CHAPTER 3 มิตรภาพเก่าไม่เคยจางหาย

ทันทีที่คนร่างเล็กก้าวออกจากห้องน้ำมาก็ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “เดี๋ยวพวกนายก็ได้เมากันหรอก”

ทามหันมามองคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้น่าจะสูงกว่าแต่ก่อนอยู่มาก ถึงกับส่ายหน้า “เบียร์ป๋องยาวสองป๋องเนี่ยนะเมา” เขาพูดเล่นยียวนจนกวินเองถึงกับได้ส่งเสียงเข้ามาสมทบ

“ใครจะไปคออ่อนเหมือนเธอล่ะยัยขี้แย”

“วิน!! นายว่าใครขี้แย”

“เออๆ ขอโทษๆ ฉันน่าจะจำผิด”

“นี่ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อ นอกจากพวกนายจะเลิกเป็นศัตรูคู่แค้นกันแล้ว ยังเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย”

ก็แน่นอนสินะ พวกเขาเข้ากันได้พอประมาณเลยแหละ และการกลับมาของทั้งคู่ในครั้งนี้ พวกเขาต่างตกลงกันแล้วว่า จะจำกัดระหว่างคนทั้งสามไว้ภายใต้คำว่า Friends zone ก็เพราะไม่อยากทะเลาะแล้วก็ขาดการติดต่อจากใครบางคนไปอีกรอบน่ะสิ

“วินมึงตกลงเพื่อนใหม่มันไปรึยัง”

“เรื่อง?”

“ก็ศุกร์นี้ที่พวกมันจะพากันไปเที่ยวที่พัทยาไง บ้านตากอากาศไอ้ไมค์มัน” เสียงของทามไทเอ่ยถามกัน เพราะวันนี้กลุ่มเพื่อนใหม่ตกลงกันว่าจะไปเที่ยวและทำโปรเจกต์กลุ่มต่อที่พัทยา โดยพักที่บ้านของไมค์เพื่อนร่วมคลาส

“ไปยังไง แล้วข้าวไปด้วยรึเปล่า?”

“ก็ต้องไปสิ เธอก็อยู่โปรเจกต์เดียวกับเรา”

“ดะ เดี๋ยวนะ ที่เราจำได้คือเราอยู่อีกกลุ่มไม่ใช่หรอ” เธอสงสัยเพราะโปรเจกต์ที่ว่าคือเธอไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับพวกไมค์ และเนย

“เราไปขอเพื่อนสลับเธอกับนิต้าเองแหละ”

“วิน!! ทำไมทำแบบนั้นล่ะ”

“แต่นิต้าเธอก็ยอมนะ ไม่เห็นว่าอะไร นี่เธอจะเดือดร้อนเพื่อ!! เพื่อนอุตส่าห์แบกรับหน้าไว้”

“ใครขอมิทราบยะ”

“ก็เราอยากให้ข้าวอยู่กลุ่มด้วยกันไง”

“แค่พวกนายสองคนที่เพิ่มเข้ามาใหม่ ไหนจะเราอีก มันจะไม่เยอะเกินไปหรอ”

“ไม่เยอะหรอกข้าว” เป็นทามไทที่เอ่ยขึ้น “ก็ถ้าเยอะสุดท้ายมันก็ต้องมีอีกกลุ่มที่มีอีกคนเป็นตัวเศษอยู่ดี เราว่ามาทำโปรเจกต์นี้กันก่อนเถอะ ก่อนที่มันจะมืดไปกว่านั้น”

“เออแล้วนี่กลับบ้านดึกได้ใช่เปล่า?”

เสียงกวินที่เอ่ยถามกันมันทำให้บรรยากาศดูอึดอัดขึ้นมาอีกรอบ

“กลับเช้ายังไม่มีคนตามเราเลยวิน” ข้าวฟ่างหน้าเจื่อนตอบเสียงสั่นออกไป

“มึงนี่ก็นะ ถามห่าอะไร”

ทามไทไม่ว่าเปล่ายังเดินมาโอบไหล่เพื่อนตัวเล็ก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของทั้งคู่ที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จใหม่ ไหนจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเมื่อครู่ มันชวนให้ใจสั่นได้ดียิ่งนัก ทามไทยกกระดกน้ำที่เหลือจากกระป๋องยาว อึก ๆ จนเธอเองก็เผลอเหลือบมองลูกกระเดือกของเขาเช่นกัน มันดูดีเป็นบ้า

กวินมองภาพนั้นแล้วขัดใจยิ่งนัก แม่งไอ้เหี้ยทามมันฉวยโอกาสกับเธอ

“มึงแดกเหล้ามั้ย?” กวินถามเพราะเบียร์ที่ซื้อมา พวกมันแดกกันจนหมดแล้วล่ะสิ แดกเก่งกว่าน้ำก็เหล้ากับเบียร์เนี่ยแหละ

ทามไทหันไปมองคนที่สูง 165 เซนติเมตร ก่อนจะใช้สายตาเชิงคำถามเป็นนัย “ก็ถ้าแดกได้ ทำงานได้ ก็ไม่ว่ากัน”

“แรง!!”

“แร๊งงงง”

สองคนแทบจะสบถคำนั้นออกมาพร้อมกัน ก็เพราะคนหน้าสวยตรงหน้าฝีปากพัฒนาไปมาก

“แล้วเธอล่ะจะเอาสักหน่อยมั้ย”

ข้าวฟ่างส่ายหน้าเร็วรัว “ไม่อะ ไม่ชอบดื่มเวลางาน”

“อ้อ…งั้นไปมุมนู้นกัน” กวินชี้ไปยังชั้นลอยของตัวคอนโดที่อยู่อีกฝั่งของมุมตึก พื้นที่บริเวณตรงนี้เป็นสัดส่วนของมุมบาร์โดยเฉพาะ มีพื้นที่ใช้สอยพอประมาณ และเหมาะสำหรับฟังเพลงและดื่มชิลๆ ที่บ้าน แบบว่า เมาแล้วหลับได้เลยประมาณนั้น

“ยิ้มอะไรยัยตัวแสบ”

“ก็บ้านนายออกแบบมาเฉพาะขี้เมาสินะ เมาแล้วพร้อมหลับ”

“ฮ่าๆ”

ความรู้สึกเก่าๆ ความสนิทสนมของทั้งสามเริ่มกลับมา เธอรู้สึกผ่อนคลายและทำตัวสบายๆ มากกว่าตอนที่อยู่ในคลาส ก็แหมนะ จากกันไปตั้งห้าปี มันก็นานพอที่จะทำให้คนทั้งสามดูเก้อๆ กังๆ ไปบ้าง เพราะตอนนี้พวกเธอเหมือนเด็กกันซะที่ไหน อีกอย่างพวกเขาสองคนก็เล่นหล่อกระชากใจซะขนาดนี้

เธอส่ายหน้าแรงๆ พยายามสลัดความคิดบ้าๆ นี้ออก

“เป็นไร” ทามไทเอ่ยถามกัน เพราะเห็นว่าเธอดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่นานสองนาน

“เปล่า” พูดสั้นๆ ก่อนที่มือเล็กบางจะเริ่มกดจิ้มที่แป้นพิมพ์เพื่อเริ่มเปิดโปรเจกต์ ส่วนพวกผู้ชายอยากจะดื่มก็ดื่มกันไป

เธอเริ่มจดจ่อกับการออกแบบโครงร่างอย่างตั้งใจ พยายามใช้สมาธิที่มีทั้งหมดกับหน้าจอแล็ปท็อป แต่ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของเพื่อนได้เข้ามาแทรกแซงปั่นป่วนสมองอันน้อยนิดของเธอ

ทามไทนั่งอยู่บนโซฟาเบาะนุ่มข้างๆ ขายาวของเขายื่นเหยียดจนเกือบติดเรียวขาของเธอ มือหนาข้างหนึ่งยันโซฟาไว้ ขณะที่อีกข้างถือแก้วเหล้าสีอำพันที่ผสมแบบง่ายๆ กลิ่นเหล้าที่แฝงมากับกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขามันชวนให้ใจสั่นไม่หยุด

