บทนำ หยดน้ำตาที่ชะล้างความผิด - 3

เธอต้องระหกระเหินทำงานใช้หนี้ ถูกคนทวงหนี้กดขี่ข่มเหงสารพัด ในขณะที่เฉิงเจี้ยนกั๋วผู้ชายที่เธอตราหน้าว่าไร้อนาคต กลับก้มหน้าทำงานหนักจนเลือดตากระเด็น ส่งเสียเสี่ยวเป่าจนเรียนจบมหาวิทยาลัย กลายเป็นบุคลากรชั้นนำของประเทศ

และแม้ในวาระสุดท้ายของชีวิต ที่เธอต้องตายอย่างอนาถในตรอกมืดราวกับสุนัขจรจัด ก็มีเพียงเขาผู้ชายที่เธอทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น ที่ยอมละทิ้งงานสำคัญ เดินทางเข้าเมืองหลวงมาเก็บศพอันเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นของเธอไปทำพิธีอย่างสมเกียรติ พร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่หลั่งรินรดป้ายวิญญาณของเธออย่างเงียบๆ

เมื่อนึกถึงความทรงจำอันขมขื่นและความรักที่แท้จริงที่เธอเคยมองข้าม ลู่จิ้งเฟยก็ไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดได้อีกต่อไป

น้ำตาเม็ดโตหยดแล้วหยดเล่ากลิ้งหล่นจากหางตา ไหลอาบสองแก้มเนียนนวลอย่างรวดเร็ว ร่างบางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เสียงสะอื้นไห้ที่หลุดลอดออกจากริมฝีปากบางฟังดูเจ็บปวด ทรมาน และอัดอั้นเจียนตาย

"จิ้งเฟย..."

เฉิงเจี้ยนกั๋วชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาฉายความสับสนอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหญิงสาวที่ตีโพยตีพาย ร้องขอการหย่าร้างมาตลอดหลายเดือน ถึงได้มาร้องไห้ฟูมฟายราวกับใจจะขาดเช่นนี้

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พยายามกดข่มความเจ็บปวดในใจ

"เธอ... ร้องไห้ทำไม? นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการหรอกหรือ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะโกรธแค้นหรือเรียกร้องอะไร เงินเก็บในบ้านทั้งหมดที่อยู่ในลิ้นชัก เธอเอาไปเถอะ เอาไปตั้งตัว ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ฉันไร้ความสามารถ ไม่สามารถให้ชีวิตที่ดีกับเธอได้"

ยิ่งเขาพูดดีกับเธอมากเท่าไหร่ ยิ่งเขายอมเสียสละเพื่อเธอมากแค่ไหน ความรู้สึกผิดบาปก็ยิ่งทวีคูณกัดกินหัวใจของเธอ ลู่จิ้งเฟยส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาไหลพรากจนมองหน้าเขาแทบไม่ชัด

"จิ้งเฟย..." เฉิงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อปลอบโยน แต่ก็ชะงักไว้เพราะคิดว่าเธอคงรังเกียจสัมผัสของเขา

แต่ลู่จิ้งเฟยกลับเร็วกว่า! เธอผุดลุกขึ้นยืนตระหง่าน ร่างบางที่เคยดูอ่อนแอและเอาแต่ใจ บัดนี้กลับแผ่รังสีความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นออกมาจนเฉิงเจี้ยนกั๋วต้องผงะ เธอเอื้อมมือไปคว้ากระดาษหนังสือหย่าฉบับนั้นขึ้นมา

แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก!

เสียงฉีกกระดาษดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน ลู่จิ้งเฟยฉีกหนังสือหย่าใบนั้นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไม่ลังเล ก่อนจะปล่อยให้เศษกระดาษปลิวว่อนลงพื้นราวกับหิมะที่ไร้ค่า

"ไม่หย่า..." เสียงหวานสะอื้นไห้ แววตาของเธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันไม่หย่า!"

สิ้นคำพูดนั้น ลู่จิ้งเฟยพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดเอวสอบของเฉิงเจี้ยนกั๋วเอาไว้แน่น สองแขนเรียวรัดแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างสุดกำลัง น้ำตาของเธอซึมผ่านเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายที่เย็นชืด เข้าไปสัมผัสกับผิวเนื้อที่อบอุ่นของเขา กลิ่นเหงื่อบุรุษผสมกับกลิ่นยาสูบและแสงแดด ไม่ได้ทำให้เธอรังเกียจอีกต่อไป แต่มันคือกลิ่นของความปลอดภัย กลิ่นของผู้ชายเพียงคนเดียวในโลกที่รักเธอด้วยชีวิต

"เฉิงเจี้ยนกั๋ว ฉันไม่หย่า ฉันผิดไปแล้ว ฉันตาบอด ฉันมันโง่เขลาเองที่มองไม่เห็นความดีของพี่ ฉันมันเลวทรามที่คิดจะทิ้งครอบครัวไป ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

เธอช้อนสายตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตามองสบตากับเขา ริมฝีปากบางสั่นระริกขณะเอื้อนเอ่ยคำสัตย์ปฏิญาณที่กลั่นออกมาจากจิตวิญญาณที่ได้เกิดใหม่

"ต่อให้ต้องตาย ชาตินี้ฉันก็จะไม่หย่ากับพี่อีกแล้ว! ฉันจะเป็นภรรยาของพี่ จะเป็นแม่ที่ดีของเสี่ยวเป่า จะเป็นสะใภ้ของบ้านเฉิง พี่เจี้ยนกั๋ว ให้โอกาสผู้หญิงโง่ๆ คนนี้ ได้ชดใช้และดูแลพี่อีกสักครั้งได้ไหมคะ"

หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา ไม่เพียงแต่ชะล้างความผิดบาปในอดีตชาติจนหมดสิ้น แต่มันยังรดลงบนหัวใจที่แห้งแล้งและแตกระแหงของเฉิงเจี้ยนกั๋ว ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง