Kiss me สั่งรัก สั่งร้าย By รุ่นพี่ที่รัก

ขอให้ได้ถ่ายเถอะ ไม่งั้นลงแดงตาย (1)

มหาวิทยาลัย K

แชะ!

แชะ!

เสียงกดชัตเตอร์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แสงจากกล้องถ่ายรูปที่ถ่ายออกไปมันช่างเจิดจ้าน่าดูยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แถมภาพตรงหน้าก็ยังยั่วยวนน่าเร้าใจผมแบบสุดๆ อีกต่างหาก

"ส่งบอลมา! ทางนี้"

"ทางนี้เลยเพื่อน"

เสียงของเหล่ารุ่นพี่ที่กำลังเตะบอลอยู่ที่สนามกว้างของมหาลัยอย่างสนุกสนานดังก้องไปทั่วจนผมที่นั่งอยู่อัฒจันทร์ยังได้ยินชัดเจน

แชะ แชะ!

ไม่รีรอช้านิ้วของผมกดปุ่มชัตเตอร์รัวๆ พร้อมกับเลนส์กล้องที่ซูมเข้าไปถ่ายช็อตเด็ดของเหล่ารุ่นพี่ที่เนื้อตัวอาบไปด้วยเหงื่อจนชุ่มโชก

ง่อวว ฟินสุดติ่งกระดิ่งแมว!

กล้ามเนื้อซิกแพกเป็นลอนๆ ของรุ่นพี่ยามที่พวกเขายกเสื้อซับเหงื่อตัวเอง ยิ่งเห็นก็ยิ่งหื่น มันช่างวิบวับเป็นประกายจนหัวใจผมเต้นแรงดังตักตักๆ ซะเหลือเกิน

ผัวะ!

"เชี่ย!"

แต่ฉากฟินจินตนการของผมก็เป็นอันต้องดับวูบลงทันที เมื่อถูกใครบางคนตบที่ท้ายทอยเข้าให้อย่างจัง จนกล้องเกือบจะหลุดมือร่วงลงกับพื้น โชคยังดีว่าเป็นกล้องที่มีสายคล้องคอ ไม่งั้นมีหวังกล้องราคาเฉียดหมื่นของผมคงตกแตกไปแล้ว

"ทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"ก็ตบหัวแกไง เอาแต่ส่องผู้ชายอยู่ได้ ไม่เบื่อรึไง"

พัด เพื่อนสนิทของผมพูดแขวะใส่ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ แต่ไม่วายมือซนๆ ของมันก็เอื้อมมาปลดสายคล้องแล้วหยิบไปดูหน้าตาเฉย

"ไม่คิดจะขอ?"

"ทำไมต้องขอ ฉันใครล่ะ"

พัดถามแล้วยักคิ้วใส่อย่างล้อเลียน ขณะที่นิ้วกดเลื่อนดูรูปที่ผมนั่งถ่ายเมื่อกี้นี้

"คนหน้าด้าน 2021"

"นั่นแหละฉันล่ะ"

ผมผิดเองแหละที่ไปถามมัน...

"เกิดมาไม่เคยเห็นใครหน้าหนาเท่าแกแล้ว ถามจริงหน้าแกหนากี่นิ้ววะ?"

ผมถามพลางเอานิ้วดึงแก้มมันเพื่อพิสูจน์ว่าหน้ามันจะหนาแค่ไหน เท่านั้นแหละ เพื่อนตัวดีก็รีบปัดมือผมออกทันที

"เชี่ย! แกนี่ หน้าคนนะ จะได้ไม่เจ็บ!"

พอมันโวยเสร็จก็ใช่ว่าจะยอมคืนกล้องแต่โดยดีนะ มันก็ยังหน้าด้านนั่งดูต่อไปนั่นแหละ เฮ้อ! เหนื่อยใจ

ผมชื่อ หนึ่ง ตอนนี้อายุได้ 19 ปีแล้ว ผมเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ชีวิตของผมไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ก็แค่มาเรียน หัวเราะกับเพื่อนไปวันๆ แค่นี้ชีวิตก็มีความสุขแล้ว ผมเป็นคนขยันนะไม่ได้โม้ ผมไม่มีพ่อแม่หรอกนะ เพราะพวกท่านเสียชีวิตไปได้ 4 ปีแล้ว ตอนนี้ผมก็ทำงานหาเลี้ยงส่งตัวเองเรียนอยู่นี่แหละ

มรดกพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้สักอย่าง อย่าว่าแต่มรดกเลย แค่ค่าจัดงานศพตอนนั้นยังแทบจะไม่มี แต่ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรพวกท่านนะ ยังรักท่านสองคนอยู่ดี

ปัจจุบันผมอาศัยอยู่หอพักที่มหาลัยให้อยู่ฟรี แต่ต้องเสียค่าไฟค่าน้ำเอง กับเพื่อนสนิทแบบไอ้พัด ผมรู้จักกับพัดตอนเข้ามามหาลัยครั้งแรก มันเป็นเพื่อนคนแรกด้วยซ้ำเอาจริงๆ แต่ไอ้เนี่ยมันลูกคนรวย ไม่นึกหรอกว่าจะสนิทกันได้ ไปๆ มาๆ ดันรักกันปานจะกลืนกิน...

ผมไม่ค่อยมีเงินมากเท่าไร ทุกวันนี้มีเงินใช้วันละ 100 บาทเอง! แต่ก็ไม่ได้ถึงกับขัดสนหรอก อยากกินอะไรบางทีพัดก็ซื้อให้เหมือนกัน โดยที่ผมไม่ได้ขอนะ

การจะจบจากมหาวิทยาลัยที่นี่ก็เหมือนภูเขาแปดลูกสำหรับผมแหละ ยอมรับว่าท้อบ้าง เหนื่อยบ้าง แต่ไม่เคยคิดยอมแพ้ต่อความฝันของตัวเองสักครั้ง ตอนนี้ผมอยู่ชมรมถ่ายรูปที่ก่อตั้งขึ้นมาเอง อาจจะเพราะได้อิทธิพลมาจากพ่อที่ชอบถ่ายรูปบ่อยๆ มันเลยกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผมรักในการถ่ายรูปไปแล้วก็ว่าได้

แต่เอาจริงๆ นี่ไม่ใช่เหตุผลหลักในการถ่ายรูปของผมซะทีเดียวหรอก...

"เมื่อไรแกจะเลิกถ่าย เลิกหื่นใส่พวกรุ่นพี่เขาสักทีวะ ฉันเห็นแล้วอายแทนเลยว่ะ"

ใช่ การแอบถ่ายรูปกล้ามหน้าท้องของพวกรุ่นพี่นี่แหละ ที่ผมคลั่งไคล้นัก!