บทที่ 2 หัวใจที่เริ่มหลอมละลาย - 2

ลู่จิ้งเฟยเติมฟืนลงในเตาดิน เปลวไฟสีส้มลุกโชนเลียก้นกะทะใบใหญ่ ทันทีที่น้ำเดือดพล่าน ไอน้ำสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งทะลุรอยแยกของซึ้งไม้ไผ่ออกมา พร้อมกับพัดพากลิ่นหอมหวานของแป้งข้าวโพดที่นึ่งสุกใหม่ๆ ผสานกับกลิ่นหอมยวนใจของไส้ผักป่าน้ำมันหมู ล่องลอยไปตามสายลมยามเย็น

กลิ่นหอมนี้ไม่ธรรมดา มันหอมจนทะลุกำแพงบ้านตระกูลเฉิง ลอยข้ามกำแพงดินไปไกลถึงสามบ้านเจ็ดบ้าน เพื่อนบ้านที่กำลังเดินกลับจากคอมมูนต่างต้องสูดจมูกฟุดฟิด กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"หอมจังเลย! บ้านตระกูลเฉิงทำเนื้อตุ๋นหรือยังไง ทำไมถึงได้กลิ่นน้ำมันหมูหอมฉุยขนาดนี้!" ป้าหลี่ที่อยู่ข้างบ้านชะเง้อคอมองข้ามกำแพงด้วยความอิจฉา

"สงสัยนังเฒ่าหวังแอบซ่อนของดีไว้กินกับหลานรักแน่ๆ บ้านเราได้กินแต่แผ่นแป้งแข็งๆ กลืนแทบไม่ลง" แม่ม่ายจางบ่นอุบอิบก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับบ้านเพราะทนความหิวที่ถูกกระตุ้นไม่ไหว

ในขณะเดียวกัน บนถนนดินลูกรังที่ทอดยาวสู่หมู่บ้านต้าเฉียว เฉิงเจี้ยนกั๋วกำลังแบกจอบเดินกลับบ้านด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง วันนี้เขาไปรับจ้างแบกหินที่เหมืองตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนจะมาสมทบทำแต้มงานที่แปลงนาของคอมมูนจนตะวันตกดิน

ร่างกายสูงใหญ่เต็มไปด้วยคราบโคลนและหยาดเหงื่อ กล้ามเนื้อทุกมัดปวดร้าวราวกับถูกฉีกขาด ทว่าความเหนื่อยล้าทางกายกลับไม่เทียบเท่าความหนักอึ้งในจิตใจ

ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ายังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา ภรรยาที่เกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ จู่ๆ ก็ฉีกหนังสือหย่าทิ้งและโผเข้ากอดเขาราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ทั้งยังออกหน้าปกป้องลูกชายจากแม่ของเขาอย่างดุดัน

เฉิงเจี้ยนกั๋วไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง เขากลัวเหลือเกิน... กลัวว่าเมื่อเปิดประตูบ้านเข้าไป เขาจะพบว่าเธอกำลังจัดกระเป๋าเตรียมหนีไปกับชายคนนั้น หรือไม่ก็กลับมาทำตัวเหินห่าง เย็นชา และร้องขอการหย่าร้างอีกครั้ง

ยิ่งเดินใกล้ถึงบ้าน หัวใจของชายหนุ่มก็ยิ่งเต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่น

ทว่าเมื่อเขาก้าวเท้าเข้าสู่เขตรั้วบ้านตระกูลเฉิง สิ่งแรกที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เสียงก่นด่าของแม่สามีและลูกสะใภ้ดังเช่นทุกวัน แต่เป็นแสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องครัว พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยมาปะทะจมูก กลิ่นนั้นหอมหวานและอบอุ่นจนทำให้ท้องที่ว่างเปล่าของเขาร้องโครกคราก

เฉิงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติเวลานี้หากสะใภ้รองทำกับข้าว ก็มักจะได้กลิ่นไหม้ของก้นหม้อ หรือไม่ก็โจ๊กใสๆ ที่ไม่มีกลิ่นอะไรเลย เขาวางจอบลงข้างลานบ้าน แล้วก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปที่ห้องครัวดิน

แอ๊ด...

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาชายหนุ่มร่างยักษ์ถึงกับยืนตะลึงงันราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น

ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ส่องสว่างนวลตา ลู่จิ้งเฟยไม่ได้สวมชุดกระโปรงสวยงามและไม่ได้แต่งหน้าทาปากแดงฉานอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ เธอสวมเพียงเสื้อแขนยาวสีซีดและผ้ากันเปื้อนที่มีรอยปะชุน ผมที่เคยดัดลอนถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่าย เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้มีคราบแป้งสีขาวติดอยู่ที่ปลายจมูกเล็กน้อย แก้มของเธอเป็นสีแดงระเรื่อจากไอร้อนของเตาไฟ

ทันทีที่เห็นเขา ลู่จิ้งเฟยก็ละมือจากการเช็ดโต๊ะ เธอหันมามองเขา ดวงตากลมโตสุกสกาวดุจดวงดาวในคืนฤดูร้อน ก่อนที่ริมฝีปากบางจะคลี่รอยยิ้มหวานหยดย้อย เป็นรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ใช่รอยยิ้มแสยะเย้ยหยันอย่างที่เขาเคยได้รับมาตลอดสามปีที่แต่งงานกัน

"พี่เจี้ยนกั๋ว กลับมาแล้วหรือคะ วันนี้เหนื่อยไหม" น้ำเสียงของเธออ่อนหวานและเต็มไปด้วยความห่วงใย

เฉิงเจี้ยนกั๋วอ้าปากค้าง สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "จ... จิ้งเฟย เธอทำอาหารงั้นหรือ?"

"ใช่สิคะ รีบวางของเถอะ ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ล้างมือล้างหน้าก่อนจะได้มากินข้าวกัน" เธอพูดพลางเดินไปหยิบกะละมังเคลือบสีเหลืองที่ใส่น้ำอุ่นควันฉุย ยื่นส่งให้เขาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนสะอาด