บทที่ 9 งานประมูล (ตอนต้น)

“ฉันล่ะกลุ๊ม~ กลุ้ม จริง ๆ เลยริงซี่ลูกรัก”

รัสเทมนั่งเท้าคางมองลูกที่ตอนนี้เริ่มมีความเป็นผู้หญิงขึ้นมาเล็กน้อยจากอายุที่เพิ่มขึ้นแต่ใบหน้ายังไปทางหล่อเหลาเหมือนเดิม เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่เก้าสิบแปดในสองชั่วโมงที่ผ่านมา

“กลุ้มอะไรท่านพ่อ เซย์ไม่รักเหรอ?” ริงซี่เอ่ยโดยไม่มองหน้า ผู้เป็นพ่อเลยสักนิด เธอยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบนโต๊ะต่อไปอย่างเฉื่อยชา 'เซย์' ที่พูดถึงคือ 'เซยูจีน บาเรสเทียร์' น้องชายเพียงคนเดียวของเธอนั่นเอง

“บ้า! น้องแกรักฉันจะตาย” รัสเทมมองค้อนลูกสาวอย่างขุ่นเคือง

“งั้นกลุ้มอะไร?”

“จะกลุ้มอะไรได้ ก็กลุ้มเรื่องแกน่ะสิ!”

“เรื่องริงซี่?” ริงซี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากเอกสารแผ่นสุดท้าย “ริงซี่มีอะไรน่ากลุ้ม เรียนก็ใกล้จบปริญญาตรีแล้ว งานในบริษัทก็ทำได้ทุกอย่าง ออกงานสังคมไม่ขาดตกบกพร่อง หน้าตารึก็ออกจะหล่อเหลาเลิศเลอ เพอร์เฟคโลกตะลึงขนาดนี้จะมีปัญหาอะไรอีก?”

“เออ แกมันดี เชื้อฉันมันแรง... แต่ก็ยังมีปัญหาเว้ย ทำไมคนหล่อและรวยมากอย่างแกถึงไม่มีแฟนสักที!”

“ฮะ?”

“ตอนนี้อายุก็ตั้งยี่สิบเอ็ดแล้วแท้ๆ ยังโสดสนิทอยู่อีก พวกเพื่อนรุ่นเดียวกับแกแต่งงานกันไปหมดแล้วมั้ง แกมัวทำอะไรอยู่ตั้งหลายปีห๊า!!” เสียงตะโกนกรอกหูของรัสเทมทำให้ริงซี่ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

“ก็มัวแต่ตั้งใจเรียนกับทำงานไง ไม่ได้สนคนอื่นเลยนี่นา...”

“โกหก!”

“เปล่านะ!”

“ฉันรู้ระดับสติปัญญาของแกดีริงซี่ เรื่องเรียนกับเรื่องงานไม่ได้ ทำให้แกไม่มีเวลาขนาดนั้นเฟ้ย สารภาพมาซะดี ๆ ว่าแกมีใครที่สนใจอยู่ใช่ไหม!”

“สนใจผู้ชายในนิยาย...”

“ไม่นับไอ้ผู้ชายไม่มีจริงพวกนั้นสิว้อย!”

“งั้นก็ไม่มีหรอก... ว้าก! ขว้างแก้วกาแฟมาทำไม มันสกปรกนะเฟ้ยท่านพ่อ!” ริงซี่เลื่อนเก้าอี้หลบอย่างรวดเร็วก่อนแก้วจะมาถึงตัว ก่อนมองค้อนอีกฝ่ายที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง “ท่านพ่ออ่ะ! ก็บอกว่าไม่มีไงเล่า แอบสตอล์กเกอร์ เอ้ย! สะกดรอยตามเป็นประจำจะมาทำมึนไม่รู้เรื่องไม่ได้หรอกนะ!”

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ารัสเทมเป็นห่วงขนาดไหน นับตั้งแต่ที่ปล่อยไปงานเลี้ยงคนเดียวครั้งแรกแล้วเกิดเหตุการณ์นองเลือดเมื่อสามปีก่อนนั่น ก็ทำให้กองกำลังคุ้มกันของเธอแน่นหนาขึ้นและมีคนคอยจับตาดูอยู่เป็นจำนวนมาก

ในตอนแรกริงซี่อึดอัดใจมากถึงขนาดให้ดีนและเด็นคอยไล่ตะเพิดไป แต่ยิ่งไล่จำนวนคนยิ่งเพิ่ม สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ไปตะกุยประตูห้องนอนรัสเทมพร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนหลอกหลอนทุกคืน จนอีกฝ่ายยอมมาคุยตกลงกันดี ๆ ทำให้จำนวนคนติดตามนั้นลดลงและติดตามอย่างหลบซ่อนมากขึ้น เธอจึงเรียนและทำงานได้อย่างปกติ

แต่ดูเหมือนเรียนกับทำงานปกตินั้นจะไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับ รัสเทม เพราะเธอมุ่งแต่เรียนกับทำงานอย่างเดียวจริง ๆ ขนาดไปเดินในงานสังคมต่าง ๆ ยังไม่แม้แต่จะชายตาแลใครเป็นพิเศษเลยสักนิดนอกจากคุยกันเรื่องงานเท่านั้นเอง

ต่อให้หน้าตาดีระดับดาราโลก ริงซี่ก็เหลียวมองไม่เกินสามครั้ง

“ถึงฉันจะรู้ก็เถอะว่าวันหนึ่งแกทำอะไรบ้าง... แต่มันก็รับไม่ได้อยู่ดีเว้ย!” รัสเทมขยี้ผมตัวเองไปมา “ถ้าแกเจ้าชู้ขี้หลีฉันจะไม่กลุ้มใจอย่างนี้เลยนะ!”

“ท่านพ่อจะกลุ้มไปทำไม แค่ยังไม่มีแฟนเอง” ริงซี่ถามพลางถอนหายใจยาว

“ไม่กลุ้มได้ไง แกก็อายุขนาดนี้แล้วถ้าปล่อยไปเรื่อย ๆ อีกหน่อยไม่ขึ้นคานหรือไงฮะ”

“ไม่หรอกน่า... ใช่ว่าฉันหาไม่ได้นะ แค่ไม่รีบ”

“นี่แกจะรอขึ้นคานจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!”

“เปล่าน้า” ริงซี่มองรัสเทมนิ่ง ๆ แล้วยิ้มขบขัน “ถ้าอยากให้มีแฟนนัก เดี๋ยวไปเดินกระดิกนิ้วในห้างสักทีก็ได้มาเป็นโหลแล้ว”

“นั่นแฟนหรือหมา?”

“อ้าว อยากได้หมาก็ไม่บอก”

“โว้ย! ไม่ตลกนะ” รัสเทมตบโต๊ะเสียงดัง “นี่ฉันจริงจังนะเว้ย ฉันอยากอุ้มหลานแล้ว”

“รีบไปไหนเนี่ย ริงซี่เพิ่งยี่สิบเอ็ดเองนะไม่ใช่สี่สิบแบบท่านพ่อ แถมมีเซย์ให้ต้องเลี้ยงอีกคน นี่ยังจะโลภอยากมีเพิ่มเรอะ ไปผลิตเองกับท่านแม่นู่นไป!”

“เฮ้ย! แกมันไม่เข้าใจ ลูกกับหลานไม่เหมือนกันนะ”

“แถ... เห็นซี่โครงโชกเลือดแล้วแน่ะ” ริงซี่มองด้วยสายตาเอือมระอา “เอาเถอะ ถ้าอยากมีจริง ๆ เลือกดีนหรือเด็นเอาก็ได้นะ คนกันเอง”

รัสเทมหันมาจิกตามอง “ถามพวกเขายังว่าเขาเอาแกไหม”

ริงซี่หันไปมองชายหนุ่มสองฝาแฝดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเป็นเชิงถาม ดีนกับเด็นมองหน้ากันเองแวบหนึ่งเหมือนจะปรึกษา ก่อนจะหันมาตอบเสียงอ้อมแอ้มไม่แน่ใจ

“ไม่รู้สิครับท่าน”

“คำตอบคลุมเครือไปโว้ย” รัสเทมหรี่ตามองอย่างคาดคั้น

“ก็ไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้เลยนี่ครับท่านรัสเทม” เด็นอธิบายพลางยิ้มน้อย ๆ อย่างเก้อเขิน “กับลูกพี่ที่อยู่ด้วยกันมานานถึงสี่ปี ถึงจะบอกว่าชอบก็เถอะแต่มันแยกไม่ออกว่าชอบแบบไหนกันแน่ อาจจะชอบแบบพ่อ เอ้ย แบบแม่หรืออาจจะแบบพี่สาวมากกว่าก็ได้... อีกอย่างหนึ่ง ตอนนี้พวกเราเพิ่งจะอายุสิบหกเองนะครับ”

