Confess Love

ณ สนามบินอินชอน เกาหลีใต้

ร่างสูงเดินเข้าเกทด้วยความเร่งรีบที่จะเจอคนรักให้เร็วที่สุด อีกไม่กี่วันอยากจะทำเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานเพราะคบกันมานานแล้วตั้งแต่ม.ต้น เลยอยากจะแต่งงานก่อนเข้ามหาลัยเพื่อที่จะทำให้ใครๆ รู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขาแต่เพียงผู้เดียว การเดินทางกลับมาในครั้งนี้จะเป็นการขอแต่งงานอย่างจริงจัง เพราะตอนกลับไปไต้หวันนั้นได้บอกครอบครัวเอาไว้หมดแล้วว่าอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(ไคชัวร์)

"ว่าไงไอ้ชัวร์ นึกยังไงถึงได้โทรมาหาฉันตอนนี้"ไคชาร์ถามด้วยความแปลกใจ ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแฝดพี่แต่ทั้งสองตกลงกันไว้แล้วว่าจะเรียกกันเหมือนเพื่อนเพราะว่าเกิดก่อนแค่ไม่กี่นาทีแค่อยู่ต่อหน้าพ่อแม่หรือญาติให้เรียกชื่อเฉยๆ นอกนั้นตามสะดวก

"แกจะกลับมาเกาหลีตอนไหน เมียแกถามฉันหลายรอบมากแล้ว" เสียงจากปลายสายติดจะรำคาญมากกว่ายินดีเพราะหล่อนค่อนข้างจุกจิกทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งคนรัก

"ฉันอยู่เกาหลีแล้ว กำลังจะไปบ้านเมียฉันเนี่ย"

"ดีแล้ว งั้นฉันนอนต่อล่ะ"

"อืม" ทำไมวันนี้มาแปลกที่โทรมาถามแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก รีบไปบอกเรื่องสำคัญกับคนสำคัญน่าจะดีกว่า รถขับมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังหนึ่งในเขตบ้านจัดสรรขนาดกลางซึ่งเป็นบ้านที่เขาไปมาอยู่หลายปีทีเดียวและจะไปหาตลอดชีวิต

"จะให้ผมมารับกี่โมงครับ คุณชายไคชาร์" คนขับรถถามพลางมองดูนาฬิกาข้อมือ

"อีกสักสองชั่วโมงมารับก็แล้วกัน" เสียงทุ้มต่ำบอกพลางหยิบข้าวของออกมาจากรถแล้วเดินตรงเข้าบ้านไปอย่างกับเจ้าของบ้านเพราะรู้รหัสอยู่แล้วแต่ก็ยังเคาะบอกเป็นมารยาท

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"เซอร์ไพรส์! ผมกลับมาแล้วที่รัก" เสียงทุ้มต่ำเรียกหาคนรักด้วยความคิดถึง เขาไปดูงานที่ไต้หวันนานแล้ว กว่าจะได้กลับมาเกาหลีก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน

ไม่มีเสียงตอบรับ บรรยากาศเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ ร่างสูงใหญ่เดินขึ้นชั้นบนแล้วส่งเสียงเรียกก็ยังไม่มีใครตอบกลับมา พลันได้ยินเสียงบางอย่างอยู่ชั้นบนจึงเดินตามเสียงขึ้นไป ปรากฎว่า.....มีเสียงเตียงกระทบกับพื้นไปมารวมถึงเสียงครางกระเส่าของคนรัก มันหมายความว่ายังไงกัน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา

แอ๊ด!

เหมือนว่าคนข้างในจะรู้ว่ามีคนเข้ามาทั้งคู่ตกใจพากันขยับตัวออกห่างจากกันแต่ทำได้ไม่สะดวกนักเนื่องจากยังติดส่วนที่เชื่อมกันอยู่ข้างล่าง ช่างเป็นภาพบาดตาบาดใจที่สุดในชีวิตของไคชาร์ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอกใจเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำตัวเป็นแฟนที่ดีมาโดยตลอด นอกจากทำงานแล้วไม่เคยทำตัวเหลวไหลที่ไหนทั้งนั้น นี่หรือสิ่งตอบแทนที่ควรได้รับ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ไคชาร์ คุณกำลังเข้าใจผิด" คนรักพยายามขยับตัวออกห่างจากชายอีกคนแต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง ช่างเป็นสภาพที่เวทนายิ่งนัก

"คุณไม่ต้องอธิบายอะไรผมแล้วนะ ไลลา เราเลิกกันเถอะ" ร่างสูงเดินลงบันไดอย่างคนไร้จิตวิญญาณ สมองไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว อนาคต ความฝัน ความหวังที่ทำลงไปทั้งหมดมันพังทลายไปแล้ว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ข้าวของทุกชิ้นที่หยิบลงมาจากรถมือหนาได้เก็บกลับไปทั้งหมดไม่เหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียว เขาโบกเรียกแท๊กซี่ด้วยความหมดอาลัยตายยาก

"ไปไหนครับ"

"ไปที่ไหนก็ได้ที่ใกล้ทะเลแถวนี้ครับ ราคากลางๆ เป็นส่วนตัวหน่อย ค่ารถเท่าไหร่ก็ได้ ผมจ่ายไม่อั้น"

ได้ตามคำขอจากคุณชายผู้ไร้วิญญาณทันที แท๊กซี่พามาส่งตามที่บอกไว้ทุกอย่างไม่มีผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียว เมื่อรู้ตัวว่าถึงสถานที่ดังกล่าวก็จ่ายเงินให้กับคนขับโดยไม่รับเงินทอนแม้แต่วอนเดียว จนกระทั่งมาถึงบาร์ประจำรีสอร์ทก็นั่งลงทันที

"ขอน้ำอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมแก้เครียดหน่อยครับ" บาร์เทนเดอร์หนุ่มพยักหน้ารับแล้วผสมให้เจ้าตัวทันที แก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั่งมันเริ่มมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เกือบหนึ่งโหล ดวงตาไร้แวว สีหน้าหม่นหมอง ท่าทางไร้เรียวแรง