บทที่ 3 ตอน Confess Love 3

สีหน้าลำบากใจของใบหน้าหล่อเหลานั้นปิดไม่มิด มีอย่างที่ไหนกัน ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่มาขอให้จดทะเบียนสมรสด้วย ถึงจะจดที่นี่ไปก็ไร้ความหมายเพราะว่าจะต้องไปขึ้นทะเบียนหรือไปจดใหม่กับประเทศหรือรัฐที่กฎหมายรองรับแล้วเท่านั้น หากไม่ใช่สถานที่ดังกล่าวแล้ว....จดไปก็ไร้ความหมาย เป็นลูกค้าที่เอาใจยากเสียจริง

"ผมเป็นพนักงานของโรงแรมและเป็นผู้ชาย คงจะช่วยเหลืออะไรคุณไม่ได้หรอกครับ"

"ไม่ ฮึก! คุณต้องจดทะเบียนกับผมก่อน" น้ำตาของไคชาร์เริ่มไหลพรากขึ้นมาอีกครั้งเพราะไม่ได้ดั่งใจ มีคนกล่าวไว้ว่าคนเมารับมือยากเห็นทีจะจริง และยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไหร่ น่าจะหักเงินเดือนพนักงานคนนั้นมากกว่านี้อีก จะได้เข็ดเรื่องการเช็คอายุเสียที

"แต่ว่า..." ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากอะไรออกไป ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้ามาใกล้จนแทบจะโดนริมฝีปากแต่หยุดไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาคมมองเข้ามาเพื่อกดดันอีกฝ่ายให้ตอบรับมากกว่าปฏิเสธ ช่างเป็นปฏิกิริยาลูกหมาน้อยที่เหมือนโดนเจ้านายทิ้งแล้วถ้าเกิดไม่มีเจ้านายคนใหม่มารับเลี้ยงจะเสียใจจนขาดใจตาย

ร่างสูงโปร่งถอยกลับมาด้วยความหนักใจอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นแววตาลูกหมาก็ทนไม่ได้จึงจำใจเซ็นเอกสารดังกล่าวไป มือทั้งสองข้างจิกทึ้งหัวตัวเองจนอยากจะให้มันหลุดออกจากบ่าตอนนี้เลย ทำไมถึงตอนมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย อยากจะบ้า อยากตายเหลือเกิน มือหนาลากเข้าหาตัวเองแล้วอุ้มไปยังห้องนอนแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

"อะไรกันเนี่ย มันยิ่งกว่าผีอำอีกนะ"

จินฮวนขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดเพราะถูกสวมกอดเอาไว้แถมยังกอดแน่นอีกต่างหาก นี่มันมือคนหรือเชือกกันแน่! แน่นขนาดนี้เนี่ย หลังจากพยายามแกะแล้วแกะอีกมาตลอดสามชั่วโมง จนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้และจำใจนอนหลับไปทั้งแบบนั้น อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าโดนทำอะไรที่มันมากกว่านั้นก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้น

แสงแดดที่เล็ดลอยออกมาจากผ้าม่านยามเช้านั้นเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ที่สดใส อาการเมาค้างยังคงเหลืออยู่ทั้งหมดแต่ว่าทำไมเหมือนมีอะไรนุ่มนิ่มมาอยู่ใกล้ตัวแบบนี้ กะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตาให้มองเห็นชัดมากขึ้น ทำไมถึงมีหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้ล่ะ มันหมายความว่ายังไงกัน แล้วไหนจะหลับทั้งชุดสูท หมายความต้องถูกเขารั้งตัวเอาไว้ถึงได้มีสภาพแบบนี้ ขนาดตอนหลับยังน่ารักขนาดนี้ แล้วตอนตื่นล่ะจะน่ารักขนาดไหน

ความทรงจำเริ่มย้อนเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ ว่าไคชาร์ได้ทำอะไรลงไปบ้างเมื่อคืน อายจนไม่รู้จะทำยังไงดี ทำไมถึงกล้าเอาทะเบียนสมรสที่กะจะจดในวันแต่งงานไปให้ใครที่ไหนเซ็นก็ไม่รู้ จะขยับตัวก็ไม่กล้ากลัวอีกฝ่ายจะตื่น ทำได้เพียงรอจนกว่าจะตื่นเท่านั้นสินะ เสียงโทรศัพท์ดังมาไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวมากนัก อาจจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงหรือเปล่า

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(ไคชัวร์)

"ฮัลโหล แกอยู่ไหนกันแน่เนี่ย! ตอนนี้เขาออกตามหากันให้วุ่นไปทั้งบ้านแล้ว ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นใคร หา! ลูกชายคนรองของตระกูลหายตัวไปแบบนี้มันมีผลกระทบกับคนในครอบครัวนะเว้ย! กลับบ้านมาเดี๋ยวนี้! ไอ้เวร"

ไคชัวร์ด่าเป็นชุดโดยไม่ได้ฟังคำพูดจากแฝดน้องเลยแม้แต่น้อย ใครมันจะไปยอมไหวกัน จู่ๆ หายตัวไปแบบนั้น ตามจากจีพีเอสก็ไม่ได้ วุ่นวายกันมาทั้งคืนแล้ว หากภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงยังตามตัวไม่ได้เรื่องจะต้องรู้ถึงพ่อแม่อย่างแน่นอน

"ใจเย็นๆ ก่อนนะ ตอนนี้ฉันสบายดีเดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ โอเคไหม"

"สบายดีก็ดีแล้ว พวกฉันจะได้หยุดตามหากันสักที เพราะแกคนเดียวทำให้พวกฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันสักคน"

"ขอโทษด้วยแล้วกัน เดี๋ยวกลับไป"

"จะอยู่อีกกี่วัน จะได้บอกพ่อกับแม่"

"ไม่เกินสามวันจะกลับบ้าน โอเคไหม"