“เออ นั่นสินะ พวกนายอายุน้อยกว่าริงซี่ตั้งห้าปีนี่นา” รัสเทมเพิ่งนึกขึ้นได้

เด็กหนุ่มฝาแฝดทั้งสองที่บัดนี้ตัวสูงเกือบเท่าริงซี่แล้ว แถมใบหน้าที่เคยน่ารักในวันวานก็ดูคมเข้มขึ้น หล่อเหลาเกือบเทียบรัศมีกับ ริงซี่ได้เลยทีเดียว มันทำให้เขาเผลอนึกไปว่าเด็กทั้งสองอายุใกล้เคียงกับริงซี่ซะได้

เฮ้อ! วันเวลาช่างผ่านไปเร็วจริง ๆ

“ดีนกับเด็นก็ยังเด็กนี่เนอะ งั้นหมั้นไว้ก่อนก็ได้” ริงซี่พูดอย่าง รวบรัด ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเรื่องที่พูดนั้นเป็นเรื่องธรรมดาและไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“จะบ้าเรอะ! รวบรัดตัดตอนไม่ถามความสมัครใจเด็ก ๆ ได้ยังไงกัน” รัสเทมถลึงตาใส่ลูกสาว “แล้วนี่แกจะแต่งทั้งสองคนเลยรึไง โลภไปไหมฮะ!”

“แหมท่านพ่อ ถ้าแต่งจริงจะเลือกคนไหนมันก็ได้อีกคนด้วยอยู่ดี งั้นจะเสียเวลาเลือกทำไม ควบสองไปเลย!” ริงซี่ยิ้มกว้างอย่างหยอกล้อ พวกเขาเป็นแฝดที่ตัวติดกันยิ่งกว่าอะไร เวลาเรียกใช้งานทีไรก็มาด้วยกันทั้งคู่ทุกที

เป็นสินค้าหนึ่งแพ็คสองชิ้นอย่างนี้... ลงทุนคุ้มค่าจะตาย

“นี่แก... ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากใครเนี่ย” รัสเทมถอนหายใจเฮือก

“จากท่านพ่อไงจะใครล่ะ” ริงซี่ชี้หน้าพ่อตัวเองทันที รัสเทมตีมือเธอลงแล้วสับสันมือเข้ากลางหน้าผากของลูกสาว

“อย่าใส่ร้ายกันสิฟะ”

“ใส่ร้ายที่ไหน เรื่องจริงชัด ๆ อย่างเมื่อวันก่อ... อุ๊บ!”

“อย่าพูดมากได้ไหม ไม่รู้รึไงกำแพงมีหูประตูมีช่องกล้องวงจรปิดเยอะแยะ”

“...”

ริงซี่กลอกตาไปมาพลางปัดมือรัสเทมที่ปิดปากเธอออก ขนาดอยู่ในคฤหาสน์ของตัวเองแท้ ๆ ยังระแวงเรื่องความลับรั่วไหลอีก นี่ยังจะมีที่ไหนปลอดภัยกัน

“อะแฮ่ม! ฉันตัดสินใจแล้ว หลังจากนี้อีกสิบวันแกเตรียมตัวไว้ให้ดี” รัสเทมพูดขึ้นด้วยสีหน้าหมายมาด ริงซี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ตัดสินใจอะไรรึ?”

“ตัดสินใจหาคู่ดูตัวให้แกน่ะสิ!”

“เดี๋ยวเฮ้ย! ถามความสมัครใจกันก่อน”

ทีคนอื่นให้ถามความสมัครใจ แล้วทำไมเธอถึงถูกยัดเยียดล่ะ ความยุติธรรมอยู่ตรงไหน!

“ไม่รู้ล่ะ ฉันเลือกแล้ว แกจงรับกรรมไปซะ” พูดจบท่านพ่อก็หัวเราะดังลั่น จากนั้นก็เดินจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้ลูกสาวผู้หล่อเหลาอ้าปากค้างมองตามหลังไปตาปริบ ๆ ส่วนสองฝาแฝดก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างพูดไม่ออก

ริงซี่กัดฟันกรอดหลังตั้งสติได้ พร่ำบ่นในใจไม่หยุด

ให้เธอรับกรรมบ้าอะไร! อย่ามาสร้างกรรมให้กันสุ่มสี่สุ่มห้านะเว้ย!

