EP4 คืนเข้าหอที่โหดร้าย nc

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิและกุหลาบที่อบอวลไปทั่วห้องหอในตอนแรก บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอึดอัดจนน่าสะอิดสะเอียนสำหรับ พราวนภา เธอพยายามตะเกียกตะกายหนีจากสัมผัสที่รุนแรงของชายหนุ่มที่เธอเคยหลงรัก แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่สามารถต้านทานพละกำลังมหาศาลของ คิริน ได้เลย

"หยุดนะคุณคิริน! อย่าทำแบบนี้!" เธอร้องอุทานเสียงสั่นสะอื้น ขณะที่เขากดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

"ทำไม? จะเล่นบทนางเอกผู้ใสซื่อไปถึงไหน!" คิรินตะคอกถามพร้อมรอยยิ้มหยัน "ทีตอนวางแผนปลอมตัวมาสวมรอยเป็นเมียฉัน ไม่เห็นจะกลัวเกรงแบบนี้เลย หรือว่าพี่สาวเธอไม่ได้สอนมาว่าเวลาทำหน้าที่ 'บำเรอ' ต้องทำยังไง?"

"พราวไม่ได้อยากได้สมบัติของคุณ! พราวทำเพื่อช่วยพ่อ!"

"หุบปาก! อย่าเอาพ่อเธอมาเป็นข้ออ้างเพื่อกลบเกลื่อนความร่านในสายเลือด!" คิรินไม่ฟังคำทัดทาน เขาใช้มืออีกข้างกระชากซิปชุดเจ้าสาวราคาแพงจนมันขาดออกจากกัน เสียงผ้าไหมที่ฉีกขาดดังชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด ราวกับเสียงหัวใจของพราวนภาที่แตกสลายลงในนาทีนั้น

ชุดเจ้าสาวที่เคยสวยสง่าหลุดลุ่ยลงมาเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว คิรินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความบริสุทธิ์ที่ฉายชัดผ่านดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาโกรธจัด เขาคิดว่ามันคือการแสดงละครที่แนบเนียนที่สุด

"เธอมันเก่งจริงๆ พราวนภา... หน้าตาซื่อๆ แบบนี้สิที่ทำเอาผู้ชายตายใจมานักต่อนัก"

เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหงอย่างรุนแรง ไม่ใช่ด้วยความเสน่หา แต่ด้วยความต้องการที่จะตีตราจองและสั่งสอนให้เธอหลาบจำ พราวนภาเบือนหน้าหนี ความรู้สึกขยะแขยงและความเสียใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก ทุกสัมผัสที่เขาฝากรอยช้ำไว้บนผิวเนื้อ คือประกาศิตแห่งความเกลียดชัง

คิรินจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนจะแทรกกายเข้ามาในความอ่อนนุ่มของเธอโดยไม่มีการปลอบประโลมหรือเตรียมความพร้อมใดๆ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่างของพราวนภาจนเธอต้องกรีดร้องออกมาและจิกเล็บลงบนไหล่หนาเพื่อระบายความเจ็บ

ส๊วบ!

"โอ๊ย! เจ็บ... พราวเจ็บ..." เธอสะอื้นฮัก ร่างกายสั่นสะท้าน เธอร้องไห้บอกเขาด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าร่างกายเพราะเธอจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

คิรินชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นและการต่อต้านจากร่างกายที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใด ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจเขาแกว่งไปวูบหนึ่ง... เธอไม่เคย? แต่ความแค้นที่สุมอกกลับข่มความรู้สึกผิดนั้นไว้ เขาบอกตัวเองว่านี่อาจจะเป็นแค่แผนการอีกอย่างหนึ่งของตระกูลจอมปลอมนี้

"เจ็บสิดี... จะได้จำใส่หัวไว้ว่าการมาเป็น 'ตัวแทน' ของคนอื่นมันต้องแลกด้วยอะไร!"

ตับ! ตับ! ตับ!

