคาดหวังกันมากไป งานนี้มันใหญ่จริงๆ นะ นานๆ ทีจะมีงานใหญ่ๆ แบบนี้สักครั้งหนึ่ง ชมรมของผมน่ะ ต่อให้งานเล็กเท่าขี้มดก็ยังไปเข้าร่วมกันทุกคนอยู่ดีแหละ แต่งานคราวนี้ผมก็เห็นทางเว็บไซต์ด้วยความบังเอิญแหละ เป็นงานใหญ่มากขนาดมีคนมาร่วมแข่งขันกันร้อยกว่าคนได้มั้ง แต่ของแบบนี้ก็อยู่ที่ฝีมือและดวง ไม่ใช่ว่าจะได้กันมาง่ายๆ สักหน่อย

"แต่ยังไงพวกเธอก็ต้องส่งรูปประกวดกันอยู่ดีนะ"

ผมบอกน้ำเสียงจริงจัง ไม่ใช่อะไรหรอก ถึงจะไม่ได้เงิน ผมก็อยากให้พวกนี้ได้ฝึกฝนถ่ายรูปพัฒนาฝีมือกันต่อไปอยู่ดี

"ครับ / ค่ะ"

"เข้มงวดจังนะแก" ไอ้พัดเอ่ยแซวแล้วเอามือมากอดแขนผม

"แหงล่ะ เรื่องถ่ายรูปมัน..."

"ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ รู้น่า"

ยังไม่ทันจะพูดจบไอ้พัดก็ชิงพูดสวนขึ้นมาซะก่อน ผมนี่ได้แต่จิ๊จ๊ะในลำคอด้วยความหมั่นไส้กับคนรู้ทัน

ก๊อก ก๊อก

แต่ระหว่างที่ผมกำลังแสดงความเป็นประธานอย่างเต็มที่ (หรา) ก็มีคนมาเคาะที่ประตูห้องชมรมซะก่อน

"เข้ามาได้ครับ"

แอ๊ด...

"ไง หนึ่ง พี่รบกวนเรารึเปล่า"

"อ้าว! พี่แจ๊ค มาไงครับเนี่ย"

"เดินมาสิครับ" พี่แจ๊คบอกแล้วหัวเราะน้อยๆ

ช่างยอกย้อน!

พี่แจ๊ค เป็นรุ่นพี่ที่ผมรู้จักมานานแล้ว เราสองคนเคยเจอกันเพราะผมไปขอถ่ายรูปพี่เขา (ซึ่งดีนะว่าพี่เขาไม่ว่าอะไร) พี่แจ๊คเป็นคนที่หล่อนะ ออกแบดบอยหน่อยๆ เป็นคนสุภาพพพ (แค่ต่อหน้าผมรึเปล่าอันนี้ไม่รู้) น่ารักน่าหยิก โดยเฉพาะผิวขาวๆ นี่น่ากินมาก หึหึ ตอนนี้พี่เขาเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจ เขาเป็นคนที่ค่อนข้างป๊อบในหมู่สาวๆ นะบอกตรง แต่ผมก็ยังไม่เห็นเขาจะมีแฟนสาวเหมือนคนอื่นสักที ไม่รู้ว่าเป็นคนช่างเลือกหรือไม่เอาใครเลยก็ไม่ทราบได้

"แล้วพี่แจ๊คมีธุระอะไรเหรอครับ"

ผมถามด้วยความสงสัย แต่ที่รีบถามไม่ใช่เพราะอะไรหรอก กลัวหวานหวานสมาชิกตัวน้อยจะทนไม่ไหวกระโดดขย้ำพี่แกกินตรงนี้ซะก่อน แววตานี่หื่นกระหายยิ่งกว่าผมตอนถ่ายรูปอีก สยองชะมัด!

ปกติแล้วพี่แจ๊คไม่ค่อยจะมาที่ชมรมผมเท่าไร ถ้ามีอะไรก็จะไลน์มาบอกเป็นส่วนใหญ่ซะมากกว่า การที่มาหาแปลว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ

"ก็เปล่าหรอก พี่ขอเวลาคุยด้วยหน่อยสิ"

คือ จะขอคุยสองต่อสองว่างั้นเถอะ! ไอ้ผมน่ะไม่มีปัญหาหรอก เพราะอยากจะไปให้พ้นๆ จากสายตาแซวๆ ของพวกนี้เหมือนกัน

"เอ่อ ก็ได้ครับ เดี๋ยวมานะ"

"เจอผัวแล้วทิ้งเพื่อนเลยนะแก" พัดเดินเข้ามากระซิบแซวเบาๆ แต่ผมนี่ได้ยินชัดเจนเลยท่าน!

