ไม่เคยลืม

“ทำตัวไม่สมเป็นแกเลยนะ” สวี่หยางเหยียดยิ้มบอก

“เธอน่ารำคาญชะมัด ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าแกจะเคยคบกับยายนั่นมาตั้งนาน” บอกด้วยเสียงหงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนของเขาถึงได้ให้เธอมาทำหน้าที่นี้ด้วย ลูกคุณหนูอย่างเหม่ยซินที่ไม่เคยต้องลำบากลำบนทำอะไรเอง แต่กลับอยากมาเป็นผู้ช่วยเลขาเนี่ยนะ ยิ่งคิดยิ่งไม่อยากจะเชื่อ

“อดทนหน่อยเถอะน่า ที่ฉันรับเธอเข้าทำงานก็เพราะว่าเห็นเธอบอกว่าอยากหาประสบการณ์ใหม่ ๆ”

“ไม่ใช่ว่านายอยากจะรื้อฟื้นความหลังหรอกนะ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเหม่ยซินเป็นคนยังไง” ซูฉีพูดดัก ทำไมเขาจะไม่รู้นิสัยเพื่อนตัวเอง ถึงแม้จะแต่งงานมาหลายปีแต่ยังคงห่างเหินกับภรรยาตัวเองราวกับคนแปลกหน้าแบบนี้ มีใครบ้างที่จะไม่รู้ว่าเขายังลืมคนรักเก่าไม่ได้

“ถ้าฉันบอกว่าอยากหย่า แกคิดว่ายังไง”

“หย่างั้นเหรอ”

“ใช่ ตั้งแต่แต่งงานมาฉันไม่เคยลืมเหม่ยซินได้เลย อย่าว่าแต่มีลูกเลย แม้แต่ตัวเธอฉันก็ไม่เคยแตะต้อง”

“นี่อย่าบอกนะ...” สวี่หยางพยักหน้าเป็นคำตอบ เป็นอันรู้กันว่าเขากับลี่จวินเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายเท่านั้น

“แล้วจะบอกแม่แกว่ายังไง แกรู้ดีไม่ใช่หรือไงว่าแม่ตัวเองชอบคุณลี่จวินมากขนาดไหน”

“ฉันรู้ ฉันถึงได้ยอมแต่งงานกับเธอยังไงเล่า”

“ลองเก็บไปคิดดูอีกทีเถอะ ภรรยาแกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด มิหนำซ้ำยังนิสัยดีอีก ไม่เหมือนแฟนเก่าแก”

“ฉันไม่รู้ว่าเหม่ยซินไปทำอะไรให้แก แกถึงไม่ชอบขี้หน้าเธอมากขนาดนี้”

“หึ มีเยอะเลยล่ะ ถ้าแกจะพูดแบบนี้ ฉันขอถามกลับบ้าง แล้วคุณลี่จวินไปทำอะไรให้แก แกถึงได้รังเกียจรังงอนเธอนัก”

“ยุ่งน่า” เขาไม่ได้ตอบเพื่อนสนิท มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้ไม่ใช่ชอบหญิงสาวคือ เป็นเพราะเธอทำให้เขาต้องมาแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักเธอด้วยซ้ำ

หลังจากเลขาซูออกไป เขาเอาแต่นั่งจ้องกล่องอาหารกลางวันอย่างใช้ความคิด สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่กินอาหารที่ภรรยานำมาให้

ลี่จวินยังคงทำหน้าที่ภรรยาเหมือนเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้แตกต่างจากปกติ เพราะเห็นร่างสูงเดินผิวปากลงมาที่โต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดี

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือคะ” ถามขณะตักข้าวใส่จาน

“เปล่านี่” เขาปฏิเสธแล้วตีหน้าขรึม

“ก็เห็นเดินผิวปากมาแต่ไกล” เธอบ่นอุบ

“ฉันจะเดินผิวปากหรือจะทำหน้าตาบูดบึ้งก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ”

“จะไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะคะ ก็เราเป็นสามีภรรยากัน”

“จะไม่กินข้าวรึไง มัวแต่พูดจาพร่ำเพรื่ออยู่ได้”

เมื่อได้ยังคำพูดของเขา ทำให้ลี่จวินเงียบปากแล้วนั่งลงกินข้าวเงียบ ๆ ปากเสียไม่มีใครเกินสามีเธอ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาหลายปีตอนนี้เธอเริ่มชินเสียแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนคงแอบไปร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ

ช่วงบ่ายมารดาสามีโทรมาหาเธอ ทำให้อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ปกติแล้วเป็นเธอเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายโทรไป

“คุณแม่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

“ลี่จวิน อยากไปทำงานไหม” จู่ ๆ ปลายสายได้ถามขึ้นมาทำให้เธอยิ่งแปลกใจ เพราะตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ช่วงกำลังจะเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย เธอเคยคิดอยากจะหาอาชีพเสริม แต่คุณนายสวี่ไม่ยอมให้เธอทำ โดยให้เหตุผลว่าอยากให้เธอทุ่มเทให้กับการเรียนเพียงอย่างเดียว ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เธอจะเป็นคนออกเอง แม้ลี่จวินพยายามคัดค้านด้วยความเกรงใจ แต่สือจิ่วเหรินยังคงยืนยันหนักแน่นว่าลูกสาวของเพื่อนสนิทก็เหมือนลูกสาวของเธอ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้คิดอยากให้เธอไปทำงานกัน

“อยากสิคะ ตอนนี้หนูเรียนจบมาแล้วถึงสามปีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้ความรู้ในสิ่งที่เรียนมาเลย หากมีโอกาสได้ใช้ก็คงจะดีไม่น้อย” บอกมารดาสามีเสียงใส ตั้งแต่เรียนจบมาเธอยังไม่เคยทำงานจริงจังมาก่อน