บทที่ 2 ตอน Confess Love 2

ใบหน้าหวานมองเห็นแล้วรู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมพนักงานหน้าบาร์ถึงไม่ห้ามปรามลูกค้าในการรับประทานน้ำผลไม้กึ่งแอลกอฮอล์ หากดื่มมากไปกว่านี้อาจจะเมาจนหลับคาโต๊ะเลยก็ได้ เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปถามด้วยความสงสัยทันที

"ทำไมถึงไม่ห้ามลูกค้าว่าควรเลิกดื่มได้แล้ว ก็รู้ว่ามันกึ่งแอลกอฮอล์"

"ขอโทษครับ คุณชายจินฮวน" ถึงแม้จะได้ฟังคำขอโทษแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับการให้อภัย

"สงสัยว่าผมคงให้เข้าคอรส์อบรมไม่มากพอ ถึงได้ไม่ขอดูบัตรประชาชนของลูกค้าก่อนที่จะให้ดื่มเครื่องดื่มแบบนี้" ดวงตากลมโตมองอย่างเอาเรื่อง หลายต่อหลายครั้งก็เข้มงวดเรื่องอายุในการดื่มแล้วทำไมถึงไม่ฟัง หากจะแอบกินนั้นต้องไม่ใช่ที่โจ่งแจ้งเช่นรีสอร์ทแบบนี้ การแอบกินที่อื่นมันไม่ใช่การดูแลของเขา แต่การทำแบบนี้ถือเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง ถ้ามีการตรวจสอบภายในรีสอร์ทขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนไม่มีใครรู้ได้

"ขอโทษครับ คุณชายจินฮวน ต่อไปจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแล้วครับ" พนักงานประจำบาร์เทนเดอร์พยายามขอร้องด้วยการโค้งศรีษะให้

"เพื่อไม่ให้มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีก ผมจะสั่งหักเงินเดือนคุณ 5% จากฐานเงินเดือนทั้งหมด 12 เดือน และงดรับทิปของลูกค้าที่เป็นทิปรวมตลอด 1 ปี หากต่อไปนี้ใครยังไม่รู้จักกฎในการให้บริการบาร์เทนเดอร์อีก จะมีการลงโทษที่ร้ายแรงมากกว่านี้" เสียงทุ้มนุ่มตะโกนเพื่อให้ทุกคนในบาร์เทนเดอร์รับรู้รวมกันและรับผิดชอบร่วมกัน การลงโทษแบบนี้ถือว่าเบามากแล้วเมื่อเทียบกับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

จินฮวนสั่งให้คนมาพาแขกไปยังห้องพักที่ยังว่างอยู่ รวมถึงยกข้าวของทั้งหมดมาให้ครบอย่างให้ขาดแม้แต่อย่างเดียว ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเรียบร้อยไม่ว่าจะเป็นการเช็คอินหรือการให้ที่พักเพราะค่าใช้จ่ายทั้งหมดเขาเป็นคนเองออก เป็นการขอโทษที่เสียมารยาทกับแขกไปเพราะไม่มีใครรู้ว่าอายุเท่าไหร่แถมยังกินไปไม่ใช่น้อยอีก

"คุณชายจินฮวนต้องการให้พวกเราทำอะไรอีกหรือไม่ครับ" พนักงานโรงแรมถาม

"จัดการทำความสะอาดกับจัดข้าวของเข้าไปในห้องพักแล้วใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"ถ้างั้นไปได้ เดี๋ยวผมอยู่เช็คความเรียบร้อยแล้วจะกลับ"

"ครับ คุณชายจินฮวน"

ประตู หน้าตา ห้องน้ำ ห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว ทุกอย่างครบหมดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วเหมือนกัน

หมับ!

"เหวอ! " ร่างสูงโปร่งสะดุดล้มลงทันทีเพราะมีมือหนามาจับเอาไว้ที่ข้อเท้า

"คุณลูกค้าจะทำอะไรครับเนี่ย! ผมเจ็บนะ" ถึงจะโกรธแต่ก็ต่อว่าไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในแขกที่มาพักที่รีสอร์ทของครอบครัว

"ผมไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว"

ร่างสูงเริ่มปล่อยโฮออกมาแล้วพูดหลายอย่างแต่เพราะร้องไห้ไปพูดไปด้วยเลยไม่รู้ว่าพูดอะไรไปบ้าง มาแนวนี้แปลว่าอกหักมาแหงๆ แต่จินฮวนมาเป็นผู้ดูแลที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น หากเปิดเทอมก็ต้องกลับไปเรียนหนังสือเหมือนเดิม หวังว่าพวกเราจะไม่เจอกันอีกนะ! หน้าตายังไม่ได้โตมากมาย กลัวว่าจะมาเจอกันในชั้นเรียนเสียนี้

"ไม่ร้องนะครับ ยังไงเดี๋ยวคุณก็หาผู้หญิงดีๆ ได้สักคนเองนะ"

"ก่อนอื่นช่วยปล่อยขาของผมก่อน ผมจะกลับไปนอนที่ห้อง" มือขาวพยายามดึงมือของอีกฝ่ายออกแต่มันไม่ได้ผล ทำยังกับเอากาวมาติดไว้ชนิดที่ว่าทำยังไงก็ไม่ออกซะอย่างงั้น

ดวงตาคมที่เยิ้มจากการดื่มอย่างหนักมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย ตกลงแล้วคนตรงหน้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ รูปร่างสูงโปร่งแต่กำยำ เสียงพูดจาน่ารักแต่ไม่ได้ถึงกลับน่าเกลียด ถึงจะมองเห็นไม่ชัดแต่สัมผัสได้ว่าไม่ใช่คนน่ากลัวและไว้ใจได้

"ผมจะไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะยอมจดทะเบียนสมรสกับผมก่อน" ไคชาร์ส่งใบทะเบียนจดสมรสมาให้โดยที่เจ้าตัวลงมือเซ็นก่อนที่จะส่งให้กับอีกฝ่ายที่เป็นใครไม่รู้แต่อยากให้อีกคนจดด้วย