หลังจากระแวงไปกว่าสองสัปดาห์กับการถูกเรียกตัวไปดูตัวว่าที่เจ้าบ่าว ริงซี่ก็ลดความระแวงลงเมื่อไม่มีการเรียกใด ๆ จากรัสเทมมาให้เห็น ท่าทางจะยังหาคนไม่ได้ หรือไม่ก็ทำงานมากเกินไปจนลืมไปแล้ว ซึ่งไม่ว่าอย่างไหนก็ดีสำหรับเธอทั้งนั้น

และวันนี้ก็เป็นวันพักผ่อนที่สงบสุขของเธอ ไม่ต้องระแวงและนอนอ่านหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดได้โดยไม่มีใครรบกวน

“ริงซี่ลูกรัก!” รัสเทมเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างเบิกบาน กวาดตามองลูกสาวสุดหล่อที่นอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนเตียงครั้งหนึ่งก็เดินเข้าไปหาทันที

แต่ดูเหมือนจะยังมีคนมารบกวนอยู่ดี ริงซี่กลอกตาไปมา พลางลดหนังสือการ์ตูนในมือลง แล้วถามผู้มารบกวนด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา

“มีอะไรเหรอท่านพ่อ”

“แกช่วยไปดูวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งกับฉันหน่อย”

“หา? อีกแล้วเหรอ” ริงซี่มีสีหน้าเบื่อหน่าย ท่าทางเกียจคร้านมากยิ่งขึ้น รัสเทมยิ้มกว้างไม่ได้มีท่าทางจะต่อว่าอะไรกับสภาพของลูกสาว

“เอาน่า ไปด้วยกันเถอะ เผื่อไปเจออะไรน่าสนใจในงานประมูลด้วยไง”

“ยังจะมีอะไรน่าสนใจล่ะ? ริงซี่ไม่ค่อยสนใจพวกของเก่าแก่เท่าไรหรอกนะ”

สำหรับริงซี่แล้ววัตถุโบราณที่มีพลังไม่ได้มีค่าอะไรในสายตาเธอเท่าไรนัก แต่ที่เข้าไปประมูลพวกมันมาก็เพราะรัสเทมต้องการเท่านั้นเอง รวมไปถึงหลินซีที่บางครั้งก็ไปประมูลด้วย ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านไม่สนใจ มันก็แค่ของประดับที่มีความเก่าแก่เท่านั้นเอง

“กล้าพูดไม่สนใจของเก่าแก่ เชอะ! ใครกันที่ดีดดิ้นจะเป็นจะตายเพราะพลาดงานประมูลหนังสือวรรณกรรมชุดพิเศษที่ผลิตเมื่อสองร้อยปีก่อนกันล่ะ” รัสเทมพูดประชดแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างเหยียดหยาม

เขายังจำเรื่องงานประมูลนั่นได้เป็นอย่างดี ริงซี่พลาดงานประมูลเพราะต้องบินไปฉลองวันเกิดของเซยูจีนที่ทวีปตะวันออก พอมารู้ทีหลังเรื่องหนังสือชุดพิเศษที่อยากได้ ก็ดีดดิ้นงอแงอยู่สามวันซึมเศร้าไปอีกสี่วันกว่าจะทำใจได้ ตลอดเจ็ดวันที่เกิดขึ้นทำเอาคนทั้งคฤหาสน์ต้องปาดเหงื่อกันไปเป็นแถว

“นั่นมันข้อยกเว้น หนังสือน่ะถ้าเป็นของหายากยังไงก็อยากจะเก็บสะสมนะ” นี่เป็นความชอบส่วนตัวของริงซี่ ถึงเธอจะดูเกียจคร้านและเฉื่อยชาอย่างนี้ แต่ความจริงเธอติดหนังสือการ์ตูนและนวนิยายมากเชียวล่ะ

เป็นสื่อบันเทิงอย่างเดียวที่ริงซี่ชื่นชอบเลยนะ

“เรื่องความชอบของแก ฉันไม่ยุ่ง แต่ไม่ว่ายังไงงานนี้แกก็ต้องไปด้วยกัน”

“พูดเหมือนริงซี่ปฏิเสธได้” ริงซี่กลอกตาไปมา โหมดเอาแต่ใจของรัสเทมนั้นเธอเคยปฏิเสธได้ที่ไหน ถ้าไม่มีเหตุผลหนักแน่นกับแรงจูงใจดี ๆ ก็ไม่เคยห้ามได้สักที

“แน่อยู่แล้ว แกปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก ไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย จะไปกันแล้ว!”

“หา! เร่งรีบไปไหนเนี่ย ไม่นะ เวลาว่างของฉัน!!”

ริงซี่ร้องโหยหวน นาน ๆ เธอจะมีเวลาว่างทำเรื่องไร้สาระอย่างการนอนอ่านหนังสือการ์ตูน แต่รัสเทมกลับช่วงชิงมันไปอย่างหน้าไม่อาย

ฮึ่ม! อยากกัดให้แขนขาดสักทีจริง ๆ