BAD GUYS เงารักรอยแค้น

ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่พายุฝนกำลังตั้งเค้า ลมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้โอ๊คในห้องนอนสุดหรูของคฤหาสน์วรโชติเมธีสั่นกึกกัก พราวนภา ยืนอยู่กลางห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในมือของเธอมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ขยำจนยับย่น แต่มันกลับมีความหมายรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดที่ทำลายชีวิตเธอให้พังทลายในชั่วข้ามคืน

"พราว ขอโทษนะพราวนภา พี่อยู่เมืองไทยต่อไปไม่ได้แล้ว พี่เจอรักแท้ที่รออยู่ที่ลอนดอน พี่เอาเงินเก็บทั้งหมดไปแล้วนะ ฝากจัดการเรื่องคุณคิรินด้วย บอกเขาไปว่าเราเลิกกัน หรือจะสวมรอยเป็นพี่ไปก่อนก็ได้ เธอหน้าเหมือนฉันไม่มีใครจับได้หรอก... ลาก่อน"

"พี่รุ้ง... ทำไมพี่ทำแบบนี้" เสียงสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง พราวนภาทรุดตัวลงกับพื้นพรมหนานุ่ม น้ำตาที่กักกั้นไว้ไหลอาบแก้ม

พราวรุ้ง พี่สาวฝาแฝดที่เกิดก่อนเธอเพียงไม่กี่นาที แต่กลับมีชีวิตที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว พี่สาวที่เป็นดั่งดวงอาทิตย์ของบ้าน สวย สง่า และเป็นที่รักของทุกคน ในขณะที่เธอ—พราวนภา เป็นเพียง 'แฝดน้อง' ที่อยู่อย่างเจียมตัว เป็นเพียงเงาที่คอยสนับสนุนพี่สาวอยู่เบื้องหลังเสมอมา

แต่วันนี้ พี่สาวที่เธอรักและเคารพกลับทรยศความเชื่อใจอย่างไม่ใยดี พราวรุ้งแอบหนีไปกับมหาเศรษฐีชาวต่างชาติที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน ทิ้งภาระมหาศาลไว้เบื้องหลัง ทั้งหนี้สินที่กู้ยืมมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในชื่อของพ่อที่กำลังป่วยหนัก และที่สำคัญที่สุด... ทิ้ง คิริน วรโชติเมธี ผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ไว้ให้เธอรับหน้าแทน

พราวนภารู้ดีว่าคิรินไม่ใช่คนที่ใครจะล้อเล่นได้ เขาคบหาดูลใจกับพราวรุ้งมานานถึงห้าปี ทุ่มเททั้งความรักและเงินทองเพื่อเนรมิตงานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีให้ แต่แล้ว 'เจ้าสาว' กลับหนีไปทิ้งไว้เพียงจดหมายลาฉบับเดียว

ปัง!

เสียงประตูถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนัง พราวนภาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบซ่อนจดหมายไว้ข้างหลังพัลวัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่แฝงไปด้วยรังสีความกดดันทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงไปอีกหลายองศา

คิริน ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าที่เคยดูสุขุมนุ่มนวลบัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความสงสัย

"พราวรุ้ง... ทำไมไม่รับสายฉัน" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก

"คือ... พราว... พราวปิดเสียงไว้น่ะค่ะ" เธอพยายามดัดเสียงให้เหมือนพี่สาวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ทั้งที่อากาศในห้องเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ

คิรินกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชุดลองเสื้อเจ้าสาวที่แขวนอยู่มุมห้อง "ฉันให้คนมารับเธอไปลองชุดที่ร้านตอนบ่ายสาม แต่ผู้จัดการร้านโทรมาบอกว่าเธอไม่ไปตามนัด แถมปิดเครื่องหนี เธอมีอะไรจะอธิบายไหม?"

พราวนภาบีบมือตัวเองจนเล็บจิกเข้าในเนื้อ "พราวรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ หัวใจมันเต้นผิดปกติเลยอยากพักผ่อน"

"ไม่สบาย?" คิรินเหยียดยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ จนพราวนภาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้ง "หรือว่าเธอกำลังยุ่งกับการเก็บกระเป๋าหนีไปกับ 'ใครบางคน' อย่างที่ฉันได้ข่าวมา?"

คำพูดของเขาทำให้พราวนภาหน้าซีดเผือด "ข่าว... ข่าวอะไรคะ?"

"ข่าวที่ว่าเธอแอบไปจองตั๋วเครื่องบินไปอังกฤษเมื่อวานนี้ไงล่ะ" คิรินคว้าต้นแขนของเธอแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง "พราวรุ้ง! ฉันให้เงินเธอไปกี่สิบล้าน? ฉันช่วยตระกูลที่กำลังจะล้มละลายของเธอไว้ขนาดไหน? นี่คือการตอบแทนของเธอเหรอ?"

"ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!" พราวนภาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ความเจ็บที่ต้นแขนยังไม่เท่าความหวาดกลัวในดวงตาของชายตรงหน้า

"เจ็บสิดี! เพราะสิ่งที่เธอทำกับฉันมันเจ็บกว่านี้ร้อยเท่า!" คิรินตะคอกใส่หน้าเธอ ความโกรธที่เขาสั่งสมมาจากการตรวจสอบเส้นทางการเงินและการกระทำลับๆ ของพราวรุ้ง (ที่เขาคิดว่าเป็นพราวนภา) ระเบิดออกมา "เธอมันผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอก หน้าตาสวยใสแต่ข้างในเน่าเฟะ แผนสลับตัวหนีงานแต่งงานของเธอไม่มีวันสำเร็จหรอก"

พราวนภาเบิกตากว้าง 'เขารู้เหรอ?' แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ปฏิเสธหรือสารภาพ ความจริงอีกอย่างก็กระแทกใจเธอ ถ้าคิรินรู้ว่าพราวรุ้งหนีไปจริงๆ เขาคงไม่เอาครอบครัวเธอไว้แน่ พ่อที่ยังนอนให้ออกซิเจนอยู่ในห้อง ICU จะเอาเงินที่ไหนมารักษา? บ้านหลังนี้จะถูกยึดไหม?

เธอมองเห็นความเย็นชาในดวงตาของเขา มันไม่ใช่ความรักของผู้ชายที่มองคนรักอีกต่อไป แต่มันคือการมอง 'ศัตรู'

"คุณคิริน ฟังพราวก่อน..."

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น! ในเมื่อเธออยากได้เงินฉันนัก อยากเกาะตระกูลวรโชติเมธีจนตัวสั่นจนต้องยอมลงทุนหน้าด้านอยู่นี่ต่อ ทั้งที่ใจอยากจะหนีตามชู้ไป... ฉันก็จะจัดให้!" คิรินบีบคางเธอแน่น บังคับให้เธอสบตา "งานแต่งงานสัปดาห์หน้าจะยังมีอยู่ แต่จำไว้พราวรุ้ง... วันนั้นจะเป็นวันที่เธอเริ่มต้นนรกบนดินอย่างแท้จริง"

"คุณจะทำอะไร..."

"ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า การเล่นกับไฟอย่างฉัน ผลลัพธ์มันเป็นยังไง" คิรินผลักเธอลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี เขาจ้องมองร่างสั่นเทาของเธอด้วยความชิงชัง "จากวันนี้ไป เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะส่งคนมาเฝ้าเธอไว้ 24 ชั่วโมง แม้แต่ในห้องนอนนี้ เธอก็ห้ามก้าวออกไปถ้าฉันไม่อนุญาต!"

"คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!" พราวนภาตะโกนไล่หลังทั้งน้ำตา

คิรินหยุดชะงักที่ประตู เขาหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับซาตาน "ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะ 'ว่าที่สามี' ที่จ่ายค่าตัวเจ้าสาวแพงที่สุดในโลก... นอนพักผ่อนให้พอนะพราวนภา หรือพราวรุ้งกันแน่? จะชื่อไหนก็ช่าง เพราะสำหรับฉัน... เธอก็แค่ผู้หญิงสับปลับที่ฉันจะเหยียบย่ำให้จมดิน!"

สิ้นเสียงคำราม ประตูก็ถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อคจากภายนอก พราวนภาซบหน้าลงกับหมอน ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เธอเพียงลำพัง

พี่สาวหนีไปเสวยสุขทิ้งระเบิดเวลาไว้ให้ ส่วนพระเอกที่เคยแสนดีกลับกลายเป็นคนใจร้ายที่ไร้ซึ่งหัวใจ เธอต้องรับบทเป็นเจ้าสาวตัวแทนในงานแต่งที่ไม่มีความรัก มีเพียงโซ่ตรวนแห่งความแค้นที่รัดแน่นขึ้นทุกที