10 ซับซ้อน

ฉันไม่ได้ตกใจ เพียงแต่ไม่คิดว่าเราจะออกมาเจอกันจังๆ ก็เลยทำตัวไม่ถูก เป็นธีร์ต่างหากที่มีท่าทีแบบนั้น เขามองฉันสลับกับปีขาลด้วยแววตาสับสน

“ธีร์นึกว่าจิงไปหารัชชุ” ธีร์พูดขึ้นตอนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า “แต่ว่าอยู่กับไอ้เสือหรอกเหรอ”

แล้วฉันต้องตอบอะไรไหม ในเมื่อก็เห็นอยู่แล้ว

“ตอบดิ จิง” เขาคาดคั้น น้ำเสียงนั้นฟังดูปกติ แต่ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

และพอฉันไม่ตอบ ทำเพียงแค่ถอนหายใจ อีกฝ่ายก็หันไปเล่นงานเพื่อนตัวเอง

“จิงเป็นแฟนกู”

“...”

“มึงไม่น่าลืมนะ”

“ก็ไม่ได้ลืม”

“แล้วมึงทำทำไม” ธีร์ถามเสียงเรียบ เขาคงเข้าใจไปว่าระหว่างฉันกับปีขาลคงเกินเลยไปแล้วจริงๆ

แต่ขอร้องล่ะ ช่วยอย่าทำเหมือนฉันกับปีขาลเป็นฝ่ายผิดได้ไหม

“แล้วธีร์ลืมไปหรือเปล่าว่าเราเลิกกันแล้ว”

คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายโพล่งออกไปบ้าง ธีร์ที่กระชากคอเสื้อปีขาลก็ถึงกับปล่อยออกในทันที เขาหันมามองฉัน ดวงตาเรียวหรี่ลงอย่างถอนใจ

“จิงว่าจิงพูดชัดแล้วนะเมื่อคืนนี้”

“จิงไม่ได้อยากเลิกหรอก อย่าประชดธีร์ด้วยวิธีนี้”

“ก็ไม่ได้อยากเลิกจริงๆ นั่นแหละ” ฉันพูดต่อ “แต่จิงไม่ทนแล้วธีร์”

ตอนนั้นเองที่ปีขาลผละออกไป เขาเดินไปทิ้งขยะอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรกแล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้นราวกับรอให้ฉันกับธีร์คุยกันให้จบ แต่มันไม่ง่ายหรอก ฉันหมายถึงธีร์น่ะไม่จบง่ายๆ เพราะจู่ๆ หมอนั่นก็อารมณ์ร้อนขึ้นมา แต่เพราะที่ตรงนี้เป็นทางเดิน มันสาธารณะเกินไปที่จะพูดเรื่องราวส่วนตัว

“ไปคุยกันในห้อง”

ธีร์บอกพลางคว้าข้อมือฉันไว้ ออกแรงกระชากให้ฉันเดินตามกลับเข้าไปในห้อง

ปีขาลที่มองอยู่ก็ทำท่าจะมาขวาง แต่ธีร์กลับห้ามไว้ด้วยคำพูดดุดัน

“ยังไม่ใช่เรื่องของมึง”

ธีร์ว่าพลางผลักอกปีขาลออก แต่นั่นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายหยุดความคิดตัวเองหรอก มันเป็นเพราะฉันต่างหาก

“ไม่มีอะไรหรอก นายเข้าห้องไปเถอะ”

เพราะบอกไปแบบนั้น ปีขาลจึงรามือ เขายอมปล่อยให้ธีร์พาฉันเดินผ่านหน้าเขาไปแต่โดยดี

ซึ่งพอธีร์พาฉันกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง หมอนั่นก็ปิดประตูเสียงดังปังจนฉันเผลอสะดุ้ง เขาโกรธได้ขนาดนี้เลยเหรอ โกรธที่ฉันบอกว่าจะเลิก หรือโกรธที่เข้าใจผิดคิดว่าฉันไปมีอะไรกับปีขาลกันแน่

“บอกธีร์หน่อยว่าเมื่อคืนจิงแค่ไปนอนห้องไอ้เสือเฉยๆ”

เหอะ... นั่นไง

“พูดออกมาดิ จิง!”

พอฉันเงียบ ธีร์ก็ตะคอกเสียงดังลั่น ดวงตาเรียวรีจ้องมองฉันอย่างโกรธจัด ยิ่งฉันไม่ยอมตอบคำถามเขา ธีร์ก็ราวกับจะระเบิด สายตาของเขาในตอนนี้เหมือนกับจะฆ่าฉันได้อยู่แล้ว!

ฉันไม่รู้จะตอบโต้อะไรจึงเดินหนี คิดว่าเดี๋ยวธีร์ก็เลิกบ้าไปเอง แต่เปล่าเลย!

เพราะแค่ฉันก้าวเท้าออกห่าง ธีร์ก็กลับกระชากร่างของฉันเข้าไปใกล้ รวบมือสองข้างของฉันไว้ด้วยฝ่ามือแข็งแกร่งข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็เปิดชายเสื้อฉันขึ้นมาอย่างถือสิทธิ์!

“ทำบ้าอะไร!”

“อยู่เฉยๆ เหอะน่า!”

ธีร์ตอบกลับแค่นั้น และยังไม่ยอมหยุดการกระทำบ้าๆ นั่นด้วย เขาล็อกตัวฉันไว้แล้วพยายามเปิดชายเสื้อฉัน จนกระทั่งพยายามถอดมันออก แต่เพราะฉันดิ้นไม่ยอมง่ายๆ ทุกอย่างมันก็เลยยากเย็น แต่ให้ตายเหอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ธีร์เป็นบ้าอะไร!

“โธ่โว้ย!”

ธีร์ก่นร้องอย่างหงุดหงิดตอนที่ฉันออกแรงดิ้นไม่หยุด ในที่สุดเขาก็อุ้มฉันพาดบ่าและพาร่างฉันวางลงบนเตียง ขอบคุณที่หมอนั่นไม่ได้เหวี่ยงฉันลงมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมหยุดเสียที

ธีร์คร่อมร่างฉันและยังคงล็อกแขนฉันไว้ แต่เพราะอยู่ในท่าทีที่ตอบโต้ไม่ได้ ธีร์จึงถลกชายเสื้อและจับมันถอดออกได้อย่างง่ายดาย เขาปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉันออกด้วย ก่อนจะใช้ฝ่ามือนั้นแตะสัมผัสทั่วผิวกายฉันอย่างรุนแรง ทั้งจับลำคอของฉันให้พลิกไปมา บีบเคล้นทรวงอกขึ้นลงและจดจ้องมันอยู่อย่างนั้น

ท่าทางของธีร์ทำให้ฉันตื่นตระหนก มันเป็นครั้งแรกที่เขารุนแรงกับฉัน ยิ่งฉันพยายามปัดป่ายฝ่ามือและดิ้นหนี ธีร์ก็ยิ่งใช้ความรุนแรงมากขึ้น ฉันไม่ได้กลัว เพราะรู้ว่าธีร์ไม่มีวันขืนใจฉันอยู่แล้ว แต่ฉันกำลังโกรธ เขาทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้เพราะกำลังหาร่องรอยของปีขาลต่างหาก!

“หยุดบ้าได้แล้วธีร์!”

ฉันตะโกนบอกเสียงดังลั่น และนั่นก็ทำให้ธีร์เผลอชะงัก ฉันรีบอาศัยช่วงเวลานี้ผลักเขาออก พอตัวเองลุกขึ้นนั่งและคว้าเสื้อมาปกปิดเรือนกายได้ ฉันก็เงื้อมือตบหน้าเขาเต็มแรง!

“ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!” ฉันถามขึ้น

ส่วนคนถูกถามก็ทำหน้าสลด ธีร์ราวกับเพิ่งได้สติ เขาทรุดตัวลงตรงหน้าฉัน และถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ธีร์ขอโทษ”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ธีร์ไม่กล้ามองหน้าฉันด้วยซ้ำ กว่าจะเงยขึ้นมาสบตากันได้ก็กินเวลาเนิ่นนาน ก่อนที่คำถามพวกนั้นจะหลุดออกมา

“จิงไม่ได้มีอะไรกับปีขาลใช่มั้ย”

“...”

“ฮ่ะ... ไม่มีอยู่แล้ว” เขาหัวเราะและเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง “มันชอบทำรอยไว้ที่หน้าท้องกับใต้อก ถ้าจิงกับมันมีอะไรกัน ก็ต้องมีรอยตรงนั้น”

ให้ตายเถอะ... นี่เขารู้แม้กระทั่งเรื่องพวกนี้เลยเหรอ

ความสัมพันธ์ของพวกเขานี่มันช่าง...

ส่วนปีขาล... ที่เขาไม่ทิ้งรอยเอาไว้ ก็เพราะกลัวว่าธีร์จะรู้อย่างนั้นน่ะเหรอ...

เหอะ