บทที่ 2 หัวใจที่เริ่มหลอมละลาย - 3

ชายหนุ่มรับกะละมังมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากน้ำแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจที่หนาวเหน็บ เขาเงยหน้ามองภรรยาอีกครั้ง สังเกตเห็นว่ามือเรียวเล็กที่เคยทาเล็บสีแดงบัดนี้ปราศจากสีสันใดๆ มีเพียงรอยแดงจากการถูกความร้อนและคราบแป้งที่ล้างไม่ออก นี่เธอเข้าครัวทำอาหารเพื่อเขาจริงๆ หรือ?

หลังจากล้างหน้าล้างตาจนสดชื่น เฉิงเจี้ยนกั๋วก็ถูกจิ้งเฟยดึงแขนให้มานั่งที่โต๊ะไม้ในห้องพักของพวกเขาสองคน เธอตั้งใจแยกมากินในห้องเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายจากลานบ้านหลัก

บนโต๊ะมีจานกระเบื้องที่บรรจุเปาซื่อจื่อ ลูกอวบอ้วนสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมฉุยรออยู่ ข้างๆ กันคือเสี่ยวเป่าที่นั่งตาแป๋ว ถือซาลาเปาลูกหนึ่งไว้ในมือและเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มพองลม

"พ่อจ๋า! ของที่แม่ทำอร่อยมากเลย พ่อรีบกินสิ!" เสี่ยวเป่าร้องบอกเสียงใส แววตาของเด็กน้อยไม่มีความหวาดกลัวแม่เหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความรักและความภาคภูมิใจ

ลู่จิ้งเฟยคีบซาลาเปาลูกที่ใหญ่ที่สุดใส่ชามของสามี "ลองชิมดูสิคะ ฉันใช้แป้งข้าวโพดหยาบๆ ทำ อาจจะไม่อร่อยเท่าข้าวขาว แต่ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ"

เฉิงเจี้ยนกั๋วมองซาลาเปาในชาม ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากัดคำโต

วินาทีที่ฟันกระทบลงบนเนื้อแป้ง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง! นี่มันแป้งข้าวโพดหยาบๆ จริงหรือ? ทำไมมันถึงได้นุ่มนวลและแทบจะละลายในปากเช่นนี้! ไม่มีความฝืดคอเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ทันทีที่กัดทะลุถึงไส้ด้านใน ความหอมมันของน้ำมันหมูที่ผสานกับความหวานกรอบของผักป่าก็ระเบิดออกในโพรงปาก รสชาติกลมกล่อมเค็มพอดีและหอมหวนจนเกินบรรยาย มันอร่อยยิ่งกว่าซาลาเปาเนื้อไส้ทะลักในภัตตาคารของรัฐที่เขาเคยกินเมื่อหลายปีก่อนเสียอีก!

"เป็นยังไงบ้างคะ กินได้ไหม?" จิ้งเฟยถามด้วยน้ำเสียงลุ้นระทึก แววตาของเธอสบประสานกับเขาอย่างรอคอยคำตอบ

เฉิงเจี้ยนกั๋วไม่ได้ตอบในทันที เขากลืนอาหารลงคอ ก่อนจะมองดูภรรยาที่กำลังใช้ผ้าเช็ดคราบอาหารที่มุมปากให้ลูกชายอย่างอ่อนโยน ภาพครอบครัวเล็กๆ สามคนพ่อแม่ลูกที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกันอย่างมีความสุข ภายใต้แสงตะเกียงสีเหลืองนวล นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาเฝ้าฝันหามาตลอดชีวิตหรอกหรือ?

ผู้ชายตัวโตที่ผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน ที่แม้จะถูกหินทับจนเลือดอาบก็ไม่เคยร้องไห้ บัดนี้กลับรู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าว ก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาที่ลำคอจนเขาต้องรีบก้มหน้าลงกินซาลาเปาคำต่อไปเพื่อซ่อนความอ่อนแอ

"อร่อย... อร่อยมากจิ้งเฟย" เสียงของเขาแหบพร่าและเจือไปด้วยความตื้นตัน "นี่คืออาหารที่อร่อยที่สุด เท่าที่ฉันเคยกินมาทั้งชีวิต"

คำชมที่เรียบง่ายแต่ออกมาจากใจจริง ทำให้ลู่จิ้งเฟยยิ้มกว้างจนตาหยี เธอรู้สึกภูมิใจและมีความสุขยิ่งกว่าตอนที่หาเงินได้เป็นล้านในชาติก่อนเสียอีก

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะคะ ต่อจากนี้ไป ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้พี่กับลูกกินทุกวันเลย ฉันจะขุนพวกพี่ให้ตัวอ้วนท้วนเลยคอยดู!" เธอพูดติดตลกพลางคีบซาลาเปาใส่ชามให้เขาอีก

เฉิงเจี้ยนกั๋วกัดซาลาเปาไปพลาง ลอบมองใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของภรรยาไปพลาง ในอกของเขามีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่าง กำแพงน้ำแข็งพันปีที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจจากความเจ็บปวดที่เธอเคยมอบให้ บัดนี้มันกำลังถูกกะเทาะออกทีละน้อย ด้วยความอบอุ่นจากอาหารร้อนๆ และรอยยิ้มที่จริงใจของเธอ

‘จิ้งเฟย หากเธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ หากความอบอุ่นในค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงภาพลวงตาที่ตื่นมาก็หายไป ฉันก็พร้อมจะมอบชีวิตนี้และทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้เธอแต่เพียงผู้เดียว’

ชายหนุ่มปฏิญาณในใจอย่างเงียบงัน ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารและเสียงหัวเราะใสซื่อของลูกชาย ค่ำคืนในฤดูหนาวที่เคยเหน็บหนาวจนบาดลึกถึงกระดูก กลับกลายเป็นคืนที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตของเฉิงเจี้ยนกั๋ว และนี่คือจุดเริ่มต้นของคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง