29

“ก็ผมเลี้ยงลิงเลี้ยงค่างก็ต้องอยู่ป่านั่นแหละครับ”

กอหญ้าเงยหน้ามองคนพูดคิ้วขมวดโดยอัตโนมัติ หล่อนไม่เห็นลิงหรือค่างสักตัวหรือว่าพี่ภูแอบเลี้ยงไว้ที่ไหนนะ.....

“อ้าว ! ไม่ใช่หรอกเหรอ” ชายหนุ่มก้มลงมองคนที่ทำหน้าสงสัยพลางกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น

“พี่ภูหาว่าหญ้าเป็นลิง” หญิงสาวเอนตัวแหงนหน้าไปกระซิบต่อว่าดวงตาวาววับ

“ก็เราร้อง...จ๊ากกก....เหมือนลิงไหมล่ะ” ชายหนุ่มก้มมองริมฝีปากนุ่มนิ่มที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วมันเขี้ยวแต่ต้องหักใจเพราะมีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่จึงไม่อยากทำอะไรรุ่มร่าม

“ก็......ฮึ่ย!” กอหญ้าไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่านั่งฮึ่ม ๆ คอยดูเถอะ...อย่าให้ถึงทีของไอ้หญ้าบ้างก็แล้วกัน

“พี่ภูใจร้าย ว่ากอหญ้าอย่างนั้นได้ยังไงคะ” บัวบูชาออกโรงช่วยปกป้องน้องสาวแต่อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มันน่ายุให้กอหญ้าเอาคืนให้เข็ด........เอิ่ม....เห็นหน้าหงิก ๆ ทำปากขมุบขมิบของกอหญ้าแล้วคงไม่ต้องยุแล้วล่ะ.....

บทที่ 9

หญิงสาวเรือนร่างสูงโปร่งผิวพรรณผุดผาดงามสง่าสมกับชาติตระกูลอันสูงส่ง ยืนเหม่อมองออกไปบนท้องฟ้าโล่งไร้เมฆบดบังดวงดาวที่แข่งกันเปล่งประกายระยิบระยับผิดกับคนมองที่หม่นหมองจนต้องปลดปลงกับชะตาชีวิตที่ใคร ๆ ก็คิดว่าหล่อนนั้นเกิดมาท่ามกลางข้าทาสบริวารและทรัพย์ศฤงคารมากมาย.......คุณหญิงแสงดาวได้รับการทะนุถนอมราวกับนางฟ้านางสวรรค์ก็ไม่ปาน แต่ทว่ารักแรกที่น่าจะลงเอยด้วยดีกลับต้องแยกจากกันราวสายฟ้าฟาด....หญิงสาวสะท้อนในอกดวงตาหม่นเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาไม่นานแต่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในชีวิตอย่างมหาศาล

“ลูกหญิง ยังไม่นอนอีกหรือจ๊ะ” หม่อมเดือนประดับเดินเข้ามาหา เอ่ยถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“หม่อมแม่....... ตรงนี้อากาศดีค่ะหญิงขอรับลมอีกสักหน่อย” หญิงสาวผินหน้ามาบอกมารดาก่อนจะหันกลับไปมองทางเดิม

“ใกล้วันแต่งงานแล้วระวังจะป่วยไข้ไปนะลูก” คนเป็นแม่บอกด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่รู้ว่าป่วยกายไม่เท่าป่วยใจ

“ไม่เป็นไหรอกค่ะ ถ้าจะต้องตายหญิงก็ไม่เสียดายชีวิต” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างขมขื่นกับมารดาไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“ลูกหญิง.....ขัดใจกับพ่อเลี้ยงหรือไงจ๊ะ”

“เปล่าหรอกค่ะ” หญิงสาวหันกลับมาหาพร้อมกับกุมมือมารดาเอาไว้พลางส่งยิ้มให้แต่ก็ฝืดเฝื่นเต็มทน

“หรือว่าเป็นเพราะข่าวแฟนเก่ากำลังจะแต่งงาน” หม่อมเดือนประดับคิดว่าเดาไม่ผิด

“ภูจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับหญิงแล้วนี่คะ”

“คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้วลูก เมื่อตัดสินใจแล้วก็อย่าได้เสียเวลาลังเลอีกเลย” คนเป็นแม่แตะหลังมือลูกสาวเบา ๆ หล่อนเข้าใจทุกอย่างแต่ทำยังไงได้ในเมื่อนี่คือสิ่งที่ลูกสาวเลือกแล้ว เลือกที่จะเก็บรักษาทุกอย่างเอาไว้โดยยอมทิ้งหัวใจตัวเองทั้งที่ไม่มีใครบีบบังคับเลยแม้แต่น้อย

21.00 น.

ภูผานอนอ่านหนังสือท่องเที่ยวรอเวลาคนปากดีขี้โม้จะกลับเข้ามานอนในห้องเสียที หลังจากหล่อนขอตัวออกไปนอกห้องเป็นครั้งที่สี่อ้างว่ามีธุระกับแม่ครัว เขาไม่ว่าอะไรได้แต่รอดูว่าแม่ตัวดีจะได้ฤกษ์ยามขึ้นมาร่วมเรียงเคียงหมอนกันเมื่อไหร่เพราะยังไงหล่อนก็ต้องมาจนได้ จะรอให้เขาหลับก่อนนั้นไม่มีทางเพราะเมื่อบ่ายเขาได้นอนไปเต็มอิ่มแล้ว....

“งื้อ...ยังไม่หลับอีกเหรอ” เสียงประตูเปิดเข้ามาพร้อมกับเสียงบ่นหงุงหงิงเหมือนยุงบินน่ารำคาญ

“นอนได้แล้ว”

“เอ่อ...หญ้าว่า...” หญิงสาวพยายามนึกหาทางเอาตัวรอดยังไงดี ไม่ได้อยากหนีแต่ขอตั้งหลักก่อน อุตส่าห์โม้เอาไว้เยอะทั้งที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง....ขอไปศึกษาก่อนแล้วกัน

“ไม่ต้องว่าแล้ว ถ้าออกไปอีกรอบโดนแน่” ภูผางัดไม้แข็งมาใช้

“ก็ได้ค่ะ ก็มันตื่นเต้นนี่นา หญ้าไม่เคยนอนเตียงเดียวกับผู้ชายนี่”

“แล้วไงจะให้ฉันไปนอนพื้นหรือว่าเธอจะนอนโซฟา...อ่อ...หรือว่าจะเอาหมอนข้างมากั้นกลางงั้นเหรอ”

“ได้หรือคะ” กอหญ้ามีท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

“ไม่ได้ !” ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทำให้คนยิ้มหน้าบานหุบฉับลงทันตา....”ไร้สาระ......” เขาไม่ใช่พระเอกหนังอย่างที่หล่อนชอบดูอย่ามาเพ้อเสียให้ยาก

“คนใจร้าย” กอหญ้าหน้างอง้ำบ่นอุบอิบ

“ไหน ใครคุยโวว่าเก่ง”

“งื้อ....หญ้าแค่พูดเล่น” เอาวะ...แถกแถไปหน้าด้าน ๆ นี่แหละ

“เออ....มานอนเถอะน่าฉันไม่มีอารมณ์จะปล้ำใครหรอก” ภูผาตัดรำคาญ เห็นคนทำหน้าเหมือนหมาป่วยจึงได้พูดให้คลายใจลงนิดหน่อย....ฮึ...ทำเป็นเก่งถึงเวลาเข้าจริงร้องหงิง ๆ เหมือนหมาหงอย...มันน่านัก.......

“ห๊ะ....อย่าบอกนะว่าพี่ภูอกหักจนทำให้ตายด้านไปแล้วอ่ะ” กอหญ้านั่งลงบนเตียงพลางยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาหาอย่างตื่นเต้นเห็นว่าเป็นปัญหาใหญ่ของเขาเลยนะนั่น

“หื้อ...ไอ้เด็กปากเสีย...... เป็นเพราะเธอมันไม่เร้าใจพอที่จะทำให้ฉันมีอารมณ์อย่างว่ามากกว่า” ภูผารับสมอ้างส่งเดชกลบเกลื่อนอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนเพราะกลิ่นหอมคล้ายแป้งเด็กมันเตะจมูกเขาเข้าอย่างจัง ไหนยังจะรสจูบอันแสนหวานนั่นอีก....เอาเถอะ...เขาจะพยายามยืดเวลาให้เจ้าหล่อนได้ปรับตัวก็แล้วกัน......