‘วันนี้จะทำงานรู้เรื่องมั้ยเนี่ย’ เธองึมงำกับตัวเอง

ส่วนกวิน เลือกที่จะนั่งลงบนพื้นข้างโต๊ะเล็กๆ ที่เธอใช้ทำงาน ทั้งๆ ที่มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่แต่เธอกลับเลือกนั่งพื้น และใช้โต๊ะพับญี่ปุ่นวางแลปท็อปแทน เธออ้างว่าพื้นเย็นสบายกว่า แต่ตำแหน่งนั้นทำให้เขาได้มองเห็นอีกมุมทุกการเคลื่อนไหวของเธอ โดยเฉพาะส่วนหน้าอกหน้าใจที่กำลังเบียดกับขอบโต๊ะ เพราะเสื้อตัวโคร่งของตนเองแท้ๆ คอยส่งอานิสงส์ให้ตัวเองได้มองลาดไหล่ขาวๆ ทุกครั้งที่เธอขยับ ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ‘แม่งกู!!’ เหมือนกับว่าอาการบางอย่างจะคับแน่นขึ้นมาซะอย่างงั้น

“ข้าว” กวินเรียกเสียงเบาพยายามเอ่ยตัดความรู้สึกที่กำลังขัดแย้งของตัวเอง “เอาเบาะรองนั่งหน่อยมั้ย ตรงนั้นมันคงจะแข็ง อีกอย่างเราว่ามันน่าจะเย็นมาก”

“ไม่ต้องหรอกวิน เราชินแล้ว” เธอตอบโดยไม่เงยหน้า แต่ในใจก็แอบรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองกันอย่างไม่ละไปไหน

ทามไทเห็นกวินเริ่มออกตัว ก็รีบฉวยโอกาสทันที เขาโน้มใบหน้าหล่อๆ ลงมาใกล้ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบเมาส์ที่อยู่ข้างมือเธอ นิ้วมือของทั้งคู่แตะกันเพียงเสี้ยววินาที แต่สัมผัสนั้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ข้าวฟ่างถึงกับชะงักมือที่กำลังพิมพ์อยู่

“ให้เราช่วยดูตรงนี้หน่อยสิ” ทามไททำเป็นก้มลงมองหน้าจอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นออกจากริมฝีปากหนาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่บริเวณใบหูของเธอ ทำเอาหญิงสาวตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงเร็วจนเธอเองยังรู้สึกได้

บ้าไปแล้วยัยข้าว!! มะลิพูดถูก... พวกเขาเข้ากันได้ดีจนเกินไป

“นี่ถ้าพวกนายไม่ทำงาน... ฉันจะกลับไปหามะลิแล้วนะ” เธอขู่เสียงต่ำ

“ก็ทำอยู่นี่งายยย” กวินรีบตอบเสียงสูง แต่สายตาที่เขามองขึ้นมานั้นกลับเต็มไปด้วยแววซุกซน เขาใช้มือเท้าคางมองเธออย่างไม่ละสายตา ราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นโปรด

“ข้าว” เสียงทุ้มของทามไทดังขึ้นจากด้านบน “อันนั้นเธอเลือกวัสดุออกแบบผิดนะ” เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา แต่แฝงความอ่อนโยน

เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ต้องใช้ชิ้นไหนล่ะ? ชิ้นนี้ป่ะ?” เธอเอ่ยถามพร้อมชี้ไปที่หน้าจอ เพราะงบที่จำกัดกับวัสดุที่ต้องใช้ออกแบบมันต้องสอดคล้อง บวกลบแล้วต้องกำไรมากกว่า 30% ซึ่งวัสดุที่เธอเลือกใช้แม้งานจะออกมาดี แต่หักลบแล้วกำไรเหลือนิดเดียว แล้วโปรเจกต์นี้ก็คงจะไม่ผ่าน

“ใช้ตัวไหนอ่ะทาม?” เธอถามซ้ำเพราะต้องการแค่คำตอบ แต่ไหงเขาจึงกระเถิบหย่อนก้นลงมานั่งซ้อนหลังเธอซะงั้น ทำให้แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขาทันที กลิ่นเหล้าจางๆ ผสมกับกลิ่นตัวของเขาทำเอาเธอใจเต้น ก่อนที่มือเรียวหนาจะจงใจเอื้อมไปจับเมาส์ และแอบจับมือเธออย่างเนียนๆ โดยที่นิ้วของเขากระชับนิ้วเธอไว้เล็กน้อย

“ชิ้นนี้...แล้วดูตรงนี้นะ” เขากระซิบเสียงเบา ก่อนจะขยับเข้ามาแนบชิดเธอเข้าเรื่อยๆ