บทที่ 1 เสี่ยวเป่าของแม่ - 2

ภายในห้องโถงกลางของบ้านตระกูลเฉิง บรรยากาศตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด บนโต๊ะไม้เก่าๆ มีเพียงหม้อดินที่บรรจุโจ๊กแป้งข้าวโพดใสๆ ที่มองเห็นก้นหม้อ และจานใส่ผักกาดดองเค็มสีคล้ำๆ อีกหนึ่งใบ สมาชิกครอบครัวเฉิงนั่งล้อมวงกันอยู่พร้อมหน้า

เฉิงเจี้ยนกั๋วนั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมโต๊ะ แววตาของเขายังคงมีความสับสนเมื่อมองไปที่ภรรยาซึ่งกำลังนั่งป้อนโจ๊กให้ลูกชายอย่างเอาใจใส่ ภาพที่ลู่จิ้งเฟยฉีกหนังสือหย่าและโผเข้ากอดเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับความฝัน

ฝั่งตรงข้ามคือ นางหวังแม่สามีหน้าหงิกงอที่จ้องมองลู่จิ้งเฟยปานจะกินเลือดกินเนื้อ ข้างๆ คือ สะใภ้รองหวังชุ่ยฮวาหญิงรูปร่างอวบอ้วนหน้าตาทะล้น และต้าเป่าลูกชายวัยเจ็ดขวบของสะใภ้รองที่อ้วนท้วนสมบูรณ์จนแก้มยุ้ยย้อย แตกต่างจากเสี่ยวเป่าราวฟ้ากับเหว

"เชอะ! ทำตัวเป็นแม่พระขึ้นมาเชียวนะ วันก่อนยังบ่นรำคาญเสียงเด็กร้องอยู่เลยไม่ใช่หรือไง" หวังชุ่ยฮวา สะใภ้รองแค่นเสียงหยันพลางคีบผักดองเข้าปาก

"พี่สะใภ้ใหญ่ นี่พี่คงไม่ได้แกล้งทำดีเพื่อรอจังหวะหนีไปกับไอ้หนุ่มหน้าขาวนั่นหรอกนะ"

ลู่จิ้งเฟยตวัดสายตาคมกริบมองสะใภ้รอง แววตาของเธอเย็นเยียบจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ถ้าปากของเธอว่างมากนัก ก็เอาไปช่วยที่คอมมูนเคี้ยวหญ้าเลี้ยงวัวเถอะสะใภ้รอง เรื่องของครอบครัวฉัน ไม่ต้องให้คนนอกอย่างเธอมาสาระแน!"

"นี่แกว่าใครเป็นคนนอก!" หวังชุ่ยฮวาวางตะเกียบดังปัง หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ

"พอได้แล้ว!" นางหวังตวาดลั่น ตบโต๊ะจนถ้วยชามสั่นสะเทือน "ตั้งแต่เช้าตรู่ก็สร้างแต่เรื่องปวดหัว! นังจิ้งเฟย แกอย่าคิดว่าไม่หย่าแล้วแกจะทำตัวกร่างในบ้านนี้ได้นะ ฉันยังเป็นแม่สามีแกอยู่!"

ลู่จิ้งเฟยเพียงแสยะยิ้มบางๆ ไม่ตอบโต้ เธอไม่อยากลดตัวลงไปเถียงกับหญิงชราที่ใจแคบ เธอหันกลับมาสนใจลูกชายต่อ มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของตนเอง หยิบเอาไข่ต้มใบฟองหนึ่งที่เธอแอบไปค้นเจอในครัวออกมาปอกเปลือกอย่างเบามือ

ไข่ขาวอวบอ้วนเผยให้เห็นควันฉุยบางๆ กลิ่นหอมของไข่ต้มสุกใหม่ๆ ดึงดูดสายตาของทุกคนบนโต๊ะ โดยเฉพาะต้าเป่าที่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก

"เสี่ยวเป่ากินไข่นะลูก จะได้โตไวๆ" ลู่จิ้งเฟยยื่นไข่ต้มใส่มือเล็กๆ ของลูกชาย

เด็กน้อยเบิกตากว้างราวกับเห็นของล้ำค่า เขาเงยหน้ามองแม่สลับกับมองพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นเฉิงเจี้ยนกั๋วพยักหน้าอนุญาต เสี่ยวเป่าก็อ้าปากเตรียมจะกัดไข่ต้มแสนอร่อยด้วยความหิวโหย

ทว่า...

"เดี๋ยว! เอาไข่นั่นมานี่!"

จู่ๆ นางหวังก็ผุดลุกขึ้น ยื่นมือที่เหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งข้ามโต๊ะหมายจะคว้าไข่ต้มในมือของเสี่ยวเป่า

"เด็กอมมืออย่างแกจะกินไข่ไปทำไม เปลืองของเปล่าๆ เอามาให้ต้าเป่ากินนี่ ต้าเป่ากำลังโต ต้องใช้สมองเรียนหนังสือ!"

ต้าเป่ายิ้มกริ่ม เตรียมจะรับไข่ต้มที่ย่ากำลังจะแย่งมาให้ ส่วนเสี่ยวเป่าตกใจจนตัวสั่น รีบหดมือกลับและถอยกรูดไปซุกหลังแม่ด้วยความหวาดผวา

ป้าบ!

เสียงฝ่ามือกระทบกันดังสนั่นลานบ้าน!

ลู่จิ้งเฟยไม่ได้หลบซ่อน แต่เธอปัดมือนางหวังออกอย่างแรงจนหญิงชราเสียหลักเซถลาไปชนสะใภ้รอง!

"โอ๊ย! นังแพศยา! แกกล้าตีแม่สามีงั้นเรอะ" นางหวังแผดเสียงร้องลั่น กุมมือที่แดงเถือกของตนเองไว้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด "เจี้ยนกั๋ว! แกดูเมียแกสิ มันกล้าลงไม้ลงมือกับแม่บังเกิดเกล้าของแกแล้ว!"

เฉิงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะลุกขึ้นห้ามทัพ แต่ลู่จิ้งเฟยกลับเร็วกว่า เธอผุดลุกขึ้นยืนตระหง่าน ร่างบางที่เคยดูอ่อนแอบัดนี้กลับแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันจนทุกคนในห้องโถงหายใจไม่ทั่วท้อง เธอผลักเสี่ยวเป่าไปไว้ด้านหลังเฉิงเจี้ยนกั๋วเพื่อปกป้อง ก่อนจะตวัดสายตาดุดันจ้องหน้านางหวังและสะใภ้รองทีละคน

"ตี? ฉันปัดมือที่คิดจะมาขโมยของกินลูกฉันต่างหาก!" ลู่จิ้งเฟยเปล่งเสียงกังวานใส ทว่าหนักแน่นดั่งก้อนหินที่ตกลงกลางสระน้ำ

"แม่จะลำเอียงฉันไม่ว่า แต่ตรรกะของแม่มันบิดเบี้ยวเกินไปแล้ว!"

"แก... แกกล้าด่าฉัน!"

"แล้วมันไม่จริงหรือ!" ลู่จิ้งเฟยเชิดหน้าขึ้น ชี้มือไปที่หม้อโจ๊กแป้งข้าวโพดใสแจ๋ว

"ทุกคนในหมู่บ้านต้าเฉียวรู้ดีว่า เฉิงเจี้ยนกั๋วสามีของฉัน ทำงานหนักที่สุดในบ้าน เขาตื่นก่อนไก่ขัน ไปแบกหินที่เหมือง กลับมายังต้องลงนาทำแต้มงานให้คอมมูน เงินเดือนและแต้มงานกว่าแปดส่วนในบ้านหลังนี้มาจากหยาดเหงื่อแรงกายของเขาทั้งนั้น!"

เธอตวัดสายตาไปทางสะใภ้รองและต้าเป่าที่สะดุ้งโหยง