11 จิงคนเดิม

ฉันไล่ธีร์ออกจากห้องโดยไม่สนใจคำงอนง้อ ขอคืนดี และการออดอ้อนสารพัดนั่น ฉันไม่ชอบที่เขาพยายามใช้กำลัง ถึงจะไม่ได้ขืนใจในเรื่องอย่างว่า แต่ฉันก็ไม่ได้ยินยอมให้อีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าเพื่อหาร่องรอยอะไรนั่นอยู่ดี ถึงมันจะยาก เพราะฉันเคยบอกไปแล้วใช่มั้ยล่ะว่าธีร์เก่งในการหาวิธีให้ฉันใจอ่อน เขารวบตัวฉันไปกอด ใช้ฝ่ามือลูบศีรษะปลอบโยนในแบบที่ฉันชอบ ถ้อยคำหวานถูกเอ่ยออกมาจากปากเขา

‘ธีร์ขอโทษ ธีร์ไม่ได้ตั้งใจ’

‘ธีร์รักจิงนะ’

‘ธีร์รักจิงคนเดียว’

การกระทำพวกนั้นเกือบทำให้ฉันใจอ่อน...

แต่ก็แค่เกือบ เพราะฉันจะไม่มีวันกลับไปเป็นจิงที่ไร้ค่าคนนั้นอีกแล้ว

ซึ่งพอธีร์ออกจากห้อง (โดยที่เขาไม่ได้เต็มใจสักนิด) ฉันก็หมกตัวเองอยู่ในนั้นโดยไม่ได้ออกไปไหนอีก มันมีอะไรที่ฉันต้องทำหลายอย่างมาก พอเหนื่อยฉันก็หลับ พอตื่นขึ้นมาฉันก็มาจัดการต่อ โดยไม่รู้วันรู้คืนจนกระทั่งเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น

ครู่หนึ่งที่ฉันคิดว่าเป็นธีร์ เพราะฉันเพิ่งเปลี่ยนรหัสผ่านประตูทำให้เขาไม่สามารถเข้ามาเองได้ แต่พอได้ยินเสียงร้องเรียก ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่

“จิง เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยโว้ย!”

เป็นรัชชุที่ส่งเสียงตะโกนจนฉันต้องรีบลุกไปเปิดประตูให้มันเข้ามา อีนี่เรียกเสียงดังมาก

แต่พอเห็นฉัน มันก็ส่งเสียงดังยิ่งกว่า

“อีจิง สภาพพพ”

รัชชุมองหน้าฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช้สายตาตกตะลึงจนฉันหมั่นไส้

“ทำไม”

“แย่มาก” รัชชุตอบแทบจะในทันที “แบบว่าโคตรโทรม”

“เออ” ฉันตอบรัชชุไปแบบนั้นแล้วก็รัดผมตัวเองลวกๆ ไม่ได้สนใจปอยผมด้านหน้าที่ร่วงหล่นลงมา ก่อนจะนึกสงสัยในตอนที่รัชชุเดินไปนั่งบนโซฟา “ว่าแต่แกขึ้นมาถึงนี่ได้ยังไง”

“เดาสิ”

รัชชุเล่นหูเล่นตาตอนเอ่ยตอบ ในขณะที่ฉันถอนหายใจ

“ธีร์พามาเหรอ”

“เลิกกับธีร์จริงหรือเปล่าเนี่ย ในหัวมีแต่ธีร์”

“รัชชุ” ฉันส่งเสียงดุ ขณะที่รัชชุหัวเราะออกมาอีก

ก็คนนอกที่ไม่มีคีย์การ์ดไม่มีทางเปิดประตูคอนโดเองได้ หรือแม้แต่รอให้มีคนเข้าออกแล้วอาศัยจังหวะนั้นเล็ดลอดเข้ามา แต่ยังไงก็ต้องใช้คีย์การ์ดแตะตอนที่กดชั้นอาศัยอยู่ดี ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ค่อนข้างเคร่งครัด และคนที่มีคีย์การ์ดสำรองของฉันก็มีแค่คนเดียว

หรือว่า...

ฉันหันไปมองหน้ารัชชุ ใช้สายตาสงสัยเต็มที่ อย่าบอกนะว่าเป็น...

“ถูกต้องจ้า ไม่ใช่ธีร์ แต่เป็นเพื่อนมัน”

“ปีขาลอะนะ”

พอฉันเอ่ยชื่อ รัชชุก็พยักหน้าแล้วเอ่ยต่อ “ปีขาลโทรหาฉันจ้า ถึงจะตื่นเต้นที่คนหล่อโทรมา แต่คำแรกที่มันเอ่ยถึงก็คือมึง มันบอกว่ามึงไม่ออกจากห้องมาสองวันแล้ว ให้ไปดูหน่อย แล้วก็คงรู้ดีแหละว่าคนนอกขึ้นมาเองไม่ได้ ตอนที่มาถึง ปีขาลก็ยืนรออยู่ตรงล็อบบี้แล้ว มันพาฉันเข้ามา กดลิฟต์ให้ เดินมาส่งถึงหน้าประตูด้วยซ้ำ นี่ดีนะที่ปีขาลไม่โผล่เข้ามาด้วย ขืนเห็นแกสภาพนี้ ฉันว่าเขาตกใจ”

ท้ายประโยคฉันถองศอกใส่เพื่อนสนิทนิดหน่อย สภาพนี้ของฉันมันทำไมยะ ฉันก็แค่หน้าสด ผมเผ้ารุงรังนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดดูไม่ได้หรือเปล่า อีนี่มันขี้เวอร์

“แล้วมันเป็นยังไงไหนเล่า สรุปก็คือเลิก ตรอมใจ ขังตัวเองอยู่ในห้องสองวันสองคืน ปิดมือถือ กะจะตายให้ได้เลยว่างั้น”

รัชชุพูดประชด ฉันรู้เพราะมันหัวเราะ แต่จะบ้าเหรอ ฉันจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร

“เลิกจริง แต่ไม่ได้ตรอมใจ มือถือแบตหมดไปตอนไหนไม่รู้ ไม่ได้ใส่ใจ และที่ไม่ได้ออกไปไหนเลยก็เพราะว่าต้องเก็บข้าวของพวกนี้นี่ไงล่ะ” ฉันว่าพลางชี้ไปยังกล่องขนาดใหญ่ที่วางระเกะระกะทั่วห้องไปหมด ในนั้นมีของใช้ของธีร์ที่ฉันไม่ได้คิดจะเอากลับไปคืน ที่จะทำก็คือเอาไปทิ้งต่างหาก

“ของธีร์หมดนี่เลยเหรอ”

“เออ” ฉันตอบสั้นๆ “แล้วก็ยังเก็บไม่หมดด้วย แกมาก็ดีละ ช่วยหน่อย”

“ไม่” รัชชุปฏิเสธทันควัน ก่อนทำท่าดี๊ด๊าแล้วกระถดตัวเข้ามาใกล้ฉัน “นอกจากแกจะเล่าให้ฟังก่อนว่าคืนนั้น... ในห้องของปีขาล แกกับเขา... แบบว่า... มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เล่าๆๆๆ ตื่นเต้น”

ท่าทีของรัชชุเกินจริงไปมาก และนั่นก็ทำให้ฉันที่ทนฟังอยู่ถึงกับถอนหายใจ เรื่องคืนนั้นน่ะนะ นึกถึงกี่ทีก็หงุดหงิด แต่เพราะฉันกับรัชชุแทบจะไม่มีอะไรต้องปิดบัง ซึ่งพอเล่าให้มันฟังโดยละเอียด ก็เป็นรัชชุที่ส่งเสียงร้องออกมา

“กรี๊ดดดดดดด อีจิง อีเวรรรรร”

“คนที่ต้องด่าไม่ใช่ฉันมั้ยยะ โน่น ไปด่าคนหล่อของแกเหอะ ปีขาลมันหยุดก่อน หยุดไปเอง หลังจากที่ทิ้งฉันไว้กลางคัน”

“เป็นไปได้เหรอวะ” รัชชุถามอย่างตื่นเต้น เอามือทาบอกเหมือนเพิ่งฟังเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อมาหมาดๆ

“เป็นไปได้หรือไม่ได้ มันก็เป็นไปแล้ว”

“ทั้งๆ ที่... ขนาดนั้นแล้วอะนะ”

“เออ!” ฉันตะคอก

ทั้งๆ ที่ขนาดนั้นแล้วนั่นแหละ ปีขาลถอดเสื้อผ้าฉันจนหมด เหลือแค่กางเกงชั้นในตัวเดียวที่หมอนั่นก็สอดมือเข้ามาแล้วล้วงลึกทำอะไรต่อมิอะไรจนฉันสั่นสะท้านและวาบหวิว แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายแล้วก็เป็นปีขาลที่ผละออกไปก่อน

“โอ๊ยยย กูจะเป็นลม”

รัชชุพูดพลางเอามือกุมหน้าผาก ฉันในตอนนั้นก็อยากเป็นลมเหมือนกันย่ะ!

พูดกันตามตรง มันถึงขนาดนั้นแล้ว! ฉันกับปีขาลเลยเถิดไปขนาดนั้นแล้ว แต่หมอนั่นกลับหยุดกลางคันและปล่อยฉันทิ้งไว้กลางทาง! มันน่าโมโหจะตาย!

“เสียดายอะ”

เหมือนกันนั่นแหละ...

“แต่ไม่เป็นไร จิงเพื่อนกูซะอย่าง เอาใหม่ได้”

“เอาใหม่อะไร”

ฉันเลิกคิ้วถาม แต่รัชชุเอามือมาจับหน้าฉัน หันไปทางนั้นที ทางนี้ที แล้วก็จดจ้องอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยบอก

“ยังสวยอยู่”

“แปลว่าไม่สวย?” ฉันล้อ

“สวยค่าอีจิง” รัชชุพูดแล้วก็หัวเราะ “มึงสวยเซ็กซ์เอ็กซ์แตก ยังคงเป็นลูกแมวร้ายเดียงสาที่แค่กะพริบตาทีเดียวผู้ชายก็เดินตามเป็นพรวน ปีขาลมันพลาดที่หยุดกลางคัน มึงก็เอาใหม่”

“คือ?” ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดี

“คืนนี้ไปเที่ยวกัน”

“ฮะ?”

“ฉลองที่มึงโสดแล้วไง ไป! อีลูกแมว!”

รัชชุปรบมือหนึ่งทีแล้วดันหลังฉันให้เข้าไปในห้องน้ำ ออกคำสั่งให้อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยแล้วไปเจอกันที่เดิมที่เราเคยไปด้วยกันบ่อยๆ ในตอนสามทุ่ม โดยไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ก่อนออกจากห้องฉันด้วยว่า...

“คืนนี้ขอแบบจิงคนเดิมนะค้า จิงที่แรดๆ ที่ชอบไปมองหน้าผู้ชายเหมือนจะเขิน แต่ก็เชิญชวนให้เขาพาไปห้องอะ กูขอจิงแบบนั้นค่ะ จำ!”

ฉันหัวเราะตอนที่ได้ยิน จิงคนเดิมคนนั้นน่ะเหรอ...

นานเหมือนกันนะที่ไม่ได้เจอเลย

แล้วจิงคนนั้นก็นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง ฉันจ้องมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกใสบานใหญ่ จิงคนนั้น... ตอนนี้แต่งหน้าบางๆ จัดแต่งทรงคิ้วให้เข้ารูป ทาเปลือกตานิดหน่อย และเพราะเป็นตอนกลางคืนฉันก็เลยเลือกใช้อายแชโดว์ที่มีกลิตเตอร์พราวระยับเล็กน้อย ตวัดหางตาด้วยอายไลน์เนอร์ที่ทำให้ดวงตากลมโตและเหมือนลูกแมวไร้เดียงสา ทาลิปสติกสีชมพูที่เหมาะกับฉันที่สุด ปัดแก้มเล็กน้อยให้ดูระเรื่อจนเหมือนเขินอายและเชิญชวน ทรงผมดัดลอนเล็กน้อยและปล่อยให้ยาวคลอเคลียไหล่ ฉันชอบตอนที่ตัวเองเมากึ่มๆ แล้วตวัดเรือนผมไปมาเพื่อจงใจเผยให้เห็นลำคอระหง

และเพราะวันนี้ฉันเลือกใส่เสื้อแขนยาวที่คอกว้างแหวกลึกจนเห็นร่องอกนิดหน่อย กลิตเตอร์อันเดิมจึงถูกแต่งเติมลงไปบนผิวกายบริเวณนั้นให้ล้อกับแสงไฟชวนให้คนมอง สวมกระโปรงหนังสีดำสั้นแค่คืบที่ไม่รู้ว่าไม่ได้หยิบมาสวมใส่นานแค่ไหนแล้ว ฉันเลือกรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังที่เข้ากันดีกับเครื่องแต่งกายในวันนี้ หยิบกระเป๋าราคาแสนแพงมาสะพายไว้ ยืนสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง พรมน้ำหอมกลิ่นเย้ายวนแล้วก็ส่งยิ้มทักทาย ‘จิงคนเดิม’ อย่างภาคภูมิใจ

จิงก็ยังคงเป็นจิง