EP5 กรงทองของคนแปลกหน้า

แสงสว่างยามเช้าที่สอดส่องเข้ามาในห้องหอไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ แต่มันกลับประจานร่องรอยความยับเยินที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พราวนภา ฝืนลืมตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งและระบมไปทุกส่วนสัด โดยเฉพาะความเจ็บแปลบที่กลางกายสาวที่ตอกย้ำว่าเธอได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้กับชายที่เห็นเธอเป็นเพียงเครื่องระบายความแค้น

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า คิริน ไม่อยู่แล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความทรงจำที่แสนโหดร้าย พราวนภาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ขาสั่นพรือจนเกือบทรุดลงกับพื้น เธอรวบรวมเรี่ยวแรงพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างคราบคาวและความอัปยศออกไป ภายใต้สายน้ำเย็นจัด เธอปล่อยให้น้ำตาไหลปนไปกับหยาดน้ำ พยายามลบสัมผัสป่าเถื่อนของเขาออกจากผิวเนื้อ แต่รอยช้ำสีกุหลาบทั่วตัวกลับเด่นชัดขึ้นมาราวกับตราบาปที่ไม่มีวันล้างออก

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลองที่มิดชิดที่สุดเท่าที่หาได้ เธอพบว่ามีสาวใช้สองคนยืนรออยู่พร้อมใบหน้าที่เรียบตึง

"คุณคิรินสั่งไว้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณห้ามลงไปข้างล่างโดยเด็ดขาดถ้าไม่ใช่เวลาอาหารค่ะ" สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไร้ซึ่งความเคารพ "และโทรศัพท์มือถือของคุณ... คุณคิรินสั่งให้พวกเรายึดไว้ค่ะ"

"ทำไม? เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะ!" พราวนภาประท้วง เสียงสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัว

"คุณคิรินบอกว่า นี่คือมาตรการป้องกันไม่ให้ 'ของปลอม' อย่างคุณแอบติดต่อกับพวกสิบแปดมงกุฎข้างนอกค่ะ" สาวใช้อีกคนเสริมพลางยื่นมือมาขอโทรศัพท์

พราวนภาจำใจส่งมือถือให้ด้วยมือที่สั่นเทา เธอถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ พ่อที่นอนอยู่โรงพยาบาลจะเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่มีทางรู้ได้เลย คฤหาสน์หลังโตที่เคยดูสวยงามในความฝัน บัดนี้กลายเป็นกรงทองที่ขังเธอไว้ให้ตายทั้งเป็น

ตลอดทั้งวัน พราวนภาทำได้เพียงนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีลูกกรงเหล็กดัดลวดลายสวยงามบดบังทัศนียภาพ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษประหารที่รอเวลาขึ้นตะแลงแกง จนกระทั่งช่วงค่ำ ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของคิรินที่เดินเข้ามาในสภาพที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่ดวงตายังคงความดุดันไม่เปลี่ยน

"เป็นยังไงบ้าง... ชีวิตในกรงของฉัน สบายดีไหมพราวนภา?" เขาถามพลางถอดเนกไททิ้งลงบนโซฟา

"ปล่อยพราวไปเถอะค่ะ... คุณได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว ทั้งร่างกายของพราว ทั้งความสะใจที่คุณได้เหยียบย่ำพราว ปล่อยพราวไปดูแลพ่อเถอะนะ" เธอทรุดตัวลงแทบเท้าเขา อ้อนวอนด้วยความหมดหนทาง

คิรินก้มลงมองผู้หญิงที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกวูบหนึ่งในใจเขาเกิดความสงสาร แต่พอนึกถึงใบหน้าของพราวรุ้งที่หัวเราะเยาะเขาตอนถอนเงินออกไป ความใจอ่อนก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาทันที เขากระชากแขนเธอให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า

"ปล่อยเหรอ? มันยังเร็วไปพราวนภา ห้าล้านที่พี่สาวเธอเอาไป ฉันยังเรียกคืนมาไม่ได้แม้แต่บาทเดียว และความอัปยศที่ฉันต้องกลายเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่น เธอก็ยังชดใช้ไม่หมด!"

"พราวจะทำงานใช้คืนให้ค่ะ พราวจะทำทุกอย่าง แต่อย่าขังพราวไว้แบบนี้"

"ทำงานงั้นเหรอ?" คิรินเหยียดยิ้ม "ดี... งั้นเริ่มจากงานที่เธอถนัดที่สุดก่อนเลยแล้วกัน หน้าที่ 'เมีย' ที่เธอเพิ่งเริ่มเรียนรู้เมื่อคืนไงล่ะ"

"ไม่! อย่าทำแบบนั้นอีก!" พราวนภาพยายามดิ้นรนเมื่อเห็นสายตาหิวกระหายที่แฝงด้วยความแค้นของเขา

"เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ในเมื่อเธอเลือกสวมรอยเป็นเมียฉัน เธอก็ต้องยอมรับหน้าที่นี้ไปจนกว่าฉันจะเบื่อ หรือจนกว่าพี่สาวเธอจะโผล่หัวออกมา!" คิรินรวบตัวเธอเข้าหาอกแกร่ง กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเขาบวกกับอารมณ์ที่คุโชนทำให้พราวนภารู้ว่าคืนนี้เธอคงหนีไม่พ้นฝันร้ายอีกครา

เขาผลักเธอลงบนเตียงอีกครั้ง ความเย็นชาในแววตาของเขาคือสิ่งที่กรีดลึกที่สุด คิรินทำเหมือนเธอเป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิตที่เขามีสิทธิ์ครอบครองและระบายอารมณ์ใส่ตามใจชอบ เขาไม่ได้จูบเธอด้วยความรัก แต่เป็นการบดขยี้เพื่อยืนยันอำนาจที่เหนือกว่า

ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา พราวนภาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เธอรู้ตัวแล้วว่าต่อจากนี้ไป เธอไม่ใช่พราวนภาคนเดิมที่มีอิสระอีกต่อไป แต่เธอคือ 'ทาสรัก' ในกรงทองของชายแปลกหน้าที่ชื่อว่าคิริน... ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยแอบรักสุดหัวใจ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เธอหวาดกลัวที่สุดในชีวิต