ตับ! ตับ! ตับ!

เขาขยับกายอย่างต่อเนื่องและรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น เสียงหอบหายใจของเขาปนเปไปกับเสียงร้องไห้ของพราวนภาที่ค่อยๆ แผ่วลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ไร้ทางสู้ เธอหลับตาแน่น ไม่อยากมองใบหน้าของผู้ชายที่เป็นดั่งซาตานร้ายในคราบสามี

ตับ! ตับ! ตับ!

ตับ! ตับ! ตับ!

"อึก มะไม่ไหว พราวเจ็บ ฮรึก!" พราวนภาส่งเสียงร้องบอกด้วยความเจ็บปวดเพราะว่าตอนนี้เธอแทบจะไม่ไหวอยู่ในแต่ละว่าคนใจร้ายกับโทษเธออยู่ซ้ำๆ แบบนั้นโดยไม่สนใจด้วยด้วยซ้ำว่าเธอจะเจ็บปวดเจียนตายมากมายขนาดไหน

"เจ็บก็ต้องทน เพราะเธอไม่มีค่าอะไรมาทำให้ฉันหยุดเพียงเพราะสงสารเธอทั้งนั้น อย่ามาตอแหลเสแสร้งนักเลย!"

เธอทำได้เพียงแค่ร้องไห้ตัวสั่นภายใต้ร่างกายของเขาที่กักกันเธอเอาไว้เพื่อลงโทษอย่างโหดร้ายในค่ำคืนนี้ เธอทำได้เพียงแค่ทำผ้าปูเตียงเอาไว้เพื่อระบายความเจ็บปวด

คิรินตักตวงความสาวและความบริสุทธิ์ของเธอไปอย่างป่าเถื่อน เขาใช้เธอเป็นที่ระบายความโกรธแค้นที่มีต่อพราวรุ้งและครอบครัวของเธอ ทุกท่วงท่าที่เขาส่งผ่านไปคือการตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียง 'ของเล่น' ที่เขามีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพายุอารมณ์สงบลง คิรินผละออกจากร่างบางที่นอนนิ่งสนิทราวกับตุ๊กตาที่พังทลาย เขามองดูคราบน้ำตาและรอยช้ำสีแดงเข้มตามร่างกายของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหอที่ควรจะอบอวลด้วยความรัก

พราวนภาพยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา ความภูมิใจในศักดิ์ศรีที่เธอรักษามาตลอดชีวิตถูกผู้ชายคนนี้ทำลายลงไม่เหลือชิ้นดี

คิรินลุกขึ้นแต่งตัวด้วยท่าทางเย็นชา เขาหยิบเช็คที่เขียนเตรียมไว้ตั้งแต่วันก่อนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนร่างของเธอที่อยู่ใต้ผ้าห่ม

"นี่ค่าตัวของเธอสำหรับคืนนี้... และจำไว้ พราวนภา หน้าที่ของเธอคือรอฉันอยู่ที่นี่ ห้ามก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์นี้โดยไม่มีคำสั่งจากฉัน" เขาหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "อย่าคิดว่าการที่เธอเสียตัวให้ฉันแล้วฉันจะใจอ่อน... เพราะสำหรับฉัน เธอคือของปลอมที่ราคาถูกที่สุดเท่าที่ฉันเคยซื้อมา!"

เขาก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง ทิ้งให้พราวนภานอนสะอื้นอยู่กลางเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการทารุณกรรม

มือเรียวเล็กหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาขยำจนยับเยินก่อนจะขว้างมันทิ้งไป เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขา สิ่งที่เธอต้องการคืออิสรภาพและศักดิ์ศรีที่สูญสิ้นไป แต่ในวินาทีนี้เธอรู้ดีว่า... นรกที่คิรินสร้างขึ้นเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น และเธอต้องติดอยู่ในกรงทองนี้ไปอีกนานแสนนานในฐานะ 'เจ้าสาวรับกรรม' ที่เขาไม่มีวันให้อภัย