"ไอ้บ้า พี่เขาแค่มีธุระโว้ย แล้วใครผัวที่ไหนกัน พี่เขาไม่ใช่ผัวฉัน" ผมกระซิบด่ากลับเบาๆ รู้สึกหน้าตัวเองร้อนขึ้นมากะทันหัน

"หรา ขอให้จริงเถอะแก ระวังจะตกหลุมคนหล่อนะ" พัดบอกแล้วยิ้มเยาะเย้ยใส่ผม

"ไม่มีทาง" ผมบอกเสียงมั่นใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมพี่แจ๊ค

"หวานหวานเองก็อยากรู้จักพี่แจ๊คเหมือนกันอ่ะ!"

หวานหวานเอ่ยแล้วถอนหายใจที่ผู้ชายหล่อๆ หลุดจากมือเธอไปซะแล้ว แถมดันเป็นคนที่รู้จักกับประธานอีกต่างหาก จะจีบก็จีบไม่ได้

"ยัยตัวดี ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ ที่นี่มันชมรมนะ จะทำอะไรก็ไปทำข้างนอกนู่น แม่คุณ!"

หินบอกแล้วจ้องมองสาวร่างบางอย่างชื่นชมรูปร่างที่มีหน้าอกหน้าใจไม่ธรรมดา (ปนหื่นเล็กน้อย)

"อย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลยค่ะพี่หิน พี่เองก็เคยพาสาวมาชมรมแท้ๆ"

"ยัยบ้า! พูดอะไรระวังหน่อยสิ เดี๋ยวประธานรู้ก็ฉิบหายพอดี"

"คิกๆ" หวานหวานหัวเราะชอบอกชอบใจทันที

"พอกันได้แล้วทั้งคู่อ่ะ แค่ประธานไม่อยู่แป๊บเดียวจะทะเลาะกันซะแล้วเหรอ ระวังลูกดกนะ" พัดเอ่ยแซวบ้างที่เห็นสองคนนี้กัดกันได้ตลอด

"นั่นสิ เขาว่าทะเลาะกันมากๆ ลูกจะดกนะ" อุ๊บอิ๊บก็ช่วยเสริมอีกแรงเช่นกัน

"โธ่ พวกพี่ก็พอเถอะครับ!"

เท่านั้นแหละทุกคนต่างหัวเราะกันที่ได้แซวหินจนสมใจ หวานหวานเองก็แลดูจะเขินอายเล็กๆ เหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมายนัก

"เอ่อ พี่แจ๊คมีเรื่องอะไรเหรอครับ"

ผมถามอีกครั้งหลังจากที่เดินออกมาจากชมรมได้สักระยะแล้ว แต่ไม่เห็นพี่แจ๊คจะพูดถึงธุระที่มาหาผมสักที

"อะไรกัน พี่จะมาหาเราต้องมีธุระด้วยเหรอ" คนตัวสูงเอ่ยน้ำเสียงตัดพ้อน้อยใจใส่ผม

เฮ้ย! อย่ามาตัดพ้อน้ำเสียงแบบนี้นะ ผมคิดนะ!

"แหมๆ ไม่ใช่แบบนั้นพี่แจ๊ค ผมก็แค่ไม่เคยเห็นพี่มาหาที่ชมรมอ่ะ"

ผมรีบร้องบอกกลัวพี่เขาจะเข้าใจผิดว่าผมไม่อยากเจอพี่เขา ขืนสาวๆ แฟนคลับพี่เขามาเห็นพี่เขาตัดพ้อน้อยใจใส่ผมแบบนี้ มีหวังคอผมได้ถูกบีบจนขาดอากาศหายใจตายแหงๆ

"ก็จริงนะ ก็พี่ไลน์ไปหาแล้วเราไม่ตอบพี่นี่"

"อ้าวเหรอครับ ขอโทษจริงๆ พี่แจ๊ค มือถือผมตกน้ำอ่ะ ยังอยู่ที่ร้านซ่อมอยู่เลย"

ผมพูดความจริงออกไปทันที เพราะมือถือผมเจ๊งจริงๆ นะ วันก่อนนี่แหละ ไปถ่ายรูปหนุ่มๆ ที่หมู่บ้านแล้วดันมัวแต่เหม่อ จนตัวเองตกคลอง มือถือเลยพลอยซวยไปด้วยเลย พอดีเอามือถือไปให้ช่างซ่อมที่ร้านมือถือซ่อมให้สองวันละ แต่ไม่มีเวลาไปเอาสักที กะว่าวันนี้จะไปเอาสักหน่อย

"แล้วก็ไม่มาบอกพี่ พี่ก็เป็นห่วง"

คำว่า 'ห่วง' ในประโยคท้ายนั้นพี่แจ๊คเน้นซะจนชัดมากอ่ะ ผมนี่หน้าร้อนขึ้นมาทันทีเลย มีผู้ชายหล่อๆ มาบอกเป็นห่วง เป็นใครไม่เขินบ้างวะ

"ขอบคุณครับ ขอโทษด้วย คราวหน้าจะบอกพี่นะครับถ้ามือถือผมเสียอ่ะ"

"ดีแล้วล่ะ" พี่แจ๊คเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน

ให้ตาย! ผมว่าผมได้กลิ่นหอมๆ จากตัวพี่แจ๊คนะ! ผมคงไม่ได้คิดไปเองหรอก มันหอมจริงๆ นะเนี่ย! (คิดลึก) แล้วยิ่งเราสองคนใกล้ชิดกันจนจะรวมเป็นร่างเดียวกันขนาดนี้ สายตาแสนหื่นของผมก็เหลือบไปเห็นรอยแยกของเสื้อนักศึกษาของพี่แจ๊คแง้มอยู่พอดี ทำให้เห็นแผ่นอกขาวๆ ของพี่เขากระแทกเข้าที่ตาอย่างจัง

อ๊ากกก! ใจเย็นโยม... ยุบหนอ ปิดตาหนอ หยุดความหื่นน้อ!

"เอ๊ะ เป็นอะไรรึเปล่าหนึ่ง หน้าแดงเชียว"

เหมือนพี่เขาจะสังเกตสีหน้าผมได้ (พ่อคนฉลาด!) เลยยื่นหน้ามาถามซะชิดเชียว

เฮ้ย ถอยไปหน่อยไม่ได้เหรอ...ผมคิดลึกนะพี่!

"ปะ...เปล่าครับ อากาศมันร๊อนร้อนน่ะครับ ฮ่าๆๆ"

ผมปฏิเสธก่อนจะหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนเล็กน้อย

"ดีแล้วๆ ถ้าไม่สบายไป เดี๋ยวจะขาดเรียนนะ มันไม่ดี"

ไม่ต้องห่วงผมบ่อยๆ หรอกพี่ ผมเป็นคนชอบคิดไกล (มากด้วย)

"แล้วตกลงพี่มาหาผมเพราะติดต่อผมไม่ได้เหรอ?"

อะไรจะขนาดนั้น แค่ติดต่อรุ่นน้องตัวเองไม่ได้แค่นี้ถึงกับต้องบุกมาหาถึงที่แบบนี้อ่ะ พี่เป็นคนจริงจังเบอร์นั้นเลยเหรอ

"อ๋อ ก็เปล่าหรอก ก็เห็นเราบอกว่าอยากได้ลูกค้าจ้างเราถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ พี่ก็หามาให้แล้วไง"

"หา! จริงเหรอครับพี่แจ๊ค!" ผมนี่ทวนถามอีกครั้งแบบไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"จริงสิ เป็นรุ่นน้องรหัสพี่เองแหละ เห็นน้องเขาปลื้มใครอยู่คนหนึ่งนี่แหละ เลยอยากได้รูปคนที่แอบชอบไว้เป็นที่ระลึกน่ะ"

"ว้าว! ขอบคุณมากๆ เลยครับพี่แจ๊ค"

นอกจากงานพิเศษนอกมหาลัยแล้ว ผมยังรับจ้างถ่ายรูปอีกด้วย จะรูปอะไรก็ถ่ายหมด เน้นผู้ชายเป็นหลัก สาวๆ ล่ะชอบนักขอบอก แบบอยากได้รูปคนนี้มาเก็บไว้ดูเล่น มาบูชาก็ว่าไปเรื่อย ผมก็คิดไม่แพงหรอกนะ คิดแบบนี้เอง

ถ่ายธรรมดา = เสื้อผ้าปกติครบทุกอย่าง = 50 บาท

ถ่ายพิเศษ = แอบมีถอดเสื้อเล็กน้อยเป็นของแถม 150 บาท

เห็นป่ะ ราคากันเองทั้งนั้นนน รายได้ดีสุดๆ ล่ะ ผมว่าลูกค้าสาวๆ นี่เพียบ อย่าให้พูดนะ ผมน่ะมีลูกค้าสาวๆ เยอะพอสมควรเลยล่ะ บางทีเป็นขาประจำก็มีเหมือนกัน

"อ่ะ นี่เบอร์ติดต่อของลูกค้าเรานะ"

พี่แจ๊คยื่นกระดาษที่จดเบอร์รุ่นน้องคนนั้นมาให้

"ขอบคุณอีกครั้งนะครับพี่แจ๊ค เพราะพี่ ผมเลยได้ลูกค้าแต่หัววันแบบนี้!" ผมบอกน้ำเสียงดีใจสุดๆ

"ยินดีครับ ถ้ายังไงก็อย่าลืมไลน์มาบอกพี่บ้างนะ ว่าเป็นยังไงบ้าง"

"แน่นอนครับ!"

หลังจากคุยกันอีกนิดหน่อย พี่แจ๊คไถ่ถามสุขทุกข์ดิบของผมพอสมควร (ก็ไม่พอหรอก เยอะเลยล่ะ) เหมือนกับสอบคำผู้ต้องหายังไงยังงั้นก็ว่าได้ แล้วพี่แจ๊คก็ขอตัวกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเองต่อ ส่วนผมก็ถึงเวลาปฏิบัติการแล้วสินะ! ปฏิบัติการอะไรน่ะเหรอ? อยากรู้ป่ะ?

ปฏิบัติการ...

แอบถ่ายยังไงล